Imam Ahmad : 6774

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ تُحِسُّ بِالْوَحْيِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ أَسْمَعُ صَلَاصِلَ ثُمَّ أَسْكُتُ عِنْدَ ذَلِكَ فَمَا مِنْ مَرَّةٍ يُوحَى إِلَيَّ إِلَّا ظَنَنْتُ أَنَّ نَفْسِي تَفِيضُ

Har fortalt os [Qutaibah] har fortalt os [Ibn Lahi'ah] fra [Yazib bin Abi Habib] fra ['Amru bin Al Walid] fra [Abdullah bin 'Amru], sagde han: Jeg spurgte profeten sallallaahu 'alaihi wa Salam: "O Allahs Sendebud, hvad følte du, da åbenbaringen kom ned?" Rasulullah sallallaahu 'alaihi wa Salam svarede: "Ja, jeg hørte klokker ringe, så var jeg tavs, og ingen åbenbaring blev sendt til mig, medmindre jeg følte, at min sjæl svævede."