Imam Ahmad : 2234

حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ حَدَّثَنِي قَابُوسُ عَنْ أَبِي ظَبْيَانَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ إِلَيْهِمْ مُسْرِعًا قَالَ حَتَّى أَفْزَعَنَا مِنْ سُرْعَتِهِ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَيْنَا قَالَ جِئْتُ مُسْرِعًا أُخْبِرُكُمْ بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ فَأُنْسِيتُهَا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَلَكِنْ الْتَمِسُوهَا فِي الْعَشْرِ الْأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ

আমাক কৈছে [আবিদাই] মোক [কাবুছ]ক [আবু জাবিয়ান]ৰ পৰা [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা কৈছে; যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে খৰখেদাকৈ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তেওঁৰ খৰখেদাতাৰ বাবে আমাক আচৰিত কৰি তুলিছিল। আমাৰ ওচৰলৈ অহাৰ লগে লগে তেওঁ ক’লে- ‘লাইলাতুল কাদৰৰ কথা ক’বলৈ মই খৰখেদাকৈ আহিছিলো, তাৰ পিছত মোৰ আৰু তোমাৰ মাজত এই কথাটো পাহৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। অৱশ্যে ৰমদলান মাহৰ শেষৰ দহ -ৰাতি-ত বিচাৰিব।