Imam Ahmad : 3370

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَنْبَأَنَا مُغِيرَةُ عَنْ أَبِي رَزِينٍ عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ سُورَةِ النِّسَاءِ فَلَمَّا بَلَغْتُ هَذِهِ الْآيَةَ { فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا } قَالَ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[ဟုရှိုင်းမ်] က [အဘူရာဇင်] မှ [အိဗ်နု မဆွဒ်] သို့ ကျွန်ုပ်တို့အား [မူဂီရာ] သို့ ပြောပြခဲ့သည်ဟု သူက မိန့်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်၏ တမန်တော်မြတ် (ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ သက်ရောက်ပါစေ) အား စူရာ အန်-နီဆာကို ရွတ်ဆိုနေစဉ် ဤအာယသ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ (ငါအရှင်မြတ်သည် လူမျိုးတိုင်းမှ သက်သေ (တမန်တော်) တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး အသင့်အား (မုဟမ္မဒ်) အား ၎င်းတို့အပေါ် သက်သေအဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ) မည်သို့ဖြစ်လိမ့်မည်နည်းဟု သူက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ သူ၏ (ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ သက်ရောက်ပါစေ) မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။