Imam Bukhari : 4897

حَدَّثَنَا يَحْيَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍعَنْ الْمُلَاعَنَةِ وَعَنْ السُّنَّةِ فِيهَا عَنْ حَدِيثِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ أَخِي بَنِي سَاعِدَةَ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلًا وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا أَيَقْتُلُهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي شَأْنِهِ مَا ذَكَرَ فِي الْقُرْآنِ مِنْ أَمْرِ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ قَضَى اللَّهُ فِيكَ وَفِي امْرَأَتِكَ قَالَ فَتَلَاعَنَا فِي الْمَسْجِدِ وَأَنَا شَاهِدٌ فَلَمَّا فَرَغَا قَالَ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا فَطَلَّقَهَا ثَلَاثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ فَرَغَا مِنْ التَّلَاعُنِ فَفَارَقَهَا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ذَاكَ تَفْرِيقٌ بَيْنَ كُلِّ مُتَلَاعِنَيْنِ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتْ السُّنَّةُ بَعْدَهُمَا أَنْ يُفَرَّقَ بَيْنَ الْمُتَلَاعِنَيْنِ وَكَانَتْ حَامِلًا وَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى لِأُمِّهِ قَالَ ثُمَّ جَرَتْ السُّنَّةُ فِي مِيرَاثِهَا أَنَّهَا تَرِثُهُ وَيَرِثُ مِنْهَا مَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا كَأَنَّهُ وَحَرَةٌ فَلَا أُرَاهَا إِلَّا قَدْ صَدَقَتْ وَكَذَبَ عَلَيْهَا وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ فَلَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الْمَكْرُوهِ مِنْ ذَلِكَ

আমাক কৈছে [ইয়াহ্যা] আমাক কৈছে [আব্দুৰাজ্জাক] আমাক কৈছে [ইবনে জুৰাইজ] তেওঁ ক’লে; মোক [ইবনু শ্বিহাবক] অৰ্থাৎ লিআনৰ বিষয়ে আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত চুন্নাহৰ বিষয়ে জনাইছে, প্ৰকৃততে বানি ছাআদাৰ ভাতৃ [ছাহল বিন ছাদাৰী]ৰ হাদীছৰ পৰা; আনছাৰৰ পৰা এজন মানুহ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, ‘হে ৰাছুলুল্লাহ, যদি কোনো পুৰুষে পত্নীৰ লগত আন এজন পুৰুষ বিচাৰি পায় তেন্তে তেওঁৰ বাবে তাইক হত্যা কৰাটো জায়েজ নেকি বা কি কৰিব লাগে?’ গতিকে আল্লাহে মুতলাঈনাইন - দুজন স্বামী-স্ত্ৰী যিয়ে ইজনে সিজনৰ যত্ন লয় - সম্পৰ্কে আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে আল্লাহে আপোনাৰ পত্নীৰ সন্দৰ্ভত আপোনাৰ লগত এটা সিদ্ধান্ত লৈছে’। তেতিয়া মছজিদত স্বামী-স্ত্ৰীয়ে ইজনে সিজনক গালি পাৰিলে, মই নিজেই প্ৰত্যক্ষ কৰিলোঁ। ইয়াৰ পিছত মানুহজনে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই তেওঁক জিম্মাত ৰাখিলে তেওঁক মিছা কথা ক’লোহেঁতেন’। অৱশেষত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক কোৱাৰ আগতেই মানুহজনে ত্ৰিগুণ তালাক এৰি দিলে। গতিকে সেই ব্যক্তিজনে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ কাষত তেওঁৰ পৰা পৃথক হ’ল আৰু তেওঁ ক’লে: ‘অৰ্থাৎ তাফ্ৰিকত - বিচ্ছেদ - প্ৰতি দুজন স্বামী-স্ত্ৰীৰ বাবে যিয়ে ইজনে সিজনক গালি পাৰে’। ইবনে জুৰাইজে কৈছিল; ইবনে শ্বিহাবে ক’লে; গতিকে তাৰ পিছত ছুন্নত হ’ল ইজনে সিজনক ভালপোৱা স্বামী-স্ত্ৰীক পৃথক কৰা। মহিলাগৰাকী গৰ্ভৱতী হোৱাৰ বাবে মাকৰ ওপৰত ভৰ দি শিশুটিক মাতিছিল। আৰু তেনেকৈয়ে চলি থাকে। আল্লাহৰ আৱশ্যক অনুসৰি মাকে সন্তানৰ উত্তৰাধিকাৰী আৰু সন্তানে মাকক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে লাভ কৰে। ইবনে জুৰাইজে কৈছিল; এই হাদীছত ছাহল বিন ছাদ আছ ছাইদিৰ পৰা ইবনে ছিহাবৰ পৰা নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘যদি তাই ৰঙা ছাল আৰু চুটি আকাৰৰ গেকোৰ দৰে সন্তান জন্ম দিয়ে, তেন্তে আন কোনো সন্দেহ নাই, মাথোঁ মহিলাগৰাকীয়ে সত্য কৈছে। আৰু তাইৰ স্বামীয়ে তাইক মিছা কথা কৈছে। কিন্তু যদি তাই ক’লা চকু আৰু ডাঙৰ নিতম্বৰ সন্তান জন্ম দিয়ে, তেন্তে সঁচা কথা কোৱা স্বামীয়েই হোৱাৰ বাহিৰে আন একো সন্দেহ নকৰো।' তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে এটা সন্তান জন্ম দিলে যিয়ে উৱাইমিৰৰ বক্তব্য নিশ্চিত কৰিলে।