Imam Ahmad : 5128

حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ كُنْتُ فِي سَرِيَّةٍ مِنْ سَرَايَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَاصَ النَّاسُ حَيْصَةً وَكُنْتُ فِيمَنْ حَاصَ فَقُلْنَا كَيْفَ نَصْنَعُ وَقَدْ فَرَرْنَا مِنْ الزَّحْفِ وَبُؤْنَا بِالْغَضَبِ ثُمَّ قُلْنَا لَوْ دَخَلْنَا الْمَدِينَةَ فَبِتْنَا ثُمَّ قُلْنَا لَوْ عَرَضْنَا أَنْفُسَنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ تَوْبَةٌ وَإِلَّا ذَهَبْنَا فَأَتَيْنَاهُ قَبْلَ صَلَاةِ الْغَدَاةِ فَخَرَجَ فَقَالَ مَنْ الْقَوْمُ قَالَ فَقُلْنَا نَحْنُ الْفَرَّارُونَ قَالَ لَا بَلْ أَنْتُمْ الْعَكَّارُونَ أَنَا فِئَتُكُمْ وَأَنَا فِئَةُ الْمُسْلِمِينَ قَالَ فَأَتَيْنَاهُ حَتَّى قَبَّلْنَا يَدَهُ

Ба мо гуфт [Ҳасан] ба мо гуфт [Зуҳар] ба мо [Язид ибни Аби Зиёд] аз [Абдирраҳмон ибни Аби Лайло] аз [Абдиллоҳ ибни Умар] гуфт, ки ман боре дар замони Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) дар сария ширкат доштам. Баъд одамон гурехтанд ва ман яке аз онҳо будам. Мо гуфтем: «Чӣ гуна кор кунем, дар ҳоле ки аз нерӯҳои душман гурехта истодаем. Мо ҳатман бармегардем - хашмгин мешавем'. Сипас боз гуфтем: Бењтараш ба шањри Мадина дароем ва шабро каме интизор шавем ва сипас худро ба њазрати Расули Худо (с) таслим шавем, маѓфират кунад. Агар ҳозир не, аввал меравем, пас пагоҳ пеш аз намози бомдод бо ӯ вомехӯрем». Рӯзи дигар Расули Худо (с) берун омад ва пурсид: Ту кистӣ? ҷавоб додем: «Мо ҳамонем, ки аз лашкари душман гурехтаем». Гуфт: На, дар хакикат шумо лашкари камини душман хастед. Ман бахше аз гурўњи шумо њастам ва як гурўњи мусалмононам». -гуфт Ибни Умар, пас ба ӯ наздик шудем, то дасти ӯро бӯсидем.