Menyembelih

Imam Ahmad : 579

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ فِي سَنَةِ سِتٍّ وَعِشْرِينَ وَمِائَتَيْنِ حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ خَالِدٍ الزَّنْجِيُّ قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ قُلْتُ لِسُوَيْدٍ وَلِمَ سُمِّيَ الزَّنْجِيَّ قَالَ كَانَ شَدِيدَ السَّوَادِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَفَ بِعَرَفَةَ وَهُوَ مُرْدِفٌ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَقَالَ هَذَا مَوْقِفٌ وَكُلُّ عَرَفَةَ مَوْقِفٌ ثُمَّ دَفَعَ فَجَعَلَ يَسِيرُ الْعَنَقَ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ يَمِينًا وَشِمَالًا وَهُوَ يَلْتَفِتُ وَيَقُولُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ حَتَّى جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ فَجَمَعَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ ثُمَّ وَقَفَ بِالْمُزْدَلِفَةِ فَأَرْدَفَ الْفَضْلَ بْنَ عَبَّاسٍ ثُمَّ وَقَفَ عَلَى قُزَحَ فَقَالَ هَذَا الْمَوْقِفُ وَكُلُّ الْمُزْدَلِفَةِ مَوْقِفٌ ثُمَّ دَفَعَ فَجَعَلَ يَسِيرُ الْعَنَقَ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ يَمِينًا وَشِمَالًا وَهُوَ يَلْتَفِتُ وَيَقُولُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ فَلَمَّا وَقَفَ عَلَى مُحَسِّرٍ قَرَعَ رَاحِلَتَهُ فَخَبَّتْ بِهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ الْوَادِي ثُمَّ سَارَ مَسِيرَتَهُ حَتَّى أَتَى الْجَمْرَةَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَنْحَرَ فَقَالَ هَذَا الْمَنْحَرُ وَكُلُّ مِنًى مَنْحَرٌ فَذَكَرَ مِثْلَ حَدِيثِ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ مِثْلَهُ أَوْ نَحْوَهُ

আমাক আব্দুল্লাক কৈছে, দুশ ছয়কুৰি বছৰত আমাক [সুৱাইদ বিন ছাইদক] কৈছে, আমাক [মুছলমান বিন খালিদ আজ জাঞ্জীক] কৈছে, -আবু আব্দুৰহমানে ক’লে; মই সুৱৈদক সুধিলোঁ; 'আজ জাঞ্জি বুলি কিয় কোৱা হয়?' তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'কাৰণ ই অতি ক'লা'- [আব্দুৰ ৰহমান বিন আল হাৰিথ]ৰ পৰা [জাইদ বিন আলী বিন আল হুছেইন]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [উবাইদুল্লাহ বিন ৰফি']ৰ পৰা [আলি বিন আবু তালিব]ৰ পৰা, যে আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে উছামা বিন জাইদক কঢ়িয়াই আৰাফাত ৱুকুফ কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ কৈছিল: 'এইটোৱেই ৱুকুফৰ ঠাই আৰু আৰাফা সকলোৰে ৱুকুফৰ ঠাই'। তাৰ পিছত তেওঁ ওলাই গৈ লাহে লাহে খোজ কাঢ়িলে আৰু সোঁ-বাওঁফালে মানুহৰ ভিৰ, তাৰ পিছত ঘূৰি আহি ক’লে: ‘শান্ত হওক, হে মানুহ, শান্ত হওক, হে মানুহ’। মুজদালিফাত উপস্থিত নোহোৱালৈকে তেওঁ দুটা নামাজ আদায় কৰিলে, তাৰ পিছত মুজদালিফাত থাকি আল ফাদলাল বিন আব্বাছক কঢ়িয়াই লৈ গ’ল, তাৰ পিছত কুজাহত থিয় হৈ ক’লে: ‘এয়া ৰৈ থকা ঠাই আৰু সকলো মুজদালিফা ৰৈ যোৱা ঠাই,’ তাৰ পিছত তেওঁ গুচি গ’ল আৰু লাহে লাহে খোজ কাঢ়িলে যেতিয়া মানুহে সোঁ আৰু বাওঁফালে ভিৰ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ মূৰ ঘূৰাই ক’লে: ‘হে মানুহবোৰ, শান্ত হওক, থাকক শান্ত, হে মানুহ'। গতিকে যেতিয়া তেওঁ মুহাছিৰ উপত্যকাত ৰৈছিল তেতিয়া তেওঁ নিজৰ উটৰ বাঘজৰী টানি লৈছিল আৰু উটটোৱে উপত্যকাৰ পৰা ওলাই যোৱালৈকে মানিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ জামাৰাত -নিক্ষেপ কৰা ঠাই-ত উপস্থিত নোহোৱালৈকে যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ আল মনহাৰ -জীৱ-জন্তু বধ কৰা ঠাই-লৈ আহিছিল আৰু তেওঁ ক’লে: ‘এইটো মনহাৰ আৰু সকলো মিনা মনহাৰ’। তাৰ পিছত তেওঁ আল মুগিৰা বিন আব্দুৰহমানৰ পৰা আহমদ বিন আব্দাহৰ হাদীছৰ সৈতে মিল থকা হাদীছ এটাৰ কথা উল্লেখ কৰিলে, হয় একে বা তেনেকুৱা কিবা এটা।