Sujud sahwi: sujud dua kali sebelum atau setelah salam, ketika lupa rakaat shalat

Imam Ahmad : 1587

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي مَكْحُولٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فَشَكَّ فِي صَلَاتِهِ فَإِنْ شَكَّ فِي الْوَاحِدَةِ وَالثِّنْتَيْنِ فَلْيَجْعَلْهُمَا وَاحِدَةً وَإِنْ شَكَّ فِي الثِّنْتَيْنِ وَالثَّلَاثِ فَلْيَجْعَلْهُمَا ثِنْتَيْنِ وَإِنْ شَكَّ فِي الثَّلَاثِ وَالْأَرْبَعِ فَلْيَجْعَلْهُمَا ثَلَاثًا حَتَّى يَكُونَ الْوَهْمُ فِي الزِّيَادَةِ ثُمَّ يَسْجُدْ سَجْدَتَيْنِ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ ثُمَّ يُسَلِّمْ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ وَقَالَ لِي حُسَيْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ هَلْ أَسْنَدَهُ لَكَ فَقُلْتُ لَا فَقَالَ لَكِنَّهُ حَدَّثَنِي أَنَّ كُرَيْبًا مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ حَدَّثَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ جَلَسْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ إِذَا اشْتَبَهَ عَلَى الرَّجُلِ فِي صَلَاتِهِ فَلَمْ يَدْرِ أَزَادَ أَمْ نَقَصَ قُلْتُ وَاللَّهِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا أَدْرِي مَا سَمِعْتُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا فَقَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي قَالَ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ إِذْ جَاءَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ فَقَالَ مَا هَذَا الَّذِي تَذَاكَرَانِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ ذَكَرْنَا الرَّجُلَ يَشُكُّ فِي صَلَاتِهِ كَيْفَ يَصْنَعُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ هَذَا الْحَدِيثَ

আমাক কৈছে [ইছমাইলে] মোক [মহম্মদ বিন ইছহাক] [মখুল]ৰ পৰা কৈছে; যে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘যদি তোমালোকৰ মাজৰ কোনোবাই নিজৰ নামাজত সন্দেহ কৰে আৰু তেওঁ নাজানে যে তেওঁ এটা ৰাকাআত নামাজ পঢ়িছে নে দুটা ৰাকাআত কৰিছে, তেন্তে এটা ৰাকাআত নামাজ পঢ়াৰ কথা চিন্তা কৰক। যদি আপুনি নাজানে যে তেওঁ দুটা ৰাকাআত নামাজ পঢ়িছিল নে তিনিটা ৰাকাআত কৰিছিল তেন্তে ধৰি লওক তেওঁ দুটা ৰাকাআত নামাজ পঢ়িছিল। যদি তেওঁ নাজানে যে তেওঁ তিনি ৰাক‘আত নামাজ পঢ়িছে নে চাৰি ৰাক‘আত তেন্তে তিনিটা ৰাকাআত ধৰি লওক, যাতে সন্দেহ সংযোজনৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত হয়, তাৰ পিছত ছালামৰ আগত দুবাৰকৈ সজ্জা কৰা, তাৰ পিছত ছালাম’। [মহাম্মদে] ক’লে; [হুছেইন বিন আব্দুল্লাই] মোক সুধিলে; মখুলে - তোমাক বুজাই দিলে নেকি - যে তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল? গতিকে মই উত্তৰ দিলোঁ; নাই, কিন্তু তেওঁ মোক ক’লে যে [কুৰাইবে] ইবনে আব্বাছৰ এজন প্ৰাক্তন দাসে তেওঁক [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা কৈছিল, সেইটোৱে কৈছিল; মই উমৰ বিন আল খাথথাবৰ কাষত বহিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ মোক সুধিলে; ‘হে ইবনে আব্বাছ! -আপুনি কেতিয়াবা শুনিছেনে- যদি কোনো মানুহে নিজৰ প্ৰাৰ্থনাত সন্দেহ অনুভৱ কৰে, তেন্তে তেওঁ নাজানে যে তেওঁ কম বেছি পৰিমাণে -তাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ গণনাত-?' মই উত্তৰ দিলোঁ; 'হে আমিৰুল মু'মিনিন, মই, আল্লাহৰ স্বাৰ্থত, নাজানো, এই বিষয়ত মই কেতিয়াও একো শুনা নাই'। আমি যেতিয়া সেই অৱস্থাত আছিলো, তেতিয়া [আব্দুৰ ৰহমান বিন আউফ] পিছত আহি সুধিলে; 'কি কথা কৈছা?' উমৰে উত্তৰ দিলে; 'আমি এজন মানুহৰ কথা পাতিলোঁ যিয়ে নিজৰ প্ৰাৰ্থনাত সন্দেহ অনুভৱ কৰিছিল, তেওঁ কি কৰিব লাগে?' তেতিয়া আব্দুৰহমানে ক’লে; নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কোৱা শুনিলোঁ: অৰ্থাৎ এই হাদীছ।