Imam Ahmad : 6420
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو أَنَّ امْرَأَةً أَتَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي هَذَا كَانَ بَطْنِي لَهُ وِعَاءً وَحِجْرِي لَهُ حِوَاءً وَثَدْيِي لَهُ سِقَاءً وَزَعَمَ أَبُوهُ أَنَّهُ يَنْزِعُهُ مِنِّي قَالَ أَنْتِ أَحَقُّ بِهِ مَا لَمْ تَنْكِحِي
Esan digu [Rauh] [Ibn Juraij] ['Amru bin Syu'aib] [bere aita] [Abdullah bin 'Amru]-tik [Abdullah bin 'Amru]-tik ['Amru bin Syu'aib]-etik [Abdullah bin 'Amru]-tik esan digunez, esan zuen; emakume bat sallallaahu 'alaihi wa Salam profetarengana etorri zela eta esan zuen: 'O Allahren mezularia, hain zuzen, ene seme-alaba, nire sabela berarentzat lekua izan ohi zen, nire altzoa etxea zen harentzat eta nire bularrak edateko lekua ziren, baina bere aitak niregandik kendu nahi zuen?' Hark erantzun zion: «Eskubide gehiago dituzu harengan -zure seme-alabak-, ezkonduta ez bazara -berriro-».