Imam Ahmad : 3370

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَنْبَأَنَا مُغِيرَةُ عَنْ أَبِي رَزِينٍ عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ سُورَةِ النِّسَاءِ فَلَمَّا بَلَغْتُ هَذِهِ الْآيَةَ { فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا } قَالَ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Sa pagsulti kanamo [Husyaim] mitaho kanamo [Mughirah] gikan [Abu Razin] gikan [Ibn Mas'ud] siya miingon; Ako nagbasa sa An Nisa ni sulat ngadto sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam, sa diha nga ako miabut niini nga bersikulo: -Busa unsa ang mahitabo sa mga dili-magtutuo, kon kami magdala ug saksi - usa ka mensahero - gikan sa matag komunidad ug kami dad-on kanimo - Muhammad - ingon nga usa ka saksi ngadto kanila - ingon nga imong katawhan -, siya miingon; Unya ang mga luha midagayday gikan sa iyang mga mata, shallallahu 'alaihi wasallam.