Imam Ahmad : 1691

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي الْأَشْعَثِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِيَاسِ بْنِ عَفِيفٍ الْكِنْدِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ كُنْتُ امْرَأً تَاجِرًا فَقَدِمْتُ الْحَجَّ فَأَتَيْتُ الْعَبَّاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لِأَبْتَاعَ مِنْهُ بَعْضَ التِّجَارَةِ وَكَانَ امْرَأً تَاجِرًا فَوَاللَّهِ إِنَّنِي لَعِنْدَهُ بِمِنًى إِذْ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ خِبَاءٍ قَرِيبٍ مِنْهُ فَنَظَرَ إِلَى الشَّمْسِ فَلَمَّا رَآهَا مَالَتْ يَعْنِي قَامَ يُصَلِّي قَالَ ثُمَّ خَرَجَتْ امْرَأَةٌ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ الَّذِي خَرَجَ مِنْهُ ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَامَتْ خَلْفَهُ تُصَلِّي ثُمَّ خَرَجَ غُلَامٌ حِينَ رَاهَقَ الْحُلُمَ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ فَقَامَ مَعَهُ يُصَلِّي قَالَ فَقُلْتُ لِلْعَبَّاسِ مَنْ هَذَا يَا عَبَّاسُ قَالَ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ ابْنُ أَخِي قَالَ فَقُلْتُ مَنْ هَذِهِ الْمَرْأَةُ قَالَ هَذِهِ امْرَأَتُهُ خَدِيجَةُ ابْنَةُ خُوَيْلِدٍ قَالَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الْفَتَى قَالَ هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ابْنُ عَمِّهِ قَالَ فَقُلْتُ فَمَا هَذَا الَّذِي يَصْنَعُ قَالَ يُصَلِّي وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ وَلَمْ يَتْبَعْهُ عَلَى أَمْرِهِ إِلَّا امْرَأَتُهُ وَابْنُ عَمِّهِ هَذَا الْفَتَى وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ سَيُفْتَحُ عَلَيْهِ كُنُوزُ كِسْرَى وَقَيْصَرَ قَالَ فَكَانَ عَفِيفٌ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ الْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ يَقُولُ وَأَسْلَمَ بَعْدَ ذَلِكَ فَحَسُنَ إِسْلَامُهُ لَوْ كَانَ اللَّهُ رَزَقَنِي الْإِسْلَامَ يَوْمَئِذٍ فَأَكُونُ ثَالِثًا مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

ነጊሩና ኣሎ [ያዕቁብ] ነጊሩና ኣሎ [ኣቦይ] ካብ [ኢብን ኢስሓቅ] ነጊሩኒ ኣሎ [ያሕያ ቢን ኣቡ ኣሲዓዝ] ካብ [እስማዒል ቢን ኢያስ ቢን ዓፊፍ ኣል ኪንዲ] ካብ [ኣቡኡ] ካብ [ኣባሓጎኡ] ከምዚ ኢሉ፤ ኣነ ነጋዳይ እየ። ንግደት ሓጅ ክገብር እየ መጺአ፡ ድሕሪኡ ናብ ኣል ኣባስ ቢን ዓብዱል ሙትታሊብ ሸቐጥ ክገዝእ ከድኩ፡ ንሱ እውን ነጋዳይ እዩ ነይሩ። በላህ ኣብ ሚና ከለኹ ካብኡ ብዙሕ ዘይርሕቕ ዳስ ዝወጸ ሰብኣይ ኔሩ ናብ ጸሓይ ገጹ ይጥምት ፡ ጸሓይ ምስ ተጸግዐት እቲ ሰብኣይ ተንሲኡ ይጽሊ ነበረ። ሽዑ ሓንቲ ሰበይቲ ካብቲ ዳስ ወጺኣ ብድሕሪ እቲ ሰብ ደው ኢላ ኣብቲ ጸሎት ተጸንበረት። ሽዑ ሓንቲ ኣብ ዕድመ ንእስነት ዝበጽሐት ንእሽቶ ቆልዓ ካብቲ ዳስ ወጺኣ ምስቶም ክልተ ሰባት ኣብ ጸሎት ተጸንበረ። ስለዚ ንኣል ኣባስ ሓቲተዮ፤ 'ኣታ ሰብ መን እዩ ኣንታ ኣባስ?' ኢሉ መለሰ፤ 'እዚ ድማ መሓመድ ቢን ዓብደላ ቢን ዓብዱል ሙትጣሊብ ወዲ ሓወይ እዩ።' ደጊመ ሓተትኩ፤ 'እታ ሰበይቲ መን እያ?' ኢሉ መለሰ፤ 'እዚኣ በዓልቲ ቤቱ ካዲጃ ቢንት ኹዋላይድ እያ ነይራ'። ደጊመ ሓተትኩ፤ 'መን እዩ እቲ መንእሰይ?' ኢሉ መለሰ፤ 'እዚ ዓሊ ቢን ኣቡ ጣሊብ ወዲ ኣኮኡ እዩ ነይሩ'። ደጊመ ሓተትኩ፤ 'እንታይ ይገብሩ ኣለዉ?' ኢሉ መለሰ፤ 'እሰግድ ነይሩ፡ ነቢይ እየ ኢሉ፡ ብዘይካ ሰበይቱን ወዲ ኣኮኡን፡ እቲ መንእሰይን ትእዛዛቱ ዝኽተል ሰብ ኣይነበረን። ናይ ንጉስ ክስራን ሃጸይን መዝገብ ከም ዝስዕረሉ እውን ተኣመነ። ሽዑ ዓፊፍ ማለት ወዲ ኣኮይ ኣል ዓይስኣጽስ ቢን ቃይስ ከምዚ ኢሉ፤ -ድሕሪኡ ድማ ናብ እስልምና ኣትዩ እስልምናኡ ድማ ጽቡቕ ነበረ- 'ኣላህ ኣብታ መዓልቲ እቲኣ እስላማዊ ረቂቕ እንተዝህበኒ ነይሩ ሽዑ ምስ ዓሊ ቢን ኣቡ ጣሊብ ራድሂ ኣላሁ 'ኣንሁ' ሳልሳይ ሰብ ምኾንኩ ነይረ።