Imam Ahmad : 6557

حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ عَنْ حَسَّانَ بْنِ عَطِيَّةَ سَمِعْتُ أَبَا كَبْشَةَ السَّلُولِيَّ يَقُولُ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعُونَ حَسَنَةً أَعْلَاهَا مِنْحَةُ الْعَنْزِ مَا مِنْهَا حَسَنَةٌ يَعْمَلُ بِهَا عَبْدٌ رَجَاءَ ثَوَابِهَا وَتَصْدِيقَ مَوْعُودِهَا إِلَّا أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهَا الْجَنَّةَ

[Աբու Ալ Մուգիրան] մեզ [Ալ Աուզային] պատմել է [Հասան բին Աթիյայից], որ նա ասել է. «Ես լսել եմ [Աբու Կաբսյա Աս Սալուլիին] ասելով. Ես լսել եմ [Աբդուլլահ բին Ամրու բին Ալ Աշին] ասելով. «Ալլահի առաքյալը (խաղաղություն և օրհնություն լինի նրան) ասել է. «Կան բարության քառասուն ճյուղեր, որոնցից լավագույնը Մանիհաթուլ Անզն է՝ կաթի համար կերակրվող անասուն, ոչ մի ծառա չի անում բարության այս ճյուղերից որևէ մեկը՝ հույս ունենալով միայն Ալլահի պարգևի և խոստման վրա, բացառությամբ այն բանի, որ Ալլահը նրան կընդունի Դրախտ»: