Imam Ahmad : 2570
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْضَ بَنَاتِهِ وَهِيَ تَجُودُ بِنَفْسِهَا فَوَقَعَ عَلَيْهَا فَلَمْ يَرْفَعْ رَأْسَهُ حَتَّى قُبِضَتْ قَالَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ وَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الْمُؤْمِنُ بِخَيْرٍ تُنْزَعُ نَفْسُهُ مِنْ بَيْنِ جَنْبَيْهِ وَهُوَ يَحْمَدُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ
Esan digute [Aswad bin Amir]; esan digu [Israil] ['Atho' bin As Sa`ib] [Ikrimah] [Ibn Abbas]-etik, esan zuen; Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ia hilda zegoen bere alabetako batengana iritsi zen, orduan besarkatu zuen, ez zuen burua altxatu hil arte. Orduan burua altxatu eta esan zuen: «Laudorioa izan Ala, laudorioa Ala, ontasunean sinesten duten horiek». Bizitza bizkarretatik erauzi zioten. Garai hartan Allah 'azza wajalla goraipatu zuen.