Imam Ahmad : 5128

حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ كُنْتُ فِي سَرِيَّةٍ مِنْ سَرَايَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَاصَ النَّاسُ حَيْصَةً وَكُنْتُ فِيمَنْ حَاصَ فَقُلْنَا كَيْفَ نَصْنَعُ وَقَدْ فَرَرْنَا مِنْ الزَّحْفِ وَبُؤْنَا بِالْغَضَبِ ثُمَّ قُلْنَا لَوْ دَخَلْنَا الْمَدِينَةَ فَبِتْنَا ثُمَّ قُلْنَا لَوْ عَرَضْنَا أَنْفُسَنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ تَوْبَةٌ وَإِلَّا ذَهَبْنَا فَأَتَيْنَاهُ قَبْلَ صَلَاةِ الْغَدَاةِ فَخَرَجَ فَقَالَ مَنْ الْقَوْمُ قَالَ فَقُلْنَا نَحْنُ الْفَرَّارُونَ قَالَ لَا بَلْ أَنْتُمْ الْعَكَّارُونَ أَنَا فِئَتُكُمْ وَأَنَا فِئَةُ الْمُسْلِمِينَ قَالَ فَأَتَيْنَاهُ حَتَّى قَبَّلْنَا يَدَهُ

[හසන්] අපට පවසා ඇත්තේ [සුහයිර්] අපට [අබ්දිල්ලාහ් බින් අබි ලයිලා] වෙතින් [අබ්දිල්ලාහ් බින් උමර්] වෙතින් [යසීඩ් බින් අබි සියාඩ්] අපට පවසා ඇති බවත්, ඔහු පැවසුවේ, මම වරක් නබි සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම් තුමාණන්ගේ කාලයේ සරියාතයකට සහභාගී වූ බවයි. එතකොට මිනිස්සු පැනලා ගිහින් මමත් ඒ අයගෙන් කෙනෙක්. අපි කිව්වා ‘සතුරු හමුදාවෙන් පැනලා යනකොට අපි කොහොමද කරන්නේ. අපි අනිවාර්යයෙන්ම ආපහු එන්නම් - තරහින්'. එවිට අපි නැවතත් කීවෙමු, 'අපට මදීනා නගරයට ඇතුළු වීම වඩා හොඳ වනු ඇත, රාත්‍රිය සඳහා ටික වේලාවක් බලා සිටින්න, පසුව අපි අල්ලාහ්ගේ දූතයාණෝ වෙත යටත් වෙමු, ඔහු සමාව දෙනු ලැබේවා. දැන් බැරිනම් අපි මුලින්ම යමු, එහෙනම් හෙට උදේ යාඥාවට කලින් එයාව හම්බවෙමු.' පසු දින, රසූල් සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම් තුමාණෝ පිටතට පැමිණ, 'ඔබ කවුද?' අපි පිළිතුරු දුන්නේ, 'අපි සතුරු හමුදාවෙන් පලා ගිය අය' කියා ය. ඔහු කිව්වා: 'නැහැ, ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබ සතුරාගේ සැඟවී සිටින හමුදා. මම ඔබේ කණ්ඩායමේ කොටසක් වන අතර මම මුස්ලිම් කණ්ඩායමක්. -ඉබ්නු උමර්- කීවේය, එබැවින් අපි ඔහුගේ අත සිප ගන්නා තෙක් ඔහු වෙතට ගියෙමු.