Imam Ahmad : 4056
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُحَارِبِيُّ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ وَقَالَ غَيْرُهُ عَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بَيْنَا نَحْنُ فِي الْمَسْجِدِ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ إِذْ قَالَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ وَاللَّهِ لَئِنْ وَجَدَ رَجُلٌ رَجُلًا مَعَ امْرَأَتِهِ فَتَكَلَّمَ لَيُجْلَدَنَّ وَإِنْ قَتَلَهُ لَيُقْتَلَنَّ وَلَئِنْ سَكَتَ لَيَسْكُتَنَّ عَلَى غَيْظٍ وَاللَّهِ لَئِنْ أَصْبَحْتُ لَآتِيَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا أَصْبَحَ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَئِنْ وَجَدَ رَجُلٌ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا فَتَكَلَّمَ لَيُجْلَدَنَّ وَإِنْ قَتَلَهُ لَيُقْتَلَنَّ وَإِنْ سَكَتَ لَيَسْكُتَنَّ عَلَى غَيْظٍ وَجَعَلَ يَقُولُ اللَّهُمَّ افْتَحْ اللَّهُمَّ افْتَحْ قَالَ فَنَزَلَتْ الْمُلَاعَنَةُ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ } الْآيَةَ
আমাক [আব্দুৰহমান বিন মহম্মদ আল মুহাৰিবী] [আল আ’মাছি]ৰ পৰা [ইব্ৰাহিম]ৰ পৰা কৈছে, আৰু [আনসকলে] কৈছে; [‘আলকামাহ]ৰ পৰা তেওঁ ক’লে; [আব্দুল্লাই] ক’লে; শুকুৰবাৰে নিশা আমি মছজিদত বহি থাকোঁতে আনছাৰৰ এজন মানুহে কৈছিল; আল্লাহৰ কচম, সঁচাকৈয়ে যদি কোনো পুৰুষে পত্নীৰ সৈতে আন এজন পুৰুষক বিচাৰি পায়, তাৰ পিছত কথা কয় - অভিযোগ কৰে - তেন্তে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰা হ’ব আৰু যদি তেওঁক হত্যা কৰে তেন্তে তেওঁক মনে মনে হত্যা কৰা হ’ব, আৰু যদি তেওঁ মৌন থাকে তেন্তে তেওঁ মৌন হৈ ক্ৰোধ আশ্ৰয় দিব। আল্লাহৰ কচম, কাইলৈ ৰাতিপুৱা মই এই কথা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰত খবৰ দিম। ৰাতিপুৱা তেওঁ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক সাক্ষাৎ কৰি ক’লে; হে আল্লাহৰ ৰাছুল, যদি কোনো পুৰুষে নিজৰ পত্নীক আন পুৰুষৰ লগত পায়, তাৰ পিছত কথা কয় - অভিযোগ কৰে - তেন্তে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰা হ’ব, যদি তাই তেওঁক হত্যা কৰে তেন্তে তেওঁক মনে মনে হত্যা কৰা হ’ব, আৰু যদি তেওঁ মৌন থাকে তেন্তে তেওঁ মৌন হৈ ক্ৰোধ আশ্ৰয় দিব। গতিকে তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ‘হে আল্লাহ, খুলিব। অ’ আল্লাহ, খুলি দিব’। তেওঁ কথাখিনি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; লি'আন আয়াত নামি আহিল: -আৰু যিসকলে নিজৰ পত্নীক -ব্যভিচাৰ- বুলি অভিযোগ কৰে, যদিও তেওঁলোকৰ নিজৰ বাহিৰে আন কোনো সাক্ষী নাই- আল আয়াত।