Nabi pernah menggunakan pendapat Abu Bakar, ternyata pendapat Umar yang dibenarkan Allah mengenai tawanan perang Badar

Imam Ahmad : 203

حَدَّثَنَا أَبُو نُوحٍ قُرَادٌ أَنْبَأَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ قَالَ نَظَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَصْحَابِهِ وَهُمْ ثَلَاثُ مِائَةٍ وَنَيِّفٌ وَنَظَرَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَإِذَا هُمْ أَلْفٌ وَزِيَادَةٌ فَاسْتَقْبَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْقِبْلَةَ ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ وَعَلَيْهِ رِدَاؤُهُ وَإِزَارُهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَيْنَ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ أَنْجِزْ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ إِنَّكَ إِنْ تُهْلِكْ هَذِهِ الْعِصَابَةَ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَلَا تُعْبَدْ فِي الْأَرْضِ أَبَدًا قَالَ فَمَا زَالَ يَسْتَغِيثُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَدْعُوهُ حَتَّى سَقَطَ رِدَاؤُهُ فَأَتَاهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَرَدَّاهُ ثُمَّ الْتَزَمَهُ مِنْ وَرَائِهِ ثُمَّ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ كَفَاكَ مُنَاشَدَتُكَ رَبَّكَ فَإِنَّهُ سَيُنْجِزُ لَكَ مَا وَعَدَكَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ } فَلَمَّا كَانَ يَوْمُئِذٍ وَالْتَقَوْا فَهَزَمَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُشْرِكِينَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا وَأُسِرَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا فَاسْتَشَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا بَكْرٍ وَعَلِيًّا وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَؤُلَاءِ بَنُو الْعَمِّ وَالْعَشِيرَةُ وَالْإِخْوَانُ فَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْخُذَ مِنْهُمْ الْفِدْيَةَ فَيَكُونُ مَا أَخَذْنَا مِنْهُمْ قُوَّةً لَنَا عَلَى الْكُفَّارِ وَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُمْ فَيَكُونُونَ لَنَا عَضُدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَرَى يَا ابْنَ الْخَطَّابِ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَرَى مَا رَأَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَكِنِّي أَرَى أَنْ تُمَكِّنَنِي مِنْ فُلَانٍ قَرِيبًا لِعُمَرَ فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ عَقِيلٍ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ حَمْزَةَ مِنْ فُلَانٍ أَخِيهِ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ حَتَّى يَعْلَمَ اللَّهُ أَنَّهُ لَيْسَتْ فِي قُلُوبِنَا هَوَادَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ هَؤُلَاءِ صَنَادِيدُهُمْ وَأَئِمَّتُهُمْ وَقَادَتُهُمْ فَهَوِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَمْ يَهْوَ مَا قُلْتُ فَأَخَذَ مِنْهُمْ الْفِدَاءَ فَلَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ الْغَدِ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ غَدَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ قَاعِدٌ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَإِذَا هُمَا يَبْكِيَانِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي مَاذَا يُبْكِيكَ أَنْتَ وَصَاحِبَكَ فَإِنْ وَجَدْتُ بُكَاءً بَكَيْتُ وَإِنْ لَمْ أَجِدْ بُكَاءً تَبَاكَيْتُ لِبُكَائِكُمَا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي عَرَضَ عَلَيَّ أَصْحَابُكَ مِنْ الْفِدَاءِ لَقَدْ عُرِضَ عَلَيَّ عَذَابُكُمْ أَدْنَى مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ لِشَجَرَةٍ قَرِيبَةٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ إِلَى قَوْلِهِ لَوْلَا كِتَابٌ مِنْ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيمَا أَخَذْتُمْ } مِنْ الْفِدَاءِ ثُمَّ أُحِلَّ لَهُمْ الْغَنَائِمُ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ عُوقِبُوا بِمَا صَنَعُوا يَوْمَ بَدْرٍ مِنْ أَخْذِهِمْ الْفِدَاءَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ وَفَرَّ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَهُشِمَتْ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ وَسَالَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِهِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا } الْآيَةَ بِأَخْذِكُمْ الْفِدَاءَ

اسان کي ٻڌايو آهي [ابو نوح قرادل] اسان کي ٻڌايو آهي [عڪرمه بن عمار] اسان کي ٻڌايو آهي [الحنفي ابو زميل ڏسو] مون کي ٻڌايو آهي [ابن عباس] مون کي ٻڌايو آهي [عمر بن الخطاب]، هن چيو ته: 'جڏهن بدر جي جنگ ٿي' عمر چيو؛ 'رسول الله ﷺ پنهنجن اصحابن ڏانهن ڏٺو ۽ انهن جو تعداد ٽي سو پنجاهه هو، پوءِ مشرڪن ڏانهن ڏٺو ۽ انهن مان هڪ هزار کان وڌيڪ هئا، پوءِ رسول الله ﷺ قبلي ڏانهن منهن ڪيو ۽ ٻئي هٿ مٿي ڪيا ۽ پنهنجو چادر ۽ ساڙ ڍڪيو ۽ دعا گهري: 'اي الله، تو مون سان ڪهڙو واعدو ڪيو آهي، اي الله، مون کي ڏيکاريو جيڪو تو مون سان واعدو ڪيو آهي، اي الله، بيشڪ، جيڪڏهن تون مسلمانن جي هن ننڍڙي ٽولي کي تباهه ڪري ڇڏين ته پوءِ هن زمين تي هميشه لاءِ تنهنجي عبادت نه ڪئي ويندي'. عمر چيو؛ 'پوءِ نبي ﷺ پنهنجي رب کان مدد گهري ۽ دعا گهري جيستائين سندس چادر ڪري پئي، پوءِ ابوبڪر ﷺ وٽ آيا ۽ سندس چادر کڻي ان کي واپس ڪيو، پوءِ ان سان گڏ سندس پٺيان کان آيا ۽ چيو: 'اي نبي الله، توهان جي رب کان توهان جي شڪايت ڪافي آهي، ڇاڪاڻ ته هو توهان کي اهو ڏيندو جيڪو توهان سان واعدو ڪيو ويو هو،' پوءِ الله نازل ڪيو؛ 'ياد رکو-، جڏهن توهان پنهنجي رب کان مدد گهري هئي، تڏهن هن توهان لاءِ اجازت ڏني؛ 'يقيناً مان توهان ڏانهن هڪ هزار ملائڪن سان مدد آڻيندس جيڪي هڪ ٻئي پٺيان ايندا'. -سوره الانفال آيت 9-. پوءِ جڏهن اهو ڏينهن آيو ۽ ٻئي لشڪر هڪ ٻئي سان مليا، ته الله مشرڪن کي تباهه ڪري ڇڏيو ته انهن مان ستر مارجي ويا ۽ ستر سپاهي قيد ڪيا ويا، پوءِ رسول الله ﷺ ابو بڪر، علي ۽ عمر سان صلاح ڪئي. ابو بڪر چيو؛ 'اي نبي الله، اهي چاچي جا ٻار، ويجها مائٽ ۽ اڃا به مائٽ آهن، تنهن ڪري مان سمجهان ٿو ته توهان کي انهن کان فديه جي ملڪيت وٺڻ گهرجي، ۽ جيڪو اسان انهن کان وٺون ٿا اهو ڪافرن کي منهن ڏيڻ لاءِ اسان جي طاقت بڻجي ٿو، اميد آهي ته الله انهن کي هدايت ڏيندو ته جيئن اهي اسان جا مددگار بڻجي وڃن'. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پڇيو؛ 'توهان جو ڇا خيال آهي، اي ابن الخطاب؟' عمر جواب ڏنو؛ 'مون چيو؛ 'الله جو قسم، منهنجو ابو بڪر وانگر ساڳيو رايو ناهي، پر منهنجو خيال آهي ته توهان عمر جي سڀني مائٽن کي منهنجي حوالي ڪيو ته مان ان جي ڳچيءَ کي ڪٽيان، ۽ توهان عقيل کي علي جي حوالي ڪيو ته هو ان جي ڳچيءَ کي ڪٽي، ۽ توهان حمزه جي ڀاءُ جو گهڻو حصو حمزه جي حوالي ڪيو ته هو ان جي ڳچيءَ کي ڪٽي، ته جيئن الله ڄاڻي ته اسان جي دلين ۾ مشرڪن لاءِ ڪا به محبت ناهي، اهي انهن جا معزز، بزرگ ۽ اڳواڻ آهن'. بهرحال، رسول الله صلي الله عليه وسلم ابو بڪر جي راءِ ڏانهن مائل هئا ۽ منهنجي راءِ ڏانهن نه. پوءِ انهن کان فديو ورتو، پوءِ ٻئي ڏينهن عمر چيو: صبح جو مان رسول الله ﷺ وٽ پهتس، اوچتو اهي ۽ ابوبڪر ويٺا هئا ۽ ٻئي روئي رهيا هئا، پوءِ مون پڇيو؛ 'يا رسول الله ﷺ مون کي ٻڌايو ته توهان ۽ توهان جو ساٿي ڇو روئي ٿو، جيڪڏهن مان روئي سگهان ها ته مان روئيندس ۽ جيڪڏهن مان نه روئي سگهان ها ته مان پاڻ روئندس ڇو ته توهان ٻئي روئو ٿا'. عمر چيو؛ 'پوءِ رسول الله ﷺ جواب ڏنو؛ 'توهان جي ساٿي فديي جي باري ۾ جيڪو رايو پيش ڪيو، اهو مون تي ظاهر ڪيو ويو آهي ته توهان جو عذاب ويجهي وڻ کان به ويجهو آهي' ۽ الله پنهنجا لفظ نازل ڪيا: 'اهو مناسب ناهي ته هڪ نبي لاءِ قيدي هجي ان کان اڳ جو هو زمين تي پنهنجي دشمن کي شڪست ڏئي' - سوره الانفال آيت 67-، جيستائين سندس لفظ؛ 'توهان کي ضرور وڏي عذاب سان ماريو ويندو ان فديي جي ڪري جيڪو توهان ورتو' - سوره الانفال آيت 68-. يعني فديو، پوءِ انهن لاءِ غنيمت جو مال - جنگ جو مال - حلال ڪيو ويو، پوءِ جڏهن ايندڙ سال احد جي جنگ ٿي ته انهن کي بدر جي جنگ ۾ ڪيل ڪم جي ڪري سزا ڏني وئي، جنهن ۾ انهن مان ستر ماڻهو مارجي ويا، ۽ جنگ دوران رسول الله ﷺ جا اصحاب کانئس ڀڄي ويا، ايتري قدر جو سندس ٻه ڏند ٽٽي پيا، سندس پيشاني ڦاٽي وئي ۽ سندس چهري تان رت وهي ويو، پوءِ الله پنهنجو ڪلام نازل ڪيو: '۽ ڇو جڏهن توهان کي احد جي جنگ ۾ آفت آئي، جيتوڻيڪ توهان پنهنجن دشمنن کي بدر جي جنگ ۾ ٻيڻو شڪست ڏني هئي' - سوره علي عمران آيت 165 - سندس ڪلام ڏانهن؛ 'بيشڪ الله هر شيءِ تي قادر آهي'. - سوره علي عمران آيت 165 - ڇاڪاڻ ته توهان فديو ورتو.