Imam Ahmad : 1964

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُنْبَذُ لَهُ لَيْلَةَ الْخَمِيسِ فَيَشْرَبُهُ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَيَوْمَ الْجُمُعَةِ قَالَ وَأُرَاهُ قَالَ وَيَوْمَ السَّبْتِ فَإِذَا كَانَ عِنْدَ الْعَصْرِ فَإِنْ بَقِيَ مِنْهُ شَيْءٌ سَقَاهُ الْخَدَمَ أَوْ أَمَرَ بِهِ فَأُهْرِيقَ

A nus è stât contât che [Waki’] al à contât [Syu’bah] di [Yahya bin Ubaid] di [Ibn ‘Abbas], che il Profete al faseve il nabidz - suc di palme di dat fermentât - la Gjove di sere e lu beveve la Gjove e il Vierdi. -Il naradôr- al disè; e o presum che al vedi dit; “E la sabide, se al fos il timp di Ashar, al varès dât al so servidôr o ordenât di butâlu vie.”