Imam Ahmad : 7072
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ سَمِعَ أَيُّوبَ عَنْ مُحَمَّدِ ابْنِ سِيرِينَ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ صَلَّى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِحْدَى صَلَاتَيْ الْعَشِيِّ إِمَّا الظُّهْرُ وَأَكْثَرُ ظَنِّي أَنَّهَا الْعَصْرُ فَسَلَّمَ فِي اثْنَتَيْنِ ثُمَّ أَتَى جِذْعًا كَانَ يُصَلِّي إِلَيْهِ فَجَلَسَ إِلَيْهِ مُغْضَبًا وَقَالَ سُفْيَانُ ثُمَّ أَتَى جِذْعًا فِي الْقِبْلَةِ كَانَ يُسْنِدُ إِلَيْهِ ظَهْرَهُ فَأَسْنَدَ إِلَيْهِ ظَهْرَهُ قَالَ ثُمَّ خَرَجَ سَرَعَانُ النَّاسِ فَقَالُوا قُصِرَتْ الصَّلَاةُ وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ قَالَ مَا قُصِرَتْ وَمَا نَسِيتُ قَالَ فَإِنَّكَ لَمْ تُصَلِّ إِلَّا رَكْعَتَيْنِ قَالَ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا نَعَمْ فَقَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ كَسَجْدَتِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ وَكَبَّرَ ثُمَّ سَجَدَ وَكَبَّرَ
Esan digu [Sufyan] [Ayub] [Muhammad bin Sirin] esana entzun zuela; [Abu Hurairah] esaten entzun nuen: 'Allah sallallaahu 'alaihi wa Salamek otoitzetako bat egin zuen iluntzean, agian eguerdiko otoitza, baina susmo handia dut Asr otoitza egin zuela, eta gero bigarren rak'ah agurtu zuen. Ondoren, zuhaitz batera joan zen -data batera-, zeinari beti aurre egiten zion otoitzean, gero haserre batean eseri zen'. Sufyanek esan zuen: "Ondoren, bizkarra makurtzeko erabili ohi zuen Qiblaren norabidean dattil palmondo batera joan zen, gero bizkarra makurtu zuen". dio; Gero buelta eman eta azkar atera zen. Jendeak esan zuen: "Otoitza laburtu egin da" eta haien artean zeuden Abu Bakr eta Umar, esan zuen: "Otoitza ez da laburtu eta ez dut ahaztu". dio; 'Egia esan, ez duzu otoitz egiten bi rak'ah baino ez ezik'. dio; orduan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wa Salamek begiratu zion -justifikazioa eskatuz bezala, pent-. Hala esaten zuen jendeak; 'Bai'. Gero, zutitu eta bi rak'ah otoitz egin zituen, gero agurtu, takbir hartu eta prosternatu zen bezala, edo are gehiago. Gero burua altxatu eta takbir esan zuen, gero ahuspeztu eta takbir' esan zuen.