Imam Ahmad : 1114

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ عَنِ النَّزَّالِ بْنِ سَبْرَةَ أَنَّهُ شَهِدَ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ جَلَسَ فِي الرَّحَبَةِ فِي حَوَائِجِ النَّاسِ فَلَمَّا حَضَرَتْ الْعَصْرُ أُتِيَ بِتَوْرٍ فَأَخَذَ حَفْنَةَ مَاءٍ فَمَسَحَ يَدَيْهِ وَذِرَاعَيْهِ وَوَجْهَهُ وَرَأْسَهُ وَرِجْلَيْهِ ثُمَّ شَرِبَ فَضْلَهُ وَهُوَ قَائِمٌ ثُمَّ قَالَ إِنَّ نَاسًا يَكْرَهُونَ أَنْ يَشْرَبُوا وَهُمْ قِيَامٌ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَنَعَ كَمَا صَنَعْتُ وَهَذَا وُضُوءُ مَنْ لَمْ يُحْدِثْ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَيْسَرَةَ قَالَ سَمِعْتُ النَّزَّالَ بْنَ سَبْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ أُتِيَ بِكُوزٍ

A nus è stât contât che [Mohammad bin Ja’far] al à contât [Syu’bah] di [Abdul Malik bin Maisarah] di [Un Nazal bin Sabra] che al à viodût [Ali] Radhiallah ‘anhu preâ lis preieris di mieçdi e daspò sielzisi par vê atenzion ai dibisugns des personis di Rahabah. Cuant che al fo il timp di Asr, i fo puartât un vâs, al cjapà aghe cun dutis dôs lis mans, al si asciugà lis mans, i cuidots, la muse, il cjâf e i pîts, daspò al bevè la aghe che e restave de sô abluzion in pins. Alore al disè; “A son cualchidun che nol plase bevi in ​​pins, ancje se il Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam al à fat come jo. Cheste e je la procedure di abluzion pes personis che a no àn hadat. Al à dit [‘affan] al à dit [Syu’bah] al à dit [Abdul Malik bin Maisarah] al à dit; O ai sintût [Un Nazâl bin Sabra] dî; O ai sintût [Ali Radhiallah ‘anhu], daspò al à menzonât il significât ma al à doprât il lafazh; Al fo puartât une teere.