Imam Ahmad : 2633

حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ كَانَ الْمُسْلِمُونَ يُحِبُّونَ أَنْ تَظْهَرَ الرُّومُ عَلَى فَارِسَ لِأَنَّهُمْ أَهْلُ كِتَابٍ وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يُحِبُّونَ أَنْ تَظْهَرَ فَارِسُ عَلَى الرُّومِ لِأَنَّهُمْ أَهْلُ أَوْثَانٍ فَذَكَرَ ذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ لِأَبِي بَكْرٍ فَذَكَرَ أَبُو بَكْرٍ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا إِنَّهُمْ سَيَهْزِمُونَ فَذَكَرَ ذَلِكَ أَبُو بَكْرٍ لَهُمْ فَقَالُوا اجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ أَجَلًا فَإِنْ ظَهَرُوا كَانَ لَكَ كَذَا وَكَذَا وَإِنْ ظَهَرْنَا كَانَ لَنَا كَذَا وَكَذَا فَجَعَلَ بَيْنَهُمْ أَجَلًا خَمْسَ سِنِينَ فَلَمْ يَظْهَرُوا فَذَكَرَ ذَلِكَ أَبُو بَكْرٍ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَلَا جَعَلْتَهُ أُرَاهُ قَالَ دُونَ الْعَشْرِ قَالَ وَقَالَ سَعِيدٌ الْبِضْعُ مَا دُونَ الْعَشْرِ قَالَ فَظَهَرَتْ الرُّومُ بَعْدَ ذَلِكَ فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى { الم غُلِبَتْ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ فِي بِضْعِ سِنِينَ } قَالَ فَغُلِبَتْ الرُّومُ بَعْدُ ثُمَّ غَلَبَتْ بَعْدُ قَالَ { لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ } قَالَ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ

[Мөавия] безгә [Әбу Исхак], [Суфияннән], [Хәбиб бин Әбу Әмрадан], [Сәгыйд бин Җүбәйрдән], [Ибн Аббас]дан сөйләгәндә, ул болай диде: «Мөселманнар Римлыларның фарсыларны җиңәчәгенә өметләнәләр, чөнки алар китап әһеле. Ә мөшрикләр фарсыларның Римлыларны җиңәчәгенә өметләнәләр, чөнки алар потларга табыналар». Аннары алар Әбу Бәкергә сөйләделәр, аннары Әбу Бәкер моны Аллаһның Илчесенә (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) җиткерде, аннары Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) аңа әйтте: «Бел, алар җиңәчәкләр». Аннары Әбу Бәкер аларга әйтте, һәм алар әйттеләр: «Безнең белән сезнең арагызда вакыт билгеләгез. Әгәр алар җиңсәләр, сез фәлән кеше өчен. Әгәр алар җиңсәләр, без фәлән кеше өчен». Аннары биш елга вакыт билгеләнде, ләкин алар - Римлылар - барыбер җиңүгә ирешә алмадылар. Шулай итеп, Әбү Бәкер моны Пәйгамбәргә (салләллаһу галәйһи вәссәлам) җиткерде, аннары: «Ни өчен син моны эшләмисең... - күрәсең, - диде ул: - Ун елдан да кимрәк», - дип. - Сәгыйд бин Җүбәйр аңлатты; «Әл-Бидлу ун елдан да кимрәк», - дип дәвам итте Ибн Аббас; «Шуннан соң римлылар җиңүгә ирештеләр. Бу Аллаһ Тәгаләнең: - Әлиф ләам миим, - дигән сүзләренең мәгънәсе. Римлылар якындагы илдә җиңелделәр һәм җиңелгәннән соң берничә елдан соң җиңәчәкләр». Ибн Аббас әйтте; аннары римлылар җиңелергә мөмкин иде, аннары аннан соң җиңүгә ирешергә мөмкин иде», - диде ул тагын: «Алар җиңгәнче һәм аннан соңгы эшләр Аллаһка карый, һәм римлылар җиңү көнендә мөэминнәр Аллаһ ярдәме белән шатландылар, мөэминнәр дә Аллаһ ярдәме белән шатландылар».