Imam Ahmad : 506
حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ قَالَ زَعَمَ أَبُو الْمِقْدَامِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِي الْحَسَنِ قَالَ دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا أَنَا بِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مُتَّكِئٌ عَلَى رِدَائِهِ فَأَتَاهُ سَقَّاءَانِ يَخْتَصِمَانِ إِلَيْهِ فَقَضَى بَيْنَهُمَا ثُمَّ أَتَيْتُهُ فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ فَإِذَا رَجُلٌ حَسَنُ الْوَجْهِ بِوَجْنَتِهِ نَكَتَاتُ جُدَرِيٍّ وَإِذَا شَعْرُهُ قَدْ كَسَا ذِرَاعَيْهِ
Esan digu Abdullah, Esan dit [Ziyad Bin Ayyub] Esan digu [Husyaim], esan zuen; [Abu Al Miqdam] [Al Hasan Bin Abu Al Hasanetik] hartu zuen esan zuen; Meskitan sartu nintzen, eta [Uthman Bin Affan] bere txalaren gainean makurtuta zegoela ikusi zen, orduan bi edale bere aurrean liskarrera etorri ziren, beraz, haien kasua erabaki zuen, orduan joan nintzen eta ikusi nuen, gizon eder bat zen masailetan baztanga orbanak zituen eta ilea besoak estaliz.