Imam Ahmad : 1039
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ نَاجِيَةَ بْنِ كَعْبٍ عَنْ عَلِيٍّ قَالَ لَمَّا مَاتَ أَبُو طَالِبٍ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ إِنَّ عَمَّكَ الشَّيْخَ الضَّالَّ قَدْ مَاتَ فَقَالَ انْطَلِقْ فَوَارِهِ وَلَا تُحْدِثْ شَيْئًا حَتَّى تَأْتِيَنِي قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَوَارَيْتُهُ فَأَمَرَنِي فَاغْتَسَلْتُ ثُمَّ دَعَا لِي بِدَعَوَاتٍ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِنَّ مَا عَرُضَ مِنْ شَيْءٍ
[Waki'] esan digu [Sufyan] [Abu Ishaq] [Najiyah bin Ka'ab] [Ali]-tik esan digu; Abu Talib hil zenean, sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta ezagutu nuen eta esan nuen; 'Izan ere, zure osaba, zaharra eta galdua zena, hil da'. Beraz, esan zuen: "Zoaz eta lurperatu eta ez esan ezer horri buruz ni ikusi arte". Ali Radhiallah 'anhu esan zuen; beraz, lurperatu nuen gero harengana joan, eta gero bainu bat hartzeko esan zidan otoitz bat egin zuen nire alde ezer eman izanak baino gehiago atsegin ninduen otoitz batekin'.