Larangan mendahului kehendak Allah dalam ampunan: Kisah dua orang Bani Israil
Imam Muslim : 4752
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَقَ عَنْ أَبِي مُسْلِمٍ الْأَغَرِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ قَالَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِزُّ إِزَارُهُ وَالْكِبْرِيَاءُ رِدَاؤُهُ فَمَنْ يُنَازِعُنِي عَذَّبْتُهُ
Atugambye [Ahmad bin Yusuf Al Azdi]; Atugambye [‘Umar bin Hafs bin Ghiyats]; Atubuulidde [Taata wange]; Atubuulidde [Al A’mash]; Atugambye [Abu Ishaq] okuva ku [Abu Muslim Al Aghar] nti amugambye okuva ku [Abu Sa’id Al Khudri] ne [Abu Hurairah] bombi bagamba nti; Omubaka wa Allah shallallahu ‘alaihi wasallam yagamba nti: ‘Obuwanguzi kye kifuba kye ate amalala kye kitambaala kye. Oyo yenna anziyiza, nja kumubonereza.’