Sujud sahwi: sujud dua kali sebelum atau setelah salam, ketika lupa rakaat shalat

Imam Ahmad : 1587

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي مَكْحُولٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فَشَكَّ فِي صَلَاتِهِ فَإِنْ شَكَّ فِي الْوَاحِدَةِ وَالثِّنْتَيْنِ فَلْيَجْعَلْهُمَا وَاحِدَةً وَإِنْ شَكَّ فِي الثِّنْتَيْنِ وَالثَّلَاثِ فَلْيَجْعَلْهُمَا ثِنْتَيْنِ وَإِنْ شَكَّ فِي الثَّلَاثِ وَالْأَرْبَعِ فَلْيَجْعَلْهُمَا ثَلَاثًا حَتَّى يَكُونَ الْوَهْمُ فِي الزِّيَادَةِ ثُمَّ يَسْجُدْ سَجْدَتَيْنِ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ ثُمَّ يُسَلِّمْ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ وَقَالَ لِي حُسَيْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ هَلْ أَسْنَدَهُ لَكَ فَقُلْتُ لَا فَقَالَ لَكِنَّهُ حَدَّثَنِي أَنَّ كُرَيْبًا مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ حَدَّثَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ جَلَسْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ إِذَا اشْتَبَهَ عَلَى الرَّجُلِ فِي صَلَاتِهِ فَلَمْ يَدْرِ أَزَادَ أَمْ نَقَصَ قُلْتُ وَاللَّهِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا أَدْرِي مَا سَمِعْتُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا فَقَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي قَالَ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ إِذْ جَاءَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ فَقَالَ مَا هَذَا الَّذِي تَذَاكَرَانِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ ذَكَرْنَا الرَّجُلَ يَشُكُّ فِي صَلَاتِهِ كَيْفَ يَصْنَعُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ هَذَا الْحَدِيثَ

Al à dit [Isma’il] al à dit a mi [Mohammed bin Ishaq] di [Makhul]; che il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al à dit: ‘Se un di voi al è dubiôs inte sô preiere e nol sa se al à preât une raka’at o doi raka’at alore pense di preâ une raka’at. Se no savês se al à preât dôs rak’ahs o trê rak’ahs alore presum che al à preât dôs rak’ahs. Se nol sa se al à preât trê rak’ah o cuatri rak’ah alore al à di preâ trê rak’ah, cussì che i dubis a si concentrin su la adizion, daspò prostrasi dôs voltis prin dal salût, daspò il salût’. [Mohammed] al disè; [Usein bin Abdullah] al mi domandà; Makhul - al à spiegât - che al si afidave a lui? Cussì o ai rispuindût; no, ma al mi à contât che [Kuraib] un ex sclâf di Ibn Abbas i à contât di [Ibn Abbas], che al diseve; O mi soi sielzût dongje di Umar bin Al Khathab, daspò al mi à domandât; ‘O Ibn Abbas! -o âs mai sintût- Se un om al si sint in dubi inte sô preiere, nol sa se al è plui o mancul -intal so cont di preiere-? ’ O ai rispuindût; ‘O amirul mu’minin, jo, par vie di Allah, no lu so, no ai mai sintût nuie di cheste materie’. Cuant che o jerin in chê condizion, [Abdurrahman bin Auf] al vignì plui tart e al domandà; ‘Di ce stâs fevelant? ’ Umar al rispuindè; ‘O vin fevelât di un om che al si sinteve dubiôs inte sô preiere, ce al veve di fâ? ’ alore Abdurrahman al disè; O ai sintût dî: ven a stâi chest hadith.