Imam Muslim : 4974

حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ الْأَيْلِيُّ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا و قَالَ الْآخَرَانِ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ وَالسِّيَاقُ حَدِيثُ مَعْمَرٍ مِنْ رِوَايَةِ عَبْدٍ وَابْنِ رَافِعٍ قَالَ يُونُسُ وَمَعْمَرٌ جَمِيعًا عَنْ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ كَانَ أَوْعَى لِحَدِيثِهَا مِنْ بَعْضٍ وَأَثْبَتَ اقْتِصَاصًا وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا ذَكَرُوا أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ فِيهَا سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَذَلِكَ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ مَسِيرَنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوِهِ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ مِنْ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ فَلَمَسْتُ صَدْرِي فَإِذَا عِقْدِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَحَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِيَ الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ قَالَتْ وَكَانَتْ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُهَبَّلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَحَلُوهُ وَرَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا وَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَتَيَمَّمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ فِيهِ وَظَنَنْتُ أَنَّ الْقَوْمَ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ قَدْ عَرَّسَ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَادَّلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَقَدْ كَانَ يَرَانِي قَبْلَ أَنْ يُضْرَبَ الْحِجَابُ عَلَيَّ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا يُكَلِّمُنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدِهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِيَ الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ فِي شَأْنِي وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ وَلَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ فَذَاكَ يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقَهْتُ وَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَلَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّنَزُّهِ وَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ بِنْتُ أَبِي رُهْمِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا ابْنَةُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ بْنِ عَبَّادِ بْنِ الْمُطَّلِبِ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَبِنْتُ أَبِي رُهْمٍ قِبَلَ بَيْتِي حِينَ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا قَدْ شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوْ لَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قُلْتُ وَمَاذَا قَالَ قَالَتْ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي فَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ قُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَتَيَقَّنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ قُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ أَصْبَحْتُ أَبْكِي وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ لَهُمْ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هُمْ أَهْلُكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ مِنْ عَائِشَةَ قَالَتْ لَهُ بَرِيرَةُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا قَطُّ أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ قَالَتْ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَ أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ اجْتَهَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَثَارَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ وَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ بَكَيْتُ لَيْلَتِي الْمُقْبِلَةَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَأَبَوَايَ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي اسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ لِي مَا قِيلَ وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي بِشَيْءٍ قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و

Sinabi sa amin [Hibban bin Musa] Sinabi sa amin [Abdullah bin Al Mubarak] Sinabi sa amin [Yunus bin Yazid Al Aili] Gayundin, isinalaysay ito mula sa ibang ruta, Sinabi sa amin [Ishaq bin Ibrahim Al Hanzhali] at [Muhammad bin Rafi'] at ['Abad bin Humaid]. Sinabi ni Ibn Rafi'; Sinabi sa amin. Habang ang iba ay nagsabi; Ipinaalam sa amin [Abdurrazaq] Ipinaalam sa amin [Ma'mar], na ang linya ng Hadith ay kasaysayan nina 'Abd at Ibnu Rafi'. Sinabi nina Yunus at Ma'mar; sa kabuuan nito mula kay [Az Zuhri] ay nag-ulat sa akin [Sa'id bin Al Musayyab] at [Urwah bin Zubair], [AlQamah bin Waqqash], [Ubaidullah bin Abdullah bin Utbah bin Mas'ud] mula sa Hadith ni [Aisyah] - ang asawa ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam - kapag ang mga taong nagkakalat ng mga maling tsismis ay nagsasabi ng anumang nais nila sa kanilang sinasabi, Pagkatapos ay ipinaliwanag ni Allah ang kanyang kadalisayan sa mga paratang na ito. May isang grupo ng mga tao na nagkuwento sa akin tungkol sa pangyayaring ito, ang ilan sa kanila ay nakatanggap ng kuwento ng pangyayari mula sa iba, kaya tila matibay ang kuwento, hanggang sa maisaulo ko ang mga salita ng lahat ng kanilang sinabi sa akin at ang ilan sa mga kuwento ay nagpatunay sa iba. Mula kay Urwah ay isinalaysay niya sa akin mula kay Aisyah, ang asawa ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagsabi; Nang nais ng Propeta sallallaahu 'alaihi wa sallam na maglakbay, nagpalabunutan siya sa kanyang mga asawa. Sinuman ang nagpalabunutan, siya ang sumama sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Sabi ni Aisha; "Pagkatapos ay nagpalabunutan siya sa pagitan namin sa isang labanan at ang aking mga palaso ay lumabas para magpalabunutan, kaya sumama ako sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam. Ang pangyayaring ito ay naganap pagkatapos ng paghahayag ng talata tungkol sa hijab. Pagkatapos ay dinala ako sa aking pangalawang paglalakbay. Sa kalagitnaan ng paglalakbay, bumaba ako hanggang sa matapos ng Propeta sallaallahu 'alaihi wa sallam ang isang digmaan at bumalik siya sa Medina. Isang gabi, kasama ko ang isang grupo ng mga Muslim. Nang sila ay makatulog, bumangon ako at naglakad hanggang sa mauna ako sa kanila. Pagkatapos kong matapos ang aking mga gawain, bumalik ako upang sumama sa grupo ng mga Muslim. Nang mahawakan ko ang aking dibdib, lumabas na ang aking kuwintas, na nagmula sa Zhafar, Yemen, ay sira. Kaya bumalik ako at hinanap ang aking kuwintas, nahuli ako sa paghahanap. At, ang grupo ng mga taong may dalang dugo ng aking buhay ay umalis na, naglakad sila sa pamamagitan ng paglalagay ng aking dugo ng aking buhay sa aking kamelyo na karaniwan kong sinasakyan. Akala nila ay nasa loob na ako nito." Sabi ni Aisyah; "Noong panahong iyon, ang kanyang mga asawa ay payat at magaan, dahil hindi sila kumakain ng karne. Gayunpaman, magaan lamang ang kanilang kinakain. Kaya, walang sinuman ang maghihinala sa bigat ng kislap na iyon, kapag sila ay lumakad at binuhat ito. Bukod dito, noong panahong iyon ay maliit pa ako. Sa wakas ay kinuha nila ang kanilang mga kamelyo at naglakad (nagpatuloy sa kanilang paglalakbay). Nakuha ko ang aking kuwintas nang dumaan ang hukbo. Kaya, nang pumunta ako sa kanilang upuan, walang tumawag at walang sumagot. Pagkatapos ay bumalik ako sa aking upuan kung saan ako nakaupo. Umaasa ako na may makakahanap sa akin (mula sa hukbong Muslim) at babalik upang sunduin ako. Nang umupo ako sa aking upuan, nakaramdam ako ng antok at nakatulog. Samantala, si Shafwan bin Mu'atthal Assulami at ang mga tao ni Dzakwan ay nanatili sa likuran ng mga tropa (sinusuri kung may naiwan). Naglakad sila nang maaga sa gabi at kinaumagahan ay nakarating sila sa aking upuan. May nakita si Shafwan bin al Mu'atthal Assulami na natutulog pa rin, kaya lumapit siya sa akin at nakilala niya ako nang makita niya ako. Ito ay dahil nakita na niya ako bago pa man siya kinakailangang magsuot ng hijab sa ibabaw ko. Agad akong nagising at narinig ko siyang nag-istirja' (na nagsasabing, inna lillahi wa inna ilaihi raaji'un) nang makilala niya ako. Agad kong tinakpan ang aking mukha ng aking hijab. Sumpa man sa Allah, hindi siya nagsalita kahit isang salita at wala akong narinig na kahit isang salita maliban sa kanyang istirja'. Sa wakas ay ibinaba niya ang kanyang kamelyo at sumakay ako rito. Pagkatapos ay umalis siya at pinangunahan ang kamelyo (na aking sinasakyan) hanggang sa maabutan namin ang mga tropang Muslim pagkatapos nilang magpahinga sa dalampasigan ng Azhzhariah. Kawawa ang mga taong may kinikilingan sa aking mga gawain. Noong panahong iyon, ang taong pinakakita ang kayabangan ay si Abdullah bin Ubay bin Salul. Sa wakas, nakarating ako sa Medina. Pagkarating namin, bigla akong nagkasakit nang halos isang buwan, habang ang mga tao ay patuloy na nag-uusap tungkol sa mga paratang (na nakadirekta sa akin), kahit na hindi ako nakaramdam ng kahit kaunting pagkakasala. Kaya naghinala siya sa aking karamdaman. Hindi ko na alam ang kahinahunan ng Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) na nakita ko sa kanya noon. Noong ako ay may sakit, ang Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay pumasok at binati ako at nagtanong, "Kumusta ka?" Para bang pinagdududahan niya ako, samantalang ako ay hindi nakakaramdam ng anumang masama. Nang maramdaman kong bumuti na ang aking pakiramdam, lumabas ako kasama si Umm Mistah sa isang pribadong lugar para mag-ihi. Hindi kami lumalabas maliban sa gabi hanggang sa paglubog ng araw. Ang pribadong lugar na ito ay itinayo malapit sa aming mga bahay. Ang aming mga gawain ay katulad ng sa aming mga ninunong Arabo; dati ay mayroon kaming pribadong lugar para mag-ihi sa bahay. Pagkatapos, ako at si Umm Mistah - siya ay anak ni Abu Ruhmi bin al Muthallib bin Abdi Manaf at ang kanyang ina ay anak ni Shakhr bin Amir, ang tiyahin ni Abu Bakr as Shidiq at ang kanyang anak na lalaki ay si Mistah bin Utsabah bin Abbad bin al Muthallib - ay bumalik sa aking bahay pagkatapos ng aming gawain. Nang panahong iyon, nadulas si Umm Mistah dahil natapakan niya o nasabit sa kanyang damit. Nang panahong iyon ay sinabi niya; "Kawawa si Mistah." Tinanong ko siya: "Gaano kasama ang sinabi mo, binatikos mo ang isang lalaking lumahok sa labanan sa Badr?" Sabi niya: "Oo, hindi mo ba narinig ang sinabi niya?" Sabi ko: "Ano ang sinabi niya?" Pagkatapos ay ipinaalam niya sa akin ang mga salita ng mga nag-akusa sa akin. Nang panahong iyon ay lalong nagkasakit ako at nang makabalik ako sa aking bahay, sinalubong ako ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wa sallam at binati ako. Pagkatapos ay sinabi niya: "Kumusta ka?" Sabi ko; "Papayagan mo ba akong pumunta sa aking mga magulang?" sabi niya; "Nang panahong iyon, nais kong kumpirmahin ang balita mula sa kanilang dalawa. Sa wakas, pinayagan din ako ng Sugo ng Allah sallaallahu 'alaihi wa sallam. Pagkatapos ay pumunta ako sa aking mga magulang, tinanong ko ang aking ina: "O aking ina, ano ang pinag-uusapan ng mga tao?" sumagot siya: "O aking anak, nawa'y maging madali ang iyong mga gawain, sa pamamagitan ng Allah, walang babae na ang asawa ay malinaw na nagmamahal sa kanya habang siya ay may ibang mga asawa (asawa), maliban na sila (ang iba pang mga asawa ng kanyang asawa) ay dadagdagan ang mga paratang laban sa kanya." aniya; "Luwalhati kay Allah, ito ba ang pinag-uusapan ng mga tao?" aniya; "Nang gabing iyon ay umiyak ako, hanggang sa umaga ay hindi na tumulo ang aking mga luha dahil sa pagod at hindi ako naglagay ng makeup kapag natutulog ako. Kapag sa umaga, ako ay umiyak." At, nang panahong iyon, ipinatawag ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam sina Ali bin Abi Talib at Usamah bin Zaid upang anyayahan silang magsanggunian upang paghiwalayin ang kanilang mga asawa habang hindi pa bumababa ang rebelasyon." Sabi ni Aisyah; "Tungkol naman kay Usamah bin Zaid, ipinakita niya sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam ang kanyang nalalaman tungkol sa paglayo ng kanyang asawa sa gawaing ito at ang kanyang nalalaman tungkol sa pagmamahal nito sa kanya. Sinabi ni Usamah; 'O Sugo ng Allah! Sila ang iyong mga asawa, wala kaming alam kundi kabutihan.' Tungkol naman kay Ali bin Abi Talib, sinabi niya; "Hindi ka bibigyan ng kahirapan ng Allah 'azza wajalla, marami pa ring mga babae bukod sa kanya. At sa katunayan, kung tatanungin mo ang iyong alipin, tiyak na magiging tapat siya." Sabi ni Aisha; "Pagkatapos, tinawag ng Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam si Barirah, at tinanong niya: "O Barirah! May nakikita ka bang anumang bagay na nagdududa sa iyo tungkol kay Aisha?" Sumagot si Barirah; "Sumpa man sa Nagpadala sa iyo na may katotohanan, wala akong nakikita sa kanya na mas mababa kaysa sa wala nang higit pa." Noong bata pa siya, nakatulog siya habang hinihintay na maihalo ang harina sa kanyang pamilya at pagkatapos ay kinain ito ng isang maamong hayop." Pagkatapos ay tumayo ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam at humingi ng argumento mula sa isang lalaking nagngangalang Abdullah bin Ubai bin Salul. Nang nasa pulpito na ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam, sinabi ng Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam: "O lahat ng mga Muslim, sino ang gustong magbigay sa akin ng argumento mula sa isang lalaking nanakit sa aking pamilya. Katotohanan, sa ngalan ng Allah, wala akong nalalaman mula sa aking pamilya maliban sa kabutihan. Sinabi nila sa akin ang tungkol sa isang lalaking wala akong nalalaman maliban sa kabutihan. At walang sinuman ang makakakilala sa aking asawa maliban kung siya ay kasama ko." Sinabi ni Sa'ad bin Mu'adz al Ansari; "O Sugo ng Allah! Tutulungan kita mula sa kanya. "Kung may sinuman mula sa Bani Aus na pupugutan ng leeg, kahit pa kapatid namin mula sa Bani Khazraj, kung uutusan mo kami, susundin namin ang iyong mga utos." Kaagad, sinabi ni Sa'ad bin Ubadah - siya ang pinuno ng Bani Khazraj, isang taong relihiyoso. Gayunpaman, mayroon pa rin siyang panatikong saloobin - kay Sa'ad bin Mu'ad; "Sumpa man sa Allah, hindi mo siya mapapatay at hindi mo siya mapapatay." Kaya tumayo si Usaid bin Hudlair at siya ay kanyang pamangkin. Sinabi ni Sa'ad bin Mu'adz kay Sa'ad bin Ubadah; "Nagsisinungaling ka, tunay na papatayin namin siya dahil isa kang mapagkunwari na nakikipagtalo sa mga mapagkunwari." Tahimik siya. Noong araw na iyon, umiyak ako hanggang sa maubos ang aking mga luha at hindi ako nagsuot ng anumang kohl kapag natutulog ako. Kinabukasan, umiyak ako hanggang sa maubos ang aking mga luha at hindi ako nagsuot ng anumang kohl kapag natutulog ako. Inakala ng aking mga magulang na ang aking pag-iyak ay makakasakit sa aking puso. Sabi ni Aisha; "Pagkatapos ay umupo silang dalawa sa tabi ko habang ako ay patuloy na iyak. Nang panahong iyon, may isang babae mula sa Ansar na humingi ng pahintulot sa akin na makipagkita sa akin, kaya pinayagan ko siya. Naupo siya at umiyak kasama ko. Habang nasa ganoong kalagayan kami, ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay lumapit sa amin, bumati at pagkatapos ay umupo." Aniya; "Hindi siya umupo sa tabi ko sa loob ng isang buwan, simula nang hindi ipinahayag sa kanya ang rebelasyon tungkol sa aking mga gawain." Aniya; "Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagpatotoo, na bumati habang nakaupo. Sinabi niya: "Amma ba'd, O Aisyah, tunay na nakarating sa akin ang ganitong balita, tunay na kung nakatakas ka rito dahil hindi mo ito nagawa, nawa'y ilayo ka ng Allah Azzawajalla. Kung makagawa ka ng kasalanang ito, humingi ka ng tawad sa Allah at magsisi sa Kanya. Dahil, ang isang lingkod na umamin sa kanyang kasalanan at pagkatapos ay nagsisisi, tatanggapin ng Allah ang kanyang pagsisisi." Sabi ni Aisha; "Nang matapos magsalita ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam, lalong lumakas ang agos ng aking mga luha hanggang sa hindi ko na maramdaman ang mga patak ng luha." Sabi ko sa aking ama; "Sagutin mo ang sinabi ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) tungkol sa akin." Sabi ng aking ama; "Hindi ko alam, sumpa man sa Allah, hindi ko kakausapin ang Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Pagkatapos ay sinabi ko sa aking ina; "Sagutin mo ang sinabi ng Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam tungkol sa akin!" sabi ng aking ina; "Sumpa man sa Allah, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Sabi ni Aisha; Sabi ko; "Ako ay isang batang babae, hindi ako masyadong nagbabasa ng Koran. Sumpa man kay Allah, alam kong narinig mo na ito hanggang sa makaramdam ka ng kumpiyansa at maniwala ka rito. At kung sasabihin ko sa iyo, 'Tunay nga, malayo ako sa mga gawaing ito at si Allah Azzawajalla ay Lubos na Nakakaalam kung malayo ako sa mga gawaing iyon. Kaya, hindi mo rin iyon paniniwalaan. Kung aaminin ko sa iyo ang isang bagay, samantalang si Allah Azzawajalla ay Lubos na Nakakaalam na malayo ako sa mga gawaing iyon, tiyak na maniniwala ka sa akin. "Sumpa man kay Allah, wala talagang salita sa pagitan ko at mo maliban sa sinabi ni Abu Yusuf; Ang pagtitiis ay mabuti at si Allah ang lugar para humingi ng tulong sa iyong inaakusahan' (QS. Yusuf 18) "Sabi ni Aisyah; "Pagkatapos ay binago ko ang aking posisyon, humiga ako sa aking kama." Sabi niya; "Sumpa man kay Allah, sa oras na iyon ay alam kong malayo ako sa gawaing iyon, at ilalayo ako ni Allah Azzawajalla dahil malayo ako sa gawaing iyon. Gayunpaman, sumpa man kay Allah, hindi ko inaasahan na may darating na rebelasyon tungkol sa aking kaso." At tunay ngang ang aking kaso ay mas maliit kaysa sa sinabi sa akin ni Allah Azzawajalla kasama ang rebelasyon na binasa. Ang aking pag-asa noong panahong iyon ay ang umasa lamang na sa panaginip ng Sugo ni Allah sallaallahu 'alaihi wa sallam ay maipapakita na inilayo ako ni Allah Azzawajalla sa gawaing iyon." Sabi ni Aisha; "Sumpa man sa Allah, hindi umalis ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam sa kanyang pagtitipon, at walang sinuman ang umalis sa bahay hanggang sa magpadala si Allah Azzawajalla ng isang rebelasyon sa Kanyang Propeta. Kaya, nagbago ang kanyang kalagayan dahil karaniwang nangyayari ang mga pagbabago kapag may bumababang rebelasyon, patuloy na bumubuhos ang kanyang pawis kahit na taglamig. Ito ay dahil ang bigat ng salitang ipinahayag sa kanya ay napakabigat." Sabi ni Aisha; "Nang matanggap ng Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam ang magandang balita, siya ay tumawa at ang unang pangungusap na sinabi niya noong panahong iyon ay: "Mabuting balita, O Aisyah! Inilayo ka ni Allah Azza wa jalla sa gawaing iyon." Pagkatapos ay sinabi sa akin ng aking ina; "Tumayo ka sa kanya." Sabi ko; "Sumpa man kay Allah, hindi ako tatayo laban sa kanya at hindi ako pupuri maliban kay Allah Azza wa jalla, Siya ang nagpadala ng mga kapahayagan na nagpapaliwanag kung gaano ako kalayo. Nagpahayag si Allah Azzawajalla ng isang talata na nangangahulugang: Katotohanan, ang mga nagdadala ng maling balita ay mula sa inyong grupo, hanggang sampung talata (QS. Annuur 1-11). Nagpadala si Allah Azzawajalla ng ilang talata na nagpapaliwanag kung gaano ako kalayo sa gawaing ito." Sabi ni Aisyah; "Si Abu Bakr ay nakasanayan nang mag-abuloy sa Misthah, dahil siya ay kanyang kamag-anak at siya ay isang mahirap na tao. Sinabi niya; 'Sumpa man kay Allah, hindi ko siya tutulungan magpakailanman pagkatapos niyang akusahan si Aisyah.' Pagkatapos ay nagpadala si Allah Azzawajalla ng isang kapahayagan, na nangangahulugang; At hindi ba't ang mga - hanggang sa Kanyang salita - ay hindi ninyo nais na patawarin kayo ni Allah" (QS. Annur 22). Sinabi ni Hibban bin Musa, sinabi ni Abdullah bin Mubarok: "Ang talatang ito ang pinakahihintay na talata sa Aklat ni Allah. Kaya't sinabi ni Abu Bakr; 'Sumpa man sa Allah, mas magiging masaya ako kung patatawarin ako ng Allah'. Pagkatapos ay bumalik siya upang tumulong kay Misthah gaya ng nakagawian niyang pagtulong dito. Sinabi ni Abu Bakr; 'Tunay nga, hindi ako titigil sa pagtulong magpakailanman'." Sabi ni Aisyah; tinanong ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam si Zainab bint Jahsy, ang asawa ng Propeta sallallahu 'alaihi wa sallam, tungkol sa nangyari sa akin: "Ano ang alam mo, ano ang nakita mo, o anong balita ang nakarating sa iyo?" sagot niya; "O Sugo ng Allah! Palagi kong binabantayan ang aking pandinig at paningin, at wala akong alam kundi mabuti." Sabi ni Aisyah; "Kahit na si Zaenab ay kanyang asawa na kilalang laging nagyayabang sa harap ko,