Imam Ahmad : 744

حَدَّثَنَا هَاشِمُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانَ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ الْهَاشِمِيُّ قَالَ كَانَ أَبِي الْحَارِثُ عَلَى أَمْرٍ مِنْ أُمُورِ مَكَّةَ فِي زَمَنِ عُثْمَانَ فَأَقْبَلَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى مَكَّةَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَاسْتَقْبَلْتُ عُثْمَانَ بِالنُّزُلِ بِقُدَيْدٍ فَاصْطَادَ أَهْلُ الْمَاءِ حَجَلًا فَطَبَخْنَاهُ بِمَاءٍ وَمِلْحٍ فَجَعَلْنَاهُ عُرَاقًا لِلثَّرِيدِ فَقَدَّمْنَاهُ إِلَى عُثْمَانَ وَأَصْحَابِهِ فَأَمْسَكُوا فَقَالَ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ أَصْطَدْهُ وَلَمْ آمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ فَقَالَ عُثْمَانُ مَنْ يَقُولُ فِي هَذَا فَقَالُوا عَلِيٌّ فَبَعَثَ إِلَى عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَجَاءَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى عَلِيٍّ حِينَ جَاءَ وَهُوَ يَحُتُّ الْخَبَطَ عَنْ كَفَّيْهِ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ نَصْطَدْهُ وَلَمْ نَأْمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ قَالَ فَغَضِبَ عَلِيٌّ وَقَالَ أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِقَائِمَةِ حِمَارِ وَحْشٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ فَأَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ عَلِيٌّ أُشْهِدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِبَيْضِ النَّعَامِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ أَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ دُونَهُمْ مِنْ الْعِدَّةِ مِنْ الِاثْنَيْ عَشَرَ قَالَ فَثَنَى عُثْمَانُ وَرِكَهُ عَنْ الطَّعَامِ فَدَخَلَ رَحْلَهُ وَأَكَلَ ذَلِكَ الطَّعَامَ أَهْلُ الْمَاءِ

Al à contât [Hasyim] Al à contât [Sulaiman Ibnu Al Mughirah] di [Ali Bin Zaid], al à dit; al à dit [Abdullah Bin Harith Bin Naufal Al Hasyimi]; “Mi pari Al Harith al jere l’aministradôr dai afârs de int di Meche in timp di Osman, daspò Osman al vignì daûr di lui a Meche,” al à dit Abdullah Bin Harith; O ai cognossût Uthman tal albierc di Qudaid. Cussì la int dal puest e cjapave lis codornis, daspò o lis cusinavin cun aghe e sâl e o lis fasevin deventâ porridge di cjar, daspò o lis servivin a Uthman e ai siei amìs, ma a si refudavin di mangjâlis, al à dite Uthman; “Chest al è cjaç ma no son jo che lu ai cjaçât e no ai ordenât di cjacâlu, chest cjaç al è il risultât di une cjace halal di un popul -no intun stât di ihram-, daspò a nus lu presentin, e chest nol è nuie”. Alore Usman al domandà; — Cui al à di dî in cheste materie? ’ A àn rispuindût; “Ali”. Duncje al fo mandât cualchidun a cjapâ sù Ali, e Ali al vignì. Abdullah Bin Harith al à dit; come se o ves viodût Ali cuant che al rivà, scuintant i rescj di mangjâ dal besteam des sôs mans, alore Uthman i disè; ‘No vin cjaçât il cjaç e no nus vin ordinât di cjacâlu, ma il cjaç che al jere cjapât di une int che e jere halal - no in ihram - daspò a nus lu àn presentât, duncje chest al va ben’. Abdullah Bin Harith al à dit; cussì [Ali] si inrabià e al disè; “O jure a Allah che cualchidun al à viodût al Rasulullah dâ la gjambe di un aselin salvadi, alore il Rasulullah al à dit: ‘Invezit, o sin un popul che al è in ihram, duncje dâ mangjâ aes personis che a son halal - che a no son in ihram -’. Abdullah al disè; daspò a àn testemoneât dodis personis dai compagns dal Rasulullah. Alore Ali al disè; “O testemoni a Allah di cualchidun che al à viodût il Rasulullah Sallalam cjapâ un ûf di struç, daspò il Rasulullah Sallalam al à dit: ‘Invezit, o sin un popul che al è in ihram, duncje dâ mangjâ aes personis che a son halal - che a no son in ihram -’. Abdullah al disè; “Dopo dodis personis in plui di lôr a àn testemoneât.” Abdullah Bin Harith al à dit; “Dopo Uthman al voltà il cul dal mangjâ e al jentrà tal so veicul, e il mangjâ al fo mangjât de int dal puest”.