Imam Ahmad : 752
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ حَدَّثَنَا رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَدُوسٍ يُقَالُ لَهُ جُرَيُّ بْنُ كُلَيْبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ عَضْبَاءِ الْأُذُنِ وَالْقَرْنِ قَالَ فَسَأَلْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ فَقَالَ النِّصْفُ فَمَا فَوْقَ ذَلِكَ
A erenikem [Affan] A erenikem [Hammam] A erenikem [Qatadah] A erenikem [emön mwän seni Bani Sadus itan Jurai Bin Kulaib] seni [Ali Bin Abu Talib], pwe ewe Soufos a pinei ekkewe fefin kamel ar repwe nöünöü ar kewe föün äsefich. Iwe, ua eisini Sa’id Bin Al Musayib, a pölüweni; ‘Ekis ika nap seni ena’.