Mengaku anak padahal dia tahu bukan anaknya telah kafir dan siapa mengaku dirinya dari suatu kaum padahal bukan bersiaplah menempati neraka

Imam Ahmad : 368

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى الطَّبَّاعُ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ رَجَعَ إِلَى رَحْلِهِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أُقْرِئُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَوَجَدَنِي وَأَنَا أَنْتَظِرُهُ وَذَلِكَ بِمِنًى فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ إِنَّ فُلَانًا يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنِّي قَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أَمْرَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ وَإِنَّهُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى مَجْلِسِكَ إِذَا قُمْتَ فِي النَّاسِ فَأَخْشَى أَنْ تَقُولَ مَقَالَةً يَطِيرُ بِهَا أُولَئِكَ فَلَا يَعُوهَا وَلَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا وَلَكِنْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ وَتَخْلُصَ بِعُلَمَاءِ النَّاسِ وَأَشْرَافِهِمْ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعُونَ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا مَوَاضِعَهَا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَئِنْ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ سَالِمًا صَالِحًا لَأُكَلِّمَنَّ بِهَا النَّاسَ فِي أَوَّلِ مَقَامٍ أَقُومُهُ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحِجَّةِ وَكَانَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ صَكَّةَ الْأَعْمَى فَقُلْتُ لِمَالِكٍ وَمَا صَكَّةُ الْأَعْمَى قَالَ إِنَّهُ لَا يُبَالِي أَيَّ سَاعَةٍ خَرَجَ لَا يَعْرِفُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ وَنَحْوَ هَذَا فَوَجَدْتُ سَعِيدَ بْنَ زَيْدٍ عِنْدَ رُكْنِ الْمِنْبَرِ الْأَيْمَنِ قَدْ سَبَقَنِي فَجَلَسْتُ حِذَاءَهُ تَحُكُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ طَلَعَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ قُلْتُ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ مَقَالَةً مَا قَالَهَا عَلَيْهِ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ فَأَنْكَرَ سَعِيدُ بْنُ زَيْدٍ ذَلِكَ فَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ أَحَدٌ فَجَلَسَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي قَائِلٌ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ وَعَاهَا وَعَقَلَهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ لَمْ يَعِهَا فَلَا أُحِلُّ لَهُ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ وَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا وَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ قَدْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ أَلَا وَإِنَّا قَدْ كُنَّا نَقْرَأُ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّمَا أَنَا عَبْدُ اللَّهِ فَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّ بَيْعَةَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَتْ فَلْتَةً أَلَا وَإِنَّهَا كَانَتْ كَذَلِكَ أَلَا وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ فِيكُمْ الْيَوْمَ مَنْ تُقْطَعُ إِلَيْهِ الْأَعْنَاقُ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَا وَإِنَّهُ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عَلِيًّا وَالزُّبَيْرَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُمَا تَخَلَّفُوا فِي بَيْتِ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَخَلَّفَتْ عَنَّا الْأَنْصَارُ بِأَجْمَعِهَا فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نَؤُمُّهُمْ حَتَّى لَقِيَنَا رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا لَنَا الَّذِي صَنَعَ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ وَاقْضُوا أَمْرَكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى جِئْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا هُمْ مُجْتَمِعُونَ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ رَجُلٌ مُزَمَّلٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا وَجِعٌ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَامَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ وَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ مِنَّا وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْكُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَيَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أَرَدْتُ أَنْ أَقُولَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَقَدْ كُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ وَهُوَ كَانَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ وَكَانَ أَعْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَهَا فِي بَدِيهَتِهِ وَأَفْضَلَ حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَمَا ذَكَرْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ أَهْلُهُ وَلَمْ تَعْرِفْ الْعَرَبُ هَذَا الْأَمْرَ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ أَيَّهُمَا شِئْتُمْ وَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا وَكَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ إِلَى إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَّا أَنْ تَغَيَّرَ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَقُلْتُ لِمَالِكٍ مَا مَعْنَى أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ قَالَ كَأَنَّهُ يَقُولُ أَنَا دَاهِيَتُهَا قَالَ وَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى خَشِيتُ الِاخْتِلَافَ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدًا فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدًا وَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا أَمْرًا هُوَ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُحْدِثُوا بَعْدَنَا بَيْعَةً فَإِمَّا أَنْ نُتَابِعَهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا أَنْ نُخَالِفَهُمْ فَيَكُونَ فِيهِ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ أَمِيرًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةِ الْمُسْلِمِينَ فَلَا بَيْعَةَ لَهُ وَلَا بَيْعَةَ لِلَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا قَالَ مَالِكٌ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّ الرَّجُلَيْنِ اللَّذَيْنِ لَقِيَاهُمَا عُوَيْمِرُ بْنُ سَاعِدَةَ وَمَعْنُ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ الَّذِي قَالَ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ الْحُبَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ

Sinabi niya sa amin [Ishaq Bin Isa Ath Thabba'] Sinabi niya sa amin [Malik Bin Anas] Sinabi niya sa akin [Ibnu Shihab] mula kay ['Ubaidillah Bin Abdullah Bin 'Utbah Bin Mas'ud] na ipinaalam sa kanya [Ibnu Abbas], na [si Abdurrahman Bin Auf] ay bumalik sa kanyang sasakyan. Sinabi ni Ibn Abbas; "Bibisitahin ko sana si Abdurrahman Bin Auf, at sinalubong niya ako habang hinihintay ko siya. Ang pangyayaring ito ay naganap sa Mina noong huling panahon ng Hajj na isinagawa ni Umar Bin Al Khaththab. Sinabi ni Abdurrahman; "Katotohanan, isang lalaki ang lumapit kay Umar Bin Al Khaththab at pagkatapos ay nagsabi; "Kung namatay si Umar, ako ay nanumpa ng katapatan kay ganito at ganito." Sumagot si Umar; "Nabubuhay pa rin ako kasama ng mga tao, kaya binabalaan ko ang mga gustong agawin ang pamumuno ng mga tao." Sinabi ni Abdurrahman Bin Auf; Sinabi ko; "O Pinuno ng mga Mananampalataya, huwag mong gawin iyan! Sapagkat sa panahong ito ng Hajj, ang mga mababang uri at ang mga mangmang ay nagtipon sa inyo, at sila ang nangingibabaw sa inyong mga pagtitipon. Kung tatayo kayo sa gitna ng mga tao, nangangamba ako na baka may masabi kayong hindi nila pinapansin, kaya hindi nila ito mauunawaan o mailagay sa tamang lugar. Ngunit (ipagpaliban ang gusto ninyong sabihin) hanggang sa makarating kayo sa Medina. Ang Medina ay lugar ng Hijrah at Sunnah, at maaari ninyong ayusin (ang bagay na ito) kasama ang kanilang mga iskolar at mga marangal na tao, upang masabi ninyo ang gusto ninyong sabihin nang mahinahon, pagkatapos ay mauunawaan nila ang inyong mga salita at mailalagay ang mga ito sa tamang lugar." Pagkatapos ay sinabi ni Umar: "Kapag nakarating ako sa Medina nang ligtas at maayos, tiyak na ipaaabot ko ito sa mga tao sa lugar kung saan ako unang tumuntong." Kaya nang dumating kami sa Medina malapit sa buwan ng Dhul Hijah at Biyernes noon, ako (Abdurrahman) ay agad na pumunta sa Shakkatul A'ma", - tinanong ko si Malik; "Ano ang ibig sabihin ng Shakkatul A'ma?" Sumagot siya; "Ibig sabihin ay wala siyang pakialam kung anong oras siya pupunta, wala siyang pakialam kung mainit o malamig at iba pa." - pagkatapos ay natagpuan ko si Sa'id Bin Zaid na nauna sa akin sa kanang bahagi ng pulpito, pagkatapos ay umupo ako sa harap niya habang inilalagay ang aking tuhod sa kanyang tuhod, hindi nagtagal pagkatapos noon ay lumitaw si Umar, nang makita ko siya ay sinabi ko; "Ngayong hapon ay tiyak na sasabihin sa pulpitong ito ang isang pahayag na wala pang sinuman ang nagsabi noon." Sinabi ni Abdurrahman Bin Auf; "Itinanggi ni Sa'id Bin Zaid (ang aking pahayag), pagkatapos ay sinabi niya: "Ano? Inaasahan mo ba na sasabihin niya ang isang pahayag na wala pang sinuman ang nagsabi?" Pagkatapos ay umupo si Umar sa pulpito, at pagkatapos na tumahimik ang Mu'adzin (natapos ang pagtawag sa panalangin), siya [(Umar)] ay tumayo at pinuri si Allah nang may papuri na karapat-dapat sa Kanya, pagkatapos ay sinabi; "Amma ba'du, O tao, tunay na sasabihin ko ang isang salita na nakatakda kong sabihin, hindi ko alam, maaaring dahil ang aking kamatayan ay nasa harap ko na, sinumang nakakaintindi at nakakaintindi ng salitang iyon, dapat niya itong sabihin saanman makarating ang kanyang sasakyan. Sinuman ang hindi nakakaintindi nito, kung gayon ay hindi ko siya hahayaang magsinungaling sa akin, tunay na isinugo ni Allah Tabaraka Wata'ala si Muhammad dala ang katotohanan, at ibinaba Niya ang Aklat sa kanya, kabilang sa mga talatang ipinahayag sa kanya ay ang talata tungkol sa batas ng pagbato, pagkatapos ay binasa namin ito at naunawaan ito, pagkatapos ay ipinatupad ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ang batas ng pagbato at ipinatupad din namin ito pagkatapos niyang mamatay. Natatakot ako na sa mahabang panahon ay sasabihin ng mga tao; Kung gayon, ang isang obligasyon na ipinahayag ni Allah ay iiwan. Sa katunayan, ang batas ng pagbato ay isang karapatan sa Aklat ni Allah para sa sinumang nangangalunya kung siya ay Muhshon (may asawa na) lalaki man o babae, kung mayroong ebidensya, pagbubuntis o pag-amin. Mangyaring tandaan na nabasa natin: "Huwag ninyong kamuhian ang inyong mga ama, dahil ito ay maaaring maging dahilan upang kayo ay maging mga hindi mananampalataya," Tandaan na ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah): "Huwag ninyo akong sambahin gaya ng pagsamba kay Isa Bin Maryam, sa katunayan ako ay isang alipin lamang, kaya sabihin ninyo: 'Kanyang alipin at Kanyang sugo." Katotohanan, dumating sa akin na may isang tao sa inyo na nagsasabing; 'Kung si Umar ay mamatay, ako ay manununumpa ng katapatan kay ganito at kay ganito.' Huwag kayong magpalinlang sa pagsasabing; 'Katotohanan, ang panunumpa ng katapatan ni Abu Bakr ay biglang nangyari.' Alamin ninyo na ito nga ang nangyari. Alamin ninyo na inalis na ng Allah ang kasamaan ng pagsisimula, at ngayon ay wala nang sinuman sa inyo na nauna sa inyo, na ang kabutihan ay hindi mapapantayan ng sinuman tulad ni Abu Bakr. Alamin ninyo na kabilang sa mga balitang (nakarating) sa amin nang mamatay ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay sina Ali, Zubair at ang mga taong kasama nila, ay nagkaroon ng alitan sa bahay ni Fatimah Bint Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, pati na rin ang lahat ng mga tao. Ang mga Ansar ay nagkaroon ng alitan sa amin sa Tsaqifah Bani Sa'idah, pagkatapos ay nagtipon ang mga Muhajirin kasama si Abu Bakr at sinabi ko sa kanya; "O Abu Bakr, sumama ka sa amin sa aming mga kapatid, lalo na ang mga Ansar." Pagkatapos ay nagtungo kami hanggang sa makasalubong namin ang dalawang lalaking Salih, at pareho nilang sinabi sa amin ang ginagawa ng mga tao (mga Ansar). Nagtanong ang dalawang tao; "Saan kayo pupunta, Muhajirin?" Sumagot ako; "Gusto naming pumunta sa aming mga kapatid, ang mga Ansar." Pareho silang nagsabi; "Huwag kayong lumapit sa kanila, magpasya kayo sa inyong mga sarili." mga bagay-bagay, O Muhajirin." Sabi ko; "Sumpa man sa Allah, tunay ngang pupuntahan namin sila." Pagkatapos ay nagtungo kami hanggang sa makasalubong namin sila sa Tsaqifah Bani Sa'idah at sila ay nagtipon, sa gitna nila ay isang lalaking natatakpan ng takip, nagtanong ako; "Sino ang lalaking ito?" Sumagot sila (ang mga Ansar); "Sa'd Bin Ubadah." Nagtanong ako; "Bakit siya?" Sumagot sila; "May sakit." Pagkatapos naming makaupo, ang kanilang mangangaral (ang mga Ansar) ay tumayo at pinuri ang Allah nang may papuri na nararapat sa Allah, at nagsabi; "Amma ba'du, kami ay mga Ansarullah (mga katulong ng relihiyon ng Allah) at ang hukbo ng Islam, habang kayo, O Muhajirin, ay isang grupo mula sa amin, tunay ngang may isang grupo sa inyo na dumating - mabagal na naglalakad - na puputulin kami mula sa aming mga ugat, at palalayasin kami mula sa aming teritoryo." Nang tahimik ang mangangaral, gusto kong magsalita at naghanda ng sasabihin. Nakakagulat, gusto kong sabihin ang mga salitang iyon sa harap ni Abu Bakr, at iwasang magalit siya, at siya ay isang mas mahinahon at mas kalmadong tao kaysa sa Ako, pagkatapos ay sinabi ni Abu Bakr; "Dahan-dahan ka!" Ayaw kong magalit sa kanya, dahil mas mahinahon at mas kalmado siyang tao kaysa sa akin. Sumpa man sa Allah, kung hindi man lang siya nag-iwan ng kahit isang pangungusap na namangha sa mga salitang inihanda ko maliban na lang kung mas maayos niya itong nasabi nang kusang-loob, kaya sa wakas ay tumahimik siya. Pagkatapos ay sinabi niya "amma ba'du, ang nabanggit mo tungkol sa kabutihan, mga eksperto ka rito. Ngunit hindi ito alam ng mga Arabo maliban sa mga tao ng Quraysh. Sila ang mga Arabo na siyang pinakagitnang lahi at tirahan. Katotohanan, ikinalugod ko ang isa sa dalawang ito para sa iyo, alin sa kanila ang nais mo, "Hinawakan ni Abu Bakr ang aking kamay at ang kamay ni Abu Ubaidah Bin Al Jarrah, kaya hindi ko na siya mapipilit na magsalita pa. Sumpa man kay Allah, sana'y lumapit ako at pinugutan ng leeg, iyon sana'y mas minamahal ko, dahil hindi sana ako nito ilalapit sa kasalanan, kaysa sa maging pinuno ng isang bayan habang si Abu Bakr ay kasama nila, maliban na lang kung binago ako nito sa oras ng aking pagkamatay. Pagkatapos ay sinabi ng isa sa mga Ansar; "anaa judzailuha al muhakkak (Ako ang kahoy ng kamelyong may sakit upang mabilis itong makalakad)" wa 'udzaikuha al murojjab (isang puno ng datiles na sinusuportahan ng isang puno o kahoy dahil kinatatakutang ito ay matumba dahil ito ay napakataas at ang bunga nito ay sagana), mula sa amin ay may pinuno at mula sa inyo ay may pinuno, O mga tao ng Quraysh." - Ako (Ishaq Bin Musa At Thbba') ay nagsabi kay Malik; "Ano ang kahulugan ng "anaa judzailuha al muhakkak wa 'udzaikuha al murojjab?" Sumagot si Malik; "Parang sinasabi niya na ako ang sakuna." "Ibuka mo ang iyong mga kamay, O Abu Bakr!" Pagkatapos ay ibinuka niya ang kanyang mga kamay at nanumpa ako ng katapatan sa kanya, ang mga Muhajirin ay nanumpa ng katapatan sa kanya at pagkatapos ay nanumpa rin ng katapatan sa kanya ang mga Ansar. Pagkatapos ay tumalon kami kay Sa'd Bin Ubadah, at isa sa kanila (ang Ansar) ay nagsabing "Pinatay mo si Sa'd", sagot ko; "Si Allah ang pumatay kay Sa'd", sabi ni Umar; "Sumpa man kay Allah, wala kaming nakitang mas malakas kaysa sa pangako kay Abu Bakr sa aming pagpupulong. Natatakot kami na kung ang mga taong iyon ay nahihiwalay sa amin, habang wala pa ang bai'at, ay gagawa sila ng bai'at pagkatapos namin. Sa ganitong paraan, posible na susundan namin sila sa isang bagay na hindi namin sinasang-ayunan o hindi namin sila sinasang-ayunan, kaya magkakaroon ng pagkawasak." Kaya't sinumang magbai'at sa isang pinuno nang walang konsultasyon sa mga Muslim, sa katunayan ang kanyang bai'at ay walang bisa, at walang karapatan. "Kung magbibigay ka ng katapatan sa taong nagbibigay ng katapatan, kinatatakutan na silang dalawa (ang taong nagbibigay ng katapatan at ang taong binibigyan ng katapatan) ay papatayin." Sabi ni Malik; at ipinaalam sa amin ang tungkol kay Ibnu Shihab mula kay Urwah Bin Az Zubair; na ang dalawang lalaking nakilala niya ay sina Uwaimir Bin Sa'idah at Ma'n Bin Adi. Sinabi ni Ibn Shihab; "Ipinaalam sa akin ni Sa'id Bin Al Musayyib na ang taong nagsabing; "anaa judzailuha al muhakkak wa 'udzaikuha al murojjab" ay si Al Hubab Bin Al Mundzir."