Imam Bukhari : 4897

حَدَّثَنَا يَحْيَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍعَنْ الْمُلَاعَنَةِ وَعَنْ السُّنَّةِ فِيهَا عَنْ حَدِيثِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ أَخِي بَنِي سَاعِدَةَ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلًا وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا أَيَقْتُلُهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي شَأْنِهِ مَا ذَكَرَ فِي الْقُرْآنِ مِنْ أَمْرِ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ قَضَى اللَّهُ فِيكَ وَفِي امْرَأَتِكَ قَالَ فَتَلَاعَنَا فِي الْمَسْجِدِ وَأَنَا شَاهِدٌ فَلَمَّا فَرَغَا قَالَ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا فَطَلَّقَهَا ثَلَاثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ فَرَغَا مِنْ التَّلَاعُنِ فَفَارَقَهَا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ذَاكَ تَفْرِيقٌ بَيْنَ كُلِّ مُتَلَاعِنَيْنِ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتْ السُّنَّةُ بَعْدَهُمَا أَنْ يُفَرَّقَ بَيْنَ الْمُتَلَاعِنَيْنِ وَكَانَتْ حَامِلًا وَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى لِأُمِّهِ قَالَ ثُمَّ جَرَتْ السُّنَّةُ فِي مِيرَاثِهَا أَنَّهَا تَرِثُهُ وَيَرِثُ مِنْهَا مَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا كَأَنَّهُ وَحَرَةٌ فَلَا أُرَاهَا إِلَّا قَدْ صَدَقَتْ وَكَذَبَ عَلَيْهَا وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ فَلَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الْمَكْرُوهِ مِنْ ذَلِكَ

اسان کي [يحييٰ] ٻڌايو آهي [عبد الرزاق] ٻڌايو آهي [ابن جريج] چيو آهي ته؛ مون کي [ابن شهاب] لعان ۽ ان سان لاڳاپيل سنت بابت ٻڌايو آهي، بني سعده جي ڀاءُ [سحل بن صدري] جي حديث مان جيڪا سچي آهي؛ انصار مان هڪ ماڻهو رسول الله ﷺ وٽ آيو ۽ چيو ته؛ 'يا رسول الله ﷺ، توهان جو ڇا خيال آهي ته جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي زال سان ٻئي مرد کي ڏسي ته ڇا ان کي قتل ڪرڻ جائز آهي يا ان کي ڇا ڪرڻ گهرجي؟' پوءِ الله تعاليٰ متعلّعين جي باري ۾ آيت نازل ڪئي - ٻه مڙس ۽ زال جيڪي هڪ ٻئي جي پرواهه ڪن ٿا -. پوءِ نبي ﷺ فرمايو: 'بيشڪ، الله تعاليٰ توهان سان توهان جي زال جي باري ۾ فيصلو ڪري ڇڏيو آهي'. پوءِ ٻئي مڙس ۽ زال مسجد ۾ هڪ ٻئي تي لعنت ڪئي، مون پاڻ ان کي ڏٺو. ان کان پوءِ، ان شخص چيو؛ ' 'اي الله جا رسول، جيڪڏهن مان کيس رکي ها ته مان ان سان ڪوڙ ڳالهائيان ها.' آخرڪار، اهو ماڻهو رسول الله صلي الله عليه وسلم جي چوڻ کان اڳ ٽي طلاق ڏيڻ ڇڏي ڏنو. تنهن ڪري اهو شخص رسول الله صلي الله عليه وسلم جي پاسي ۾ ان سان گڏ جدا ٿي ويو، ۽ هن چيو: 'اهو التفريق آهي - جدائي - هر ٻن مڙسن ۽ زالن لاءِ جيڪي هڪ ٻئي تي لعنت ڪن ٿا'. ابن جريج چيو؛ ابن شهاب چيو؛ تنهن ڪري ان کان پوءِ سنت اهو آهي ته هڪ ٻئي سان پيار ڪندڙ مڙس ۽ زال کي الڳ ڪيو وڃي. عورت حاملہ هئي ۽ ٻار کي ان جي ماءُ تي ٽيڪ ڏئي سڏيو ويو. ۽ ائين ئي ٿيندو رهي ٿو. ماءُ پنهنجي ٻار کي وارث بڻائي ٿي ۽ ٻار پنهنجي ماءُ کي وارث بڻائي ٿو جيئن الله جي ضرورت آهي. ابن جريج چيو؛ ابن شهاب کان سهل بن سعد السعيدي کان هن حديث ۾، رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'جيڪڏهن هوءَ ڳاڙهي چمڙي ۽ گيڪو وانگر ننڍڙي قد واري ٻار کي جنم ڏئي ٿي، ته پوءِ ٻيو ڪو به شڪ ناهي، سواءِ ان جي ته عورت سچ چيو آهي.' ۽ سندس مڙس هن بابت ڪوڙ ڳالهايو آهي. پر جيڪڏهن هوءَ ڪارين اکين ۽ وڏي تري سان ٻار کي جنم ڏئي ٿي، ته پوءِ مون کي ٻيو ڪجهه به شڪ ناهي سواءِ ان جي ته هو سچ ڳالهائي رهيو آهي. پوءِ عورت هڪ ٻار کي جنم ڏنو جنهن عويمر جي بيان جي تصديق ڪئي.