Imam Ahmad : 2682

حَدَّثَنَا أَبُو عُمَرَ الضَّرِيرُ أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا كَانَتْ اللَّيْلَةُ الَّتِي أُسْرِيَ بِي فِيهَا أَتَتْ عَلَيَّ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ مَا هَذِهِ الرَّائِحَةُ الطَّيِّبَةُ فَقَالَ هَذِهِ رَائِحَةُ مَاشِطَةِ ابْنَةِ فِرْعَوْنَ وَأَوْلَادِهَا قَالَ قُلْتُ وَمَا شَأْنُهَا قَالَ بَيْنَا هِيَ تُمَشِّطُ ابْنَةَ فِرْعَوْنَ ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ سَقَطَتْ الْمِدْرَى مِنْ يَدَيْهَا فَقَالَتْ بِسْمِ اللَّهِ فَقَالَتْ لَهَا ابْنَةُ فِرْعَوْنَ أَبِي قَالَتْ لَا وَلَكِنْ رَبِّي وَرَبُّ أَبِيكِ اللَّهُ قَالَتْ أُخْبِرُهُ بِذَلِكَ قَالَتْ نَعَمْ فَأَخْبَرَتْهُ فَدَعَاهَا فَقَالَ يَا فُلَانَةُ وَإِنَّ لَكِ رَبًّا غَيْرِي قَالَتْ نَعَمْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَمَرَ بِبَقَرَةٍ مِنْ نُحَاسٍ فَأُحْمِيَتْ ثُمَّ أَمَرَ بِهَا أَنْ تُلْقَى هِيَ وَأَوْلَادُهَا فِيهَا قَالَتْ لَهُ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً قَالَ وَمَا حَاجَتُكِ قَالَتْ أُحِبُّ أَنْ تَجْمَعَ عِظَامِي وَعِظَامَ وَلَدِي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ وَتَدْفِنَنَا قَالَ ذَلِكَ لَكِ عَلَيْنَا مِنْ الْحَقِّ قَالَ فَأَمَرَ بِأَوْلَادِهَا فَأُلْقُوا بَيْنَ يَدَيْهَا وَاحِدًا وَاحِدًا إِلَى أَنْ انْتَهَى ذَلِكَ إِلَى صَبِيٍّ لَهَا مُرْضَعٍ وَكَأَنَّهَا تَقَاعَسَتْ مِنْ أَجْلِهِ قَالَ يَا أُمَّهْ اقْتَحِمِي فَإِنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَاقْتَحَمَتْ قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ تَكَلَّمَ أَرْبَعَةٌ صِغَارٌ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام وَصَاحِبُ جُرَيْجٍ وَشَاهِدُ يُوسُفَ وَابْنُ مَاشِطَةِ ابْنَةِ فِرْعَوْنَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا أُسْرِيَ بِهِ مَرَّتْ بِهِ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ فَذَكَرَ نَحْوَهُ حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا أُسْرِيَ بِهِ مَرَّتْ بِهِ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ مَنْ رَبُّكِ قَالَتْ رَبِّي وَرَبُّكَ مَنْ فِي السَّمَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْ قَوْلَ ابْنِ عَبَّاسٍ تَكَلَّمَ أَرْبَعَةٌ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ

Al à dit [Abu Umar Adl Dhariri] al à dit [Hammad bin Salamah] di [‘Atho’ bin As Sa’ib] di [Said bin Jubair] di [Ibn Abbas], al à dit; Il Rasulullah al disè: ‘La gnot che o jeri in Isra’kan, o odorà un profum une vore profumat, o domandà daspò a Jibril; ‘O Jibril, ce che e je cheste profum? — al rispuindè Jibril; ‘Chest al è il profum dal petin de fie dal faraon e dai siei fîs’. O ai dit; — Ce che al è mâl cun lui? Jibril al rispuindè; ‘Un dì, al jere daûr a petâ i cjavei de fie dal faraon, di colp il petin al colà de sô man, daspò al disè; ‘Bismillah, alore la fie dal faraon e disè; ' -significant- mio pari'. Al rispuindè; ‘No, ma il me Diu e il Diu di to pari al è Allah’. La fie dal faraon e menaçà; — O lu contarò! '. Al rispuindè; 'Par plasê'. Cussì la fie di Fir’uan i lu contà, daspò il faraon al clamà il so petin e al disè; ‘O Fulanah, al è vêr che tu âs un Diu infûr di me? ’ al rispuindè; ‘Sì, il to diu e il me diu al è Allah’. Duncje il faraon al ordenà di cjapâ e scaldâ une statue di vacje fate di ram, daspò al ordenà ai siei fîs di saltâ dentri. Il strion al disè; “O ai un bisugne di te”. Il faraon al disè; ‘Cje tu âs bisugne? ’ al rispuindè; ‘O domandi di cjapâ sù i miei vues e i vues dai miei fîs intune stofe e sepuliju’. Il faraon al disè; “Chest al è il to dirit su di nô”. Dopo il faraon al ordenà di butâ i siei fruts denant di lui un par un, fin che dome il so frut al jere ancjemò daûr a dâ il lat. Al someave devastât par vie dal so frut, ma il frut al disè; ‘O mê mari, stâ ferme, invezit il cjastì di chest mont al è plui lizer dal cjastì dal Aldilà’. Duncje al fo ferm. Ibn Abbas al disè; ‘A son cuatri personis che a puedin fevelâ cuant che a son beçs, ven a stâi; Isa bin Maryam, il so amì Juraij, il testemoni Yusuf e il fi dal petin, la fie dal faraon. Al à dit [‘Affan] al à dit [Hammad bin Salamah] al à dit; al à comunicât [Atha' bin As Sa'ib] di [Said bin Jubair] di [Ibnu Abbas] che cuant che il Rasulullah Sallam al jere in Isra'kan, al odorave un profum une vore profumat, daspò al continuà il hadith come parsore. Hasan al à contât che [Hasan] al à contât [Hammad bin Salamah] di [Atha bin As Sa`ib] di [Said bin Jubair] di [Ibn Abbas] che cuant che il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al jere in Isra’kan, al odorave un profum une vore profumat, daspò al menzonà il Hath al à dit l’unic significât; ‘Cui al è il to Diu? ’ Al rispuindè; ‘Il me Diu e il to Diu al è chel che al è tal cîl. '. Cence menzonâ ce che al à dit Ibn Abbas, ven a stâi la frase ‘Cuatri personis che a podevin fevelâ - cuant che a jerin beçs -’. Al à contât [Hudbah bin Khalid] al à contât [Hammad bin Salamah] di [Atha bin As Sa’ib] di [Said bin Jubair] di [Ibn Abbas] dal Profete, come il hadith parsore.