Imam Ahmad : 4622

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ أَرْطَاةَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَفَعَ خَيْبَرَ إِلَى أَهْلِهَا بِالشَّطْرِ فَلَمْ تَزَلْ مَعَهُمْ حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلَّهَا وَحَيَاةَ أَبِي بَكْرٍ وَحَيَاةَ عُمَرَ حَتَّى بَعَثَنِي عُمَرُ لِأُقَاسِمَهُمْ فَسَحَرُونِي فَتَكَوَّعَتْ يَدِي فَانْتَزَعَهَا عُمَرُ مِنْهُمْ

Naibalita sa amin [Yazid bin Harun] na sinabi niya sa amin [Al Hajjaj bin Arthah] mula kay [Nafi'] mula kay [Ibn Umar] na ibinigay ng Sugo ng Allah (s.a.w.) ang kalahati ng lupain ng Khaibar sa mga naninirahan dito. Ang lupain ay nasa ilalim ng kanilang pamamahala sa buong buhay ng Rasulullah (s.a.w.), Abu Bakr at Umar, hanggang sa ipinadala ako ni Umar upang humingi sa kanila ng bahagi. Ngunit ako ay kinulam nila hanggang sa ang aking mga pulso ay nabaluktot, kaya kinuha sila ni Umar nang sapilitan.