Kisah suara dari awan (Siramlah kebun fulan): Keberkahan harta orang yang membagi hasil kebunnya menjadi sepertiga untuk sedekah, sepertiga untuk keluarga, dan sepertiga untuk bibit

Imam Muslim : 5299

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَاللَّفْظُ لِأَبِي بَكْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ بَيْنَا رَجُلٌ بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ فَسَمِعَ صَوْتًا فِي سَحَابَةٍ اسْقِ حَدِيقَةَ فُلَانٍ فَتَنَحَّى ذَلِكَ السَّحَابُ فَأَفْرَغَ مَاءَهُ فِي حَرَّةٍ فَإِذَا شَرْجَةٌ مِنْ تِلْكَ الشِّرَاجِ قَدْ اسْتَوْعَبَتْ ذَلِكَ الْمَاءَ كُلَّهُ فَتَتَبَّعَ الْمَاءَ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ فِي حَدِيقَتِهِ يُحَوِّلُ الْمَاءَ بِمِسْحَاتِهِ فَقَالَ لَهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ مَا اسْمُكَ قَالَ فُلَانٌ لِلِاسْمِ الَّذِي سَمِعَ فِي السَّحَابَةِ فَقَالَ لَهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ لِمَ تَسْأَلُنِي عَنْ اسْمِي فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ صَوْتًا فِي السَّحَابِ الَّذِي هَذَا مَاؤُهُ يَقُولُ اسْقِ حَدِيقَةَ فُلَانٍ لِاسْمِكَ فَمَا تَصْنَعُ فِيهَا قَالَ أَمَّا إِذْ قُلْتَ هَذَا فَإِنِّي أَنْظُرُ إِلَى مَا يَخْرُجُ مِنْهَا فَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثِهِ وَآكُلُ أَنَا وَعِيَالِي ثُلُثًا وَأَرُدُّ فِيهَا ثُلُثَهُ و حَدَّثَنَاه أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ كَيْسَانَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ وَأَجْعَلُ ثُلُثَهُ فِي الْمَسَاكِينِ وَالسَّائِلِينَ وَابْنِ السَّبِيلِ

Безгә [Әбу Бәкер бин Әбу Шәйбә] һәм [Зүһәйр бин Хәрб] Әбу Бәкернең текстын сөйләделәр, икесе дә болай диде: Безгә [Язид бин Һарун] безгә [Габделазиз бин Әбу Сәләмә] [Вәхб бин Кайсан] [Убәйдулла бин Өмәйр Әл-Ләйси] [Әбу Һөрәйрә] Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам болай диде: «Бер кеше чүлдә булганда, болыт эчендә бер тавыш ишетте: «Фәлән кешенең бакчасына су сиптер», – диде, аннары болыт читкә китте һәм су сипте. Бакчада көрәге белән суны эшкәртә торган бер кеше булып чыкты. Ул аңардан: «Әй Аллаһ колы, синең исемең ничек?» – дип сорады. Ул: «Фәлән кеше», – дип җавап бирде. Бу аның болыттан ишеткән исеме иде. Ул: «Әй Аллаһ колы, ни өчен син минем исемемне сорыйсың?» – дип сорады. Ул җавап бирде: «Мин болыт эчендә бер тавыш ишеттем, анда бу су. Болыт әйтте: «Фәлән кешенең бакчасына су сип, синең исемең. Син бакчаңда нишлисең?» Ул җавап бирде: «Син шулай дигәнең өчен, мин аның нәтиҗәсен күрдем, шуңа күрә өчтән бер өлешен сәдакага бирдем, өчтән бер өлешен гаиләм белән ашадым һәм өчтән бер өлешен бакчага кайтардым». Безгә [Әхмәд бин Әбдә Әз-Забби] безгә [Әбу Дауд] безгә [Габделазиз бин Әбу Сәләмә] безгә [Вәхаб бин Кайсан] бу чылбыр белән сөйләгәннәрен сөйләделәр, ләкин ул: «Мин өчтән бер өлешен ярлыларга, хәерчеләргә һәм Ибн Сәбилгә бирдем», – диде.