Imam Ahmad : 1691

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي الْأَشْعَثِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِيَاسِ بْنِ عَفِيفٍ الْكِنْدِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ كُنْتُ امْرَأً تَاجِرًا فَقَدِمْتُ الْحَجَّ فَأَتَيْتُ الْعَبَّاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لِأَبْتَاعَ مِنْهُ بَعْضَ التِّجَارَةِ وَكَانَ امْرَأً تَاجِرًا فَوَاللَّهِ إِنَّنِي لَعِنْدَهُ بِمِنًى إِذْ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ خِبَاءٍ قَرِيبٍ مِنْهُ فَنَظَرَ إِلَى الشَّمْسِ فَلَمَّا رَآهَا مَالَتْ يَعْنِي قَامَ يُصَلِّي قَالَ ثُمَّ خَرَجَتْ امْرَأَةٌ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ الَّذِي خَرَجَ مِنْهُ ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَامَتْ خَلْفَهُ تُصَلِّي ثُمَّ خَرَجَ غُلَامٌ حِينَ رَاهَقَ الْحُلُمَ مِنْ ذَلِكَ الْخِبَاءِ فَقَامَ مَعَهُ يُصَلِّي قَالَ فَقُلْتُ لِلْعَبَّاسِ مَنْ هَذَا يَا عَبَّاسُ قَالَ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ ابْنُ أَخِي قَالَ فَقُلْتُ مَنْ هَذِهِ الْمَرْأَةُ قَالَ هَذِهِ امْرَأَتُهُ خَدِيجَةُ ابْنَةُ خُوَيْلِدٍ قَالَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الْفَتَى قَالَ هَذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ابْنُ عَمِّهِ قَالَ فَقُلْتُ فَمَا هَذَا الَّذِي يَصْنَعُ قَالَ يُصَلِّي وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ وَلَمْ يَتْبَعْهُ عَلَى أَمْرِهِ إِلَّا امْرَأَتُهُ وَابْنُ عَمِّهِ هَذَا الْفَتَى وَهُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ سَيُفْتَحُ عَلَيْهِ كُنُوزُ كِسْرَى وَقَيْصَرَ قَالَ فَكَانَ عَفِيفٌ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ الْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ يَقُولُ وَأَسْلَمَ بَعْدَ ذَلِكَ فَحَسُنَ إِسْلَامُهُ لَوْ كَانَ اللَّهُ رَزَقَنِي الْإِسْلَامَ يَوْمَئِذٍ فَأَكُونُ ثَالِثًا مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

[يعقوب] اسان کي [منهنجي پيءُ] کان [ابن اسحاق] ٻڌايو مون کي [يحيى بن ابو اشعث] کان [اسماعيل بن اياس بن عفيف الڪندي] کان [پنهنجي پيءُ] کان [پنهنجي ڏاڏي] کان ٻڌايو جنهن چيو ته: مان هڪ واپاري آهيان. مان حج ڪرڻ لاءِ آيو هوس، پوءِ مان عباس بن عبدالمطلب وٽ ويس ته ان کان سامان خريد ڪريان، جيڪو پڻ هڪ واپاري هو. خدا جو قسم، جڏهن مان منيٰ ۾ هوس، هڪ ماڻهو هڪ خيمي مان ٻاهر نڪتو جيڪو ان کان پري نه هو، هن سج ڏانهن ڏٺو، جڏهن سج تري ويو، ته اهو ماڻهو بيٺو ۽ نماز پڙهي. پوءِ هڪ عورت به خيمي مان ٻاهر آئي ۽ مرد جي پويان بيٺي ۽ نماز پڙهي. پوءِ هڪ ننڍڙو ٻار جيڪو بلوغت کي پهچي چڪو هو، خيمي مان ٻاهر نڪتو ۽ ٻن ماڻهن سان گڏ نماز پڙهي. پوءِ مون عباس کان پڇيو: 'اي عباس، اهو ماڻهو ڪير آهي؟' هن جواب ڏنو: 'اهو محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب آهي، منهنجي ڀاءُ جو پٽ.' مون ٻيهر پڇيو؛ 'اها عورت ڪير آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'اهو سندس زال خديجه بنت خويلد آهي'. مون وري پڇيو؛ 'اهو نوجوان ڪير آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'اهو علي بن ابو طالب آهي، سندس چاچي جو پٽ'. مون وري پڇيو؛ 'اهي ڇا ڪري رهيا آهن؟' هن جواب ڏنو؛ 'هو نماز پڙهي رهيو آهي، هو دعويٰ ڪري ٿو ته هو نبي آهي، ۽ سندس زال ۽ سندس چاچي جي پٽ، نوجوان کان سواءِ ڪو به سندس حڪم تي عمل نٿو ڪري. هو اهو به دعويٰ ڪري ٿو ته بادشاهه ڪسريٰ ۽ شهنشاهه جا خزانا هن لاءِ فتح ڪيا ويندا'. پوءِ عفيف، العيس جو پٽ عطس بن قيس جو چاچو چيو؛ - ۽ ان کان پوءِ هن اسلام قبول ڪيو ۽ سندس اسلام سٺو آهي - 'جيڪڏهن الله مون کي ان ڏينهن اسلام جو رزق ڏنو هجي ها، ته مان علي بن ابو طالب رضي الله عنه سان گڏ ٽيون شخص هجان ها.'