Imam Ahmad : 2905
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ شَهِدْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى يَوْمَ الْعِيدِ ثُمَّ خَطَبَ فَظَنَّ أَنَّهُ لَمْ يُسْمِعْ النِّسَاءَ فَأَتَاهُنَّ فَوَعَظَهُنَّ وَقَالَ تَصَدَّقْنَ فَجَعَلَتْ الْمَرْأَةُ تُلْقِي الْخَاتَمَ وَالْخُرْصَ وَالشَّيْءَ ثُمَّ أَمَرَ بِلَالًا فَجَمَعَهُ فِي ثَوْبٍ حَتَّى أَمْضَاهُ
[Abdurrazaq] [Abdurrazaq] [Ma'mar] [Ayyub] [Ikrimah] [Ibn Abbas] [Ibn Abbas] esan digunez, esan zuen; Sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta ikusi nuen Eid-en otoitz egiten, gero sermoi bat eman zuen, gero emakumeek ezin zutela entzun pentsatu zuen -bere sermoia-, beraz, hurbildu zitzaien, orduan aholkatu zien eta esan zien: "Eman karitatea". Beraz, bazen emakume bat eraztunak, belarritakoak eta beste gauza batzuk ematen zituena. Gero Bilali agindu zion, gero bere arropekin bildu zuen bukatu arte.