Imam Ahmad : 5133

حَدَّثَنَا سَكَنُ بْنُ نَافِعٍ الْبَاهِلِيُّ أَبُو الْحَسَنِ حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ أَبِي الْأَخْضَرِ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنْتُ أَعْزَبَ شَابًّا أَبِيتُ فِي الْمَسْجِدِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَتْ الْكِلَابُ تُقْبِلُ وَتُدْبِرُ فِي الْمَسْجِدِ فَلَمْ يَكُونُوا يَرُشُّونَ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ

Isinalaysay sa amin [Sakan bin Nafi' Al-Bahiliy Abul Hasan] ay isinalaysay sa amin [Salih bin Abil Akhdlor] mula kay [Az-Zuhri] mula kay [Salim bin Abdillah], mula sa [kanyang ama], sinabi niya: Noong ako ay bata pa at birhen noong panahon ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, natutulog ako sa moske sa gabi at ang mga aso ay madalas na pumapasok at lumalabas sa moske ngunit ang mga kasama ay hindi nagwisik kahit isang patak ng tubig sa kanya.