Nabi Daud tidaklah melarikan diri ketika bertemu musuh

Imam Ahmad : 6248

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ وَمِسْعَرٌ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَفْضَلُ الصَّوْمِ صَوْمُ أَخِي دَاوُدَ عَلَيْهِ السَّلَام كَانَ يَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا وَلَا يَفِرُّ إِذَا لَاقَى

আমাক কৈছে [ৱাকি’] আমাক [ছুফিয়ান] আৰু [মিছ’আৰ] [হাবিব বিন আবি থাবিতৰ] পৰা [আবুল আব্বাছ]ৰ পৰা [আবুল্লাহ বিন আমৰ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে, ‘আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰোজা হ’ল মোৰ ভাই দাউদ আছ ৰ ৰোজা য’ত তেওঁ এদিন ৰোজা ৰাখে আৰু তাৰ পিছত এদিনৰ বাবে ৰোজা ভংগ কৰে। আৰু শত্ৰুক লগ পালে পলাই নাযায়'।