Imam Ahmad : 1704

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَكِيمٍ الْعَدَنِيُّ حَدَّثَنِي الْحَكَمُ يَعْنِي ابْنَ أَبَانَ قَالَ سَمِعْتُ عِكْرِمَةَ يَقُولُ قَالَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ لَمَّا أَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ فَبَلَغْنَا الشِّعْبَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ رَكِبْنَا حَتَّى جِئْنَا الْمُزْدَلِفَةَ

আমাক কৈছে [ইয়াজিদ বিন আবু হাকিম আল আদানীয়ে] মোক [আল হাকাম] অৰ্থাৎ ইবনে আবানে কৈছে; মই [‘ইক্ৰিমাহ] কোৱা শুনিলোঁ; [আল ফাদল বিন আব্বাছ] ক’লে, ‘যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে -আৰাফা- এৰি যাবলৈ খৰখেদা কৰিছিল সেই সময়ত মই তেওঁৰ লগত আছিলো। আমি যেতিয়া এটা উপত্যকাত উপস্থিত হ’লোঁ, তেতিয়া তেওঁ ৰৈ অজু কৰিলে, তাৰ পিছত আমি মুজদালিফা’ত উপস্থিত নোহোৱালৈকে উভতি যোৱাৰ যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিলোঁ’।