Imam Ahmad : 3370

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَنْبَأَنَا مُغِيرَةُ عَنْ أَبِي رَزِينٍ عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ سُورَةِ النِّسَاءِ فَلَمَّا بَلَغْتُ هَذِهِ الْآيَةَ { فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا } قَالَ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[Хөсәйемдең] беҙгә [Әбү Разиндан] [Ибн Мәсғүдтән] [Мөғирәне] хәбәр иткәнен әйткәс, ул әйтте; Мин Ән Нисаның Рәсүлуллаһу ғәләйһиссәләмгә яҙған хатын уҡып ултыра инем, был аятҡа килдем: -Шулай булғас, кафырҙар менән нимә булыр, әгәр беҙ һәр йәмәғәттән шаһит - рәсүл - килтерһәк һәм һине - Мөхәммәтте - уларға шаһит итеп - һинең халҡың итеп - килтерһәк, - тине; Шул саҡ күҙҙәренән йәштәр аҡты, шәлләллаһу ғәләйһи вәсәллам.