Nabi shallallahu 'alaihi wasallam mendoakan keberkahan setelah mencuci tangan dan wajahnya

Imam Muslim : 4553

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْأَشْعَرِيُّ وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنْ أَبِي أُسَامَةَ قَالَ أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا بُرَيْدٌ عَنْ جَدِّهِ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ نَازِلٌ بِالْجِعْرَانَةِ بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ وَمَعَهُ بِلَالٌ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ أَلَا تُنْجِزُ لِي يَا مُحَمَّدُ مَا وَعَدْتَنِي فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبْشِرْ فَقَالَ لَهُ الْأَعْرَابِيُّ أَكْثَرْتَ عَلَيَّ مِنْ أَبْشِرْ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَبِي مُوسَى وَبِلَالٍ كَهَيْئَةِ الْغَضْبَانِ فَقَالَ إِنَّ هَذَا قَدْ رَدَّ الْبُشْرَى فَاقْبَلَا أَنْتُمَا فَقَالَا قَبِلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَدَحٍ فِيهِ مَاءٌ فَغَسَلَ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ فِيهِ وَمَجَّ فِيهِ ثُمَّ قَالَ اشْرَبَا مِنْهُ وَأَفْرِغَا عَلَى وُجُوهِكُمَا وَنُحُورِكُمَا وَأَبْشِرَا فَأَخَذَا الْقَدَحَ فَفَعَلَا مَا أَمَرَهُمَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَادَتْهُمَا أُمُّ سَلَمَةَ مِنْ وَرَاءِ السِّتْرِ أَفْضِلَا لِأُمِّكُمَا مِمَّا فِي إِنَائِكُمَا فَأَفْضَلَا لَهَا مِنْهُ طَائِفَةً

আমাক [আবু আমিৰ আল আছি’আৰী] আৰু [আবু কুৰাইব] সকলোকে [আবু উছামাহে] কৈছে বুলি কোৱা হৈছে; [আবু আমিৰে] আমাক [আবু উছামাহ] কৈছে; আমাক [বুৰেইদ] [তেওঁৰ দাদা আবু বুৰ্দাহ]ৰ পৰা [আবু মুছা]ৰ পৰা কোৱাৰ পিছত তেওঁ ক’লে; ‘মই এবাৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ কাষত আছিলো যেতিয়া তেওঁ মক্কা আৰু মদীনাৰ মাজৰ অঞ্চল জি’ৰানাত বিলালৰ লগত ৰৈ আছিল। ইয়াৰ বহুদিন নৌহওঁতেই এজন গাঁৱৰ আৰব ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে; ‘হে মহম্মদ, তুমি মোক যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলা তাক কিয় পালন নকৰে? ' গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলে গাঁৱৰ আৰবক ক'লে: 'তোমালোকৰ বাবে ভাল খবৰ আছে'। কিন্তু আৰবজনে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আল্লাহৰ ৰাছুলক ক’লে; 'তুমি মোক সদায় কয়; 'তোমাৰ বাবে ভাল খবৰ আছে'। তেতিয়া আল্লাহৰ ৰাছুল তেওঁৰ পৰা আঁতৰি আহি এজন খঙাল ব্যক্তিৰ মনোভাৱেৰে আবু মুছা আৰু বিলালৰ মুখামুখি হ’ল আৰু ক’লে: ‘দৃশ্যত গাঁৱৰ আৰবসকলে মোৰ ভাল খবৰ নাকচ কৰিলে। তুমি মুখামুখি হোৱাই ভাল'। বন্ধু দুজনে উত্তৰ দিলে; 'আমি গ্ৰহণ কৰো হে আল্লাহৰ ৰাছুল! ' ইয়াৰ পিছত নবীয়ে এগিলাচ পানী বিচাৰিলে। তাৰ পাছত পানীৰে হাত-মুখ ধুই ল’লে। তাৰ পাছত পানীত থু পেলালে আৰু আবু মুছা আৰু বিলালক ক’লে: ‘হে আবা মুছা আৰু বিলাল এই পানী খাওক! ইয়াৰ পিছত পানীখিনি ঢালি মুখ আৰু ডিঙি ধুব। তাৰ পিছত মানুহজনৰ ওচৰত ইছলামৰ বিষয়ে ভাল খবৰটো প্ৰেৰণ কৰক! ' দুয়োজনে গিলাচটো লৈ তৎক্ষণাত আল্লাহৰ ৰাছুলে যি নিৰ্দেশ দিয়া কামটো সম্পন্ন কৰিলে। তাৰ বহুদিন নৌহওঁতেই নবীৰ পত্নী উম্মা চালামাই আবু মুছা আৰু বিলালক ওৰণিৰ পিছফালৰ পৰা মাতিলে; 'হে বিলাল আৰু আবু মুছা, মোৰ বাবে - তোমাৰ মা -ৰ বাবে অলপ পানী এৰি দিয়া! ' অৱশেষত তেওঁলোকে পানী এৰি উম্মা চালামাহলৈ গ'ল।