Imam Ahmad : 1534

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الْخَنْدَقِ وَرَجُلٌ يَتَتَرَّسُ جَعَلَ يَقُولُ بِالتُّرْسِ هَكَذَا فَوَضَعَهُ فَوْقَ أَنْفِهِ ثُمَّ يَقُولُ هَكَذَا يُسَفِّلُهُ بَعْدُ قَالَ فَأَهْوَيْتُ إِلَى كِنَانَتِي فَأَخْرَجْتُ مِنْهَا سَهْمًا مُدَمًّا فَوَضَعْتُهُ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ فَلَمَّا قَالَ هَكَذَا يُسَفِّلُ التُّرْسَ رَمَيْتُ فَمَا نَسِيتُ وَقْعَ الْقِدْحِ عَلَى كَذَا وَكَذَا مِنْ التُّرْسِ قَالَ وَسَقَطَ فَقَالَ بِرِجْلِهِ فَضَحِكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْسِبُهُ قَالَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ قَالَ قُلْتُ لِمَ قَالَ لِفِعْلِ الرَّجُلِ

আমাক কৈছে [ৰৌহে] আমাক [ইবনে আউন] [মুহাম্মাদ বিন আল আছৱাদ]ৰ পৰা [আমিৰ বিন ছাদ]ৰ ​​পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা কৈছে; 'খণ্ডক যুদ্ধৰ সময়ত এজন মানুহ -শত্ৰু- আছিল যিয়ে নিজৰ ঢালখনেৰে আশ্ৰয় লৈছিল, তেওঁ ক'লে -অপমান- ঢালখন যেন ধৰি, নাকৰ ওপৰত ঢালখন থৈ, তাৰ পিছত ঢালখন থৈ এইদৰে -অপমান- বুলি ক'লে।' গতিকে মই মোৰ কাঁড়ৰ কুইভাৰটো লৈছিলো তাৰ পিছত মই কাঁড়ডাল উলিয়াই আনিলোঁ যিটো তেজেৰে লুতুৰি-পুতুৰি আছিল, তাৰ পিছত মই ধনুৰ মাজত ৰাখিলোঁ। যেতিয়া তেওঁ ঢালখন নমাই এই কথা ক’লে, মই লগে লগে তেওঁৰ ফালে লক্ষ্য কৰিলোঁ। মই পাহৰি নাযাওঁ যে কাঁড়ডালে ঢালৰ এই আৰু সেই অংশত খুন্দা মাৰিলে, তাৰ পিছত মানুহজন তললৈ পৰিল'। সা'দে ভৰিৰে প্ৰদৰ্শন কৰিলে। গতিকে নবিউল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে হাঁহিলে। -মই ভাবিছিলো সা'দে কৈছিল; 'যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ দাঁত দেখা নাযায়'।- ৰাউহে সুধিলে; 'কিয় হাঁহিছে সি?' ইবনে আউনে উত্তৰ দিলে; 'কাৰণ তেওঁ সা'দৰ আচৰণ দেখিছিল'।