Imam Ahmad : 1534

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الْخَنْدَقِ وَرَجُلٌ يَتَتَرَّسُ جَعَلَ يَقُولُ بِالتُّرْسِ هَكَذَا فَوَضَعَهُ فَوْقَ أَنْفِهِ ثُمَّ يَقُولُ هَكَذَا يُسَفِّلُهُ بَعْدُ قَالَ فَأَهْوَيْتُ إِلَى كِنَانَتِي فَأَخْرَجْتُ مِنْهَا سَهْمًا مُدَمًّا فَوَضَعْتُهُ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ فَلَمَّا قَالَ هَكَذَا يُسَفِّلُ التُّرْسَ رَمَيْتُ فَمَا نَسِيتُ وَقْعَ الْقِدْحِ عَلَى كَذَا وَكَذَا مِنْ التُّرْسِ قَالَ وَسَقَطَ فَقَالَ بِرِجْلِهِ فَضَحِكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْسِبُهُ قَالَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ قَالَ قُلْتُ لِمَ قَالَ لِفِعْلِ الرَّجُلِ

Al à contât [Rauh] al à contât [Ibn ‘Aun] di [Mohammed bin Al Aswad] di [Amir bin Sa’d] di [so pari] al à dit; “In timp de bataie di Khandaq, al jere un om -il nemì- che si cuvierzè cul so scud, al diseve -insultâ- intant che al tignive il so scud come, metint il so scud parsore dal nâs, daspò al diseve -insultâ- come chest, metint jù il so scud. Duncje o ai cjapât la mê frece e po dopo o ai tirât fûr la frece che e jere cuvierte di sanc, daspò o la ai metude intal mieç dal arc. Cuant che al disè chest, sbassant il so scud, o lu pontà subit. No mi dismentei che la frece e colpè cheste e chê part dal scud, daspò l’om al colà jù’. Sa'd al lu dimostrà cui siei pîts. Duncje Nabiyullah al ridè. -O pensavi che Sa'd al diseve; “Fin che i siei molârs a no jerin visibilis”. - al domandà Rauh; ‘Parcè che al ride? ’ Ibn Aun al rispuindè; “Parcè che al viodeve il compuartament di Sa’d”.