Imam Ahmad : 687

حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ حَدَّثَنَا أَبِي سَمِعْتُ الْأَعْمَشَ يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لِلنَّاسِ مَا تَرَوْنَ فِي فَضْلٍ فَضَلَ عِنْدَنَا مِنْ هَذَا الْمَالِ فَقَالَ النَّاسُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَدْ شَغَلْنَاكَ عَنْ أَهْلِكَ وَضَيْعَتِكَ وَتِجَارَتِكَ فَهُوَ لَكَ فَقَالَ لِي مَا تَقُولُ أَنْتَ فَقُلْتُ قَدْ أَشَارُوا عَلَيْكَ فَقَالَ لِي قُلْ فَقُلْتُ لِمَ تَجْعَلُ يَقِينَكَ ظَنًّا فَقَالَ لَتَخْرُجَنَّ مِمَّا قُلْتَ فَقُلْتُ أَجَلْ وَاللَّهِ لَأَخْرُجَنَّ مِنْهُ أَتَذْكُرُ حِينَ بَعَثَكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاعِيًا فَأَتَيْتَ الْعَبَّاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَمَنَعَكَ صَدَقَتَهُ فَكَانَ بَيْنَكُمَا شَيْءٌ فَقُلْتَ لِي انْطَلِقْ مَعِي إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدْنَاهُ خَاثِرًا فَرَجَعْنَا ثُمَّ غَدَوْنَا عَلَيْهِ فَوَجَدْنَاهُ طَيِّبَ النَّفْسِ فَأَخْبَرْتَهُ بِالَّذِي صَنَعَ فَقَالَ لَكَ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ وَذَكَرْنَا لَهُ الَّذِي رَأَيْنَاهُ مِنْ خُثُورِهِ فِي الْيَوْمِ الْأَوَّلِ وَالَّذِي رَأَيْنَاهُ مِنْ طِيبِ نَفْسِهِ فِي الْيَوْمِ الثَّانِي فَقَالَ إِنَّكُمَا أَتَيْتُمَانِي فِي الْيَوْمِ الْأَوَّلِ وَقَدْ بَقِيَ عِنْدِي مِنْ الصَّدَقَةِ دِينَارَانِ فَكَانَ الَّذِي رَأَيْتُمَا مِنْ خُثُورِي لَهُ وَأَتَيْتُمَانِي الْيَوْمَ وَقَدْ وَجَّهْتُهُمَا فَذَاكَ الَّذِي رَأَيْتُمَا مِنْ طِيبِ نَفْسِي فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ صَدَقْتَ وَاللَّهِ لَأَشْكُرَنَّ لَكَ الْأُولَى وَالْآخِرَةَ

[Wahab Bin Jarir] har fortalt os [min far] har fortalt os, at jeg hørte [Al A'mash] berette fra ['Amru Bin Murrah] fra [Abul Bakhtari] fra [Ali], han sagde; [Umar Bin Khaththab] sagde foran folket, mens han spurgte: "Hvad synes I om den overskydende rigdom, vi har?" De sagde; "O Troendes Leder, vi har holdt dig beskæftiget med din familie, dit arbejde og din handel, så rigdommen er din andel," så spurgte Umar mig; "Hvad synes du?" sagde jeg; "De har konsulteret for dig," så spurgte han igen; "Sig." Jeg sagde; "Gør ikke din tro tvivlsom." Så sagde han igen; "Du skal udtrykke din mening." Jeg sagde; "Selvfølgelig, ved Allah, vil jeg helt sikkert sige det. Husker I, da Profeten sallallaahu 'alaihi wasallam sendte jer for at opkræve zakat, og I gik til Abbas Bin Abdul Muttalib, og han nægtede jer at betale zakat. Så opstod der noget i jeres hjerter, og I sagde til mig: "Kom med mig for at møde Profeten sallallaahu 'alaihi wasallam." Og vi fandt ham i en mut tilstand, så vi vendte tilbage. Om morgenen kom vi til ham og fandt ham i en strålende tilstand. Så fortalte vi ham, hvad Abbas havde gjort. Så sagde han: "Ved I ikke, at en persons onkel ligner sin far?" Så fortalte vi ham, hvad vi så i hans mutte ansigt den første dag og strålende ansigt den anden dag. Han svarede: "Da I kom til mig på den første dag af zakat, havde jeg kun to dinarer tilbage. I så, at mit ansigt var mut. I kom i dag, og jeg har givet de to dinarer i almisse. Det er derfor, I ser mig." strålende." Så sagde Umar: "Du har ret, ved Allah takker jeg dig i denne verden og i det hinsides."