Imam Ahmad : 6641

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ سَمِعْتُ رَجُلًا مِنْ مُزَيْنَةَ وَهُوَ يَسْأَلُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ ابْنِ إِدْرِيسَ قَالَ وَسَأَلَهُ عَنْ الثِّمَارِ وَمَا كَانَ فِي أَكْمَامِهِ فَقَالَ مَنْ أَكَلَ بِفَمِهِ وَلَمْ يَتَّخِذْ خُبْنَةً فَلَيْسَ عَلَيْهِ شَيْءٌ وَمَنْ وُجِدَ قَدْ احْتَمَلَ فَفِيهِ ثَمَنُهُ مَرَّتَيْنِ وَضَرْبُ نَكَالٍ فَمَا أَخَذَ مِنْ جِرَانِهِ فَفِيهِ الْقَطْعُ إِذَا بَلَغَ مَا يُؤْخَذُ مِنْ ذَلِكَ ثَمَنَ الْمِجَنِّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَجِدُ فِي السَّبِيلِ الْعَامِرِ مِنْ اللُّقَطَةِ قَالَ عَرِّفْهَا حَوْلًا فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلَّا فَهِيَ لَكَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَجِدُ فِي الْخَرِبِ الْعَادِيِّ قَالَ فِيهِ وَفِي الرِّكَازِ الْخُمُسُ

اسان کي [يزيد] ٻڌايو آهي ته اسان کي [محمد بن اسحاق] عمرو بن صيوب کان [پنهنجي پيءُ] کان [پنهنجي ڏاڏي] کان، هن چيو ته مون مزينه جي هڪ ماڻهوءَ کي رسول الله صلي الله عليه وسلم کان پڇندي ٻڌو. پوءِ هن ابن ادريس جي حديث جو ذڪر ڪيو. هو چوي ٿو؛ هن ٽوڪري ۾ ميوي بابت پڇيو، تنهن ڪري هن چيو ته: 'جيڪو پنهنجي وات سان کائي ٿو ۽ ان کي ڳجهي طرح نه ٿو کڻي، ان لاءِ ڪو به ڏوهه ناهي. ۽ جيڪو ان کي کڻندي مليو، ان کي ان جي ٻيڻي قيمت ادا ڪرڻ گهرجي، ۽ ان کي سزا پڻ ڏيڻ گهرجي. تنهن ڪري جيڪو ان کي محافظ کي دوکو ڏئي وٺي ٿو، ۽ ڍال جي قيمت تي پهچي ويو آهي، ان جو هٿ ڪٽيو وڃي. هو چوي ٿو؛ 'يا رسول الله! مصروف رستن تي اسان کي ملندڙ شين بابت ڇا؟' هن جواب ڏنو؛ 'هڪ سال لاءِ ان جو اعلان ڪريو، جيڪڏهن ان جو مالڪ اچي ته توهان ان کي ڏيو ۽ جيڪڏهن نه ته اهو توهان جو آهي.' هن چيو؛ ' ”يا رسول الله، جيڪڏهن اسان ان کي ڪنهن ڊهي پيل عمارت جي کنڊرن ۾ ڳوليون ته ڇا ٿيندو؟“ پاڻ جواب ڏنو؛ ”ان تي ۽ دفن ٿيل ڪنهن به خزاني تي پنجون حصو زڪوات ڏيڻ واجب آهي.“