Imam Ahmad : 1964
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُنْبَذُ لَهُ لَيْلَةَ الْخَمِيسِ فَيَشْرَبُهُ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَيَوْمَ الْجُمُعَةِ قَالَ وَأُرَاهُ قَالَ وَيَوْمَ السَّبْتِ فَإِذَا كَانَ عِنْدَ الْعَصْرِ فَإِنْ بَقِيَ مِنْهُ شَيْءٌ سَقَاهُ الْخَدَمَ أَوْ أَمَرَ بِهِ فَأُهْرِيقَ
Kitugambye nti [Waki’] atubuulidde [Syu’bah] okuva ku [Yahya bin Ubaid] okuva ku [Ibn ‘Abbas], nti Nabbi sallallaahu ‘alaihi wasallam yakola nabidz - omubisi gw’ensukusa oguzimbulukuse - ku Lwokuna ekiro n’agunywa ku Lwokuna n’Olwokutaano. -Omunyumya- yagamba; era nteebereza nti yagamba nti; "Era ku Lwomukaaga, singa kyatuuka ekiseera kya Ashar nga wabaawo ekisigaddewo okuva mu kyo, yakiwa omuddu we oba okulagira kisuulibwe."