Kelemahan setan dan ketakutannya terhadap keteguhan iman hamba Allah

Imam Muslim : 4410

حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ أَبِي مُزَاحِمٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ ح و حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنِي و قَالَ حَسَنٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ سَعْدًا قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ نِسَاءٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ قُمْنَ يَبْتَدِرْنَ الْحِجَابَ فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَضْحَكُ فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلَاءِ اللَّاتِي كُنَّ عِنْدِي فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ قَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ أَيْ عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ أَتَهَبْنَنِي وَلَا تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْنَ نَعَمْ أَنْتَ أَغْلَظُ وَأَفَظُّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ قَطُّ سَالِكًا فَجًّا إِلَّا سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ حَدَّثَنَا بِهِ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ أَخْبَرَنِي سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ نِسْوَةٌ قَدْ رَفَعْنَ أَصْوَاتَهُنَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ الزُّهْرِيِّ

আমাক [মনছুৰ বিন আবু মুজাহিম] কৈছে; আমাক [ইব্ৰাহিম] অৰ্থাৎ ইবনে ছা’দক কৈছে; একেদৰে ইয়াক আন এটা পথৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছে, আৰু আমাক [হাছান আল হুলৱানী] আৰু [‘আবাদ বিন হুমাইদ] দুয়োজনে কৈছে; ['শতিকাৰ] ক'লে; মোক জনাইছে; আৰু ক’লে [হাচান]; আমাক [য়া’কুব] অৰ্থাৎ ইবনে ইব্ৰাহিম বিন ছা’দক কৈছে; আমাক [মোৰ পিতৃক] [ছালিহ]ৰ পৰা [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা কৈছে; মোক কৈছে [আব্দুল হামিদ বিন আব্দুৰ ৰহমান বিন জাইদ], [মুহাম্মাদ বিন ছা’আদ বিন আবি ৱাক্কাছে] তেওঁক কৈছে যে তেওঁৰ পিতৃ অৰ্থাৎ [ছা’দ] কৈছে; ‘এবাৰ উমৰ বিন খাথথাবে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পৰা তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ অনুমতি বিচাৰিছিল, সেই সময়ত কেইবাগৰাকীও কোৰেইচ মহিলাই তেওঁৰ সৈতে দীঘলীয়া আৰু উচ্চ মাতেৰে কথা পাতি আছিল। উমৰে প্ৰৱেশৰ অনুমতি বিচৰাৰ পিছত লগে লগে মহিলাকেইজন থিয় হৈ পৰ্দা - হিজাব -ৰ আঁৰত লুকাই থাকিল। তাৰ পাছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উমৰক ক্ষীণ হাঁহি এটা মাৰি প্ৰৱেশ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। উমৰে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপোনাক কিহৰ বাবে হাঁহিছে!' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উত্তৰ দিলে, ‘হে উমৰ, আচলতে মই নিজেই মোৰ লগত থকা মহিলাসকলৰ ওপৰত আচৰিত হৈছো। কাৰণ, তোমাৰ মাত শুনি লগে লগে লুকাই গ’ল’। তেতিয়া উমৰে ক’লে, আচলতে তেওঁলোকৰ দ্বাৰা সন্মান পোৱাৰ অধিকাৰ আপোনাৰহে বেছি’। তেতিয়া উমৰে মহিলাসকল থকা পৰ্দাখনৰ ফালে ঘূৰি ক’লে; 'হে নিজৰ শত্ৰু লোকসকল, তোমালোকে মোক ভয় অনুভৱ কৰা আৰু আল্লাহৰ ৰাছুলৰ প্ৰতি ভয় কৰা নাই নেকি?' কোৰেইচৰ মহিলাসকলে উত্তৰ দিলে; 'হয়, কাৰণ আপুনি আল্লাহৰ ৰাছুলতকৈও কঠোৰ!' তাৰ পাছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে; 'যাৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই কোনো চয়তানে তোমাক কোনো পথত পাৰ নকৰে, হে উমৰ, কিন্তু তেওঁ তোমাৰ পথ এৰাই চলিবলৈ আন এটা পথলৈ ঘূৰি যাব।' [হাৰুন বিন মা’ৰুফে] আমাক কৈছে; [আব্দুল আজিজ বিন মহম্মদে] আমাক কৈছে; [ছুহাইলে] মোক [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা জনাইছে যে উমৰ বিন আল খাথথাব আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহিছিল, সেই সময়তে কোৰেইচৰ কিছুমান মহিলাই তেওঁৰ লগত উচ্চস্বৰে কথা পাতি আছিল। উমৰে প্ৰৱেশৰ অনুমতি বিচৰাৰ পিছত লগে লগে মহিলাসকলে থিয় হৈ আজ জুহৰীৰ হাদীছৰ দৰে পৰ্দা - হিজাব -ৰ আঁৰত লুকাই থাকিল।