Imam Ahmad : 7149
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ وَالثَّوْرِيُّ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِي عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَفَعَهُ قَالَ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فَلْيُصَلِّ إِلَى شَيْءٍ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ شَيْءٌ فَعَصًا وَإِنْ لَمْ يَكُنْ عَصًا فَلْيَخْطُطْ خَطًّا ثُمَّ لَا يَضُرُّهُ مَا مَرَّ بَيْنَ يَدَيْهِ
Esan digu [Abdurrazzaq] [Ma'mar] eta [Ats Tsauri] [Isma'il bin Umayyah] [Abu 'Amru bin Hurois] [Abu 'Amru bin Hurois] [bere aita] [Abu Hurairah] eta hadith hau interpretatu duela, esan zuen; «Zuetariko batek otoitz egiten duenean, utz dezala zerbaiti aurpegia, muga gisa erabil daitekeen ezer ez badago, makila erabili behar du, makilarik ez badago, egin dezala lerro bat, eta aurrean pasatzen den ezerk ez du kalterik egingo otoitza».