Imam Bukhari : 4897

حَدَّثَنَا يَحْيَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍعَنْ الْمُلَاعَنَةِ وَعَنْ السُّنَّةِ فِيهَا عَنْ حَدِيثِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ أَخِي بَنِي سَاعِدَةَ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلًا وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا أَيَقْتُلُهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي شَأْنِهِ مَا ذَكَرَ فِي الْقُرْآنِ مِنْ أَمْرِ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ قَضَى اللَّهُ فِيكَ وَفِي امْرَأَتِكَ قَالَ فَتَلَاعَنَا فِي الْمَسْجِدِ وَأَنَا شَاهِدٌ فَلَمَّا فَرَغَا قَالَ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا فَطَلَّقَهَا ثَلَاثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ فَرَغَا مِنْ التَّلَاعُنِ فَفَارَقَهَا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ذَاكَ تَفْرِيقٌ بَيْنَ كُلِّ مُتَلَاعِنَيْنِ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتْ السُّنَّةُ بَعْدَهُمَا أَنْ يُفَرَّقَ بَيْنَ الْمُتَلَاعِنَيْنِ وَكَانَتْ حَامِلًا وَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى لِأُمِّهِ قَالَ ثُمَّ جَرَتْ السُّنَّةُ فِي مِيرَاثِهَا أَنَّهَا تَرِثُهُ وَيَرِثُ مِنْهَا مَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا كَأَنَّهُ وَحَرَةٌ فَلَا أُرَاهَا إِلَّا قَدْ صَدَقَتْ وَكَذَبَ عَلَيْهَا وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ فَلَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الْمَكْرُوهِ مِنْ ذَلِكَ

Al à dit [Yahya] Al à dit [Abdurrazzaq] Al à dit [Ibn Juraij] al à dit; Al à informât me [Ibnu Shihab] ven a stâi sul li’an e su la sunne leade a chel, dal hadith di [Sahl bin Sadari] un fradi di Bani Sa’adah che al è vêr; Un om dai Ansar al vignì al Rasulullah Sallam e al disè; ‘O Messazîr di Allah, ce pensis se un om al cjate un altri om cun la sô femine, al è permetût par lui copâle o ce che al varès di fâ?’ Duncje Allah al à palesât il verset rivuart a Mutala’inain - doi oms e femine che a si preocupin un di chel altri -. Duncje il Profete al à dit: ‘Invezit, Allah al à cjapât une decision cun te rivuart la tô femine’. Po dopo i doi om e la femine a si son maledîts ta moschee, o lu ai viodût jo stes. Dopo di chel, l’om al disè; “O varès minsonât, o Messazîr di Allah, se o lu ves tignût.” Ae fin, l’om al molà il tripli talaq prin che il Rasulullah Sallam al disès di fâlu. Duncje la persone si separà di lui dongje dal Profete, e lui al disè: ‘Chest al è At Tafriq - separazion - par ogni doi oms e femine che a si maledin un cul altri’. Ibn Juraij al disè; Ibn Shihab al disè; Duncje la sunnah dopo di chel e je di separâ om e femine che si amân. La femine e jere incinte e il frut al fo clamât apontantsi su la sô mari. E cussì al va. La mari e eredite il so fi e il fi al eredite la sô mari come domandât di Allah. Ibn Juraij al disè; Di Ibn Shihab di Sahl bin Sa’d As Saidi in chest hadith, il profete Sallallahu Alaihi Wasallam al à dit: ‘Se jê e partìs un frut che al à la piel rosse e un cuarp curt come un gjec, alore nol è altri suspiet, fûr che che la femine e à dit la veretât. E il so om i à minsonât. Dut câs, se jê e partìs un frut cui vôi neris e lis gjambis grandis, alore no suspietarò alc di diferent che il so om al vedi reson. Po dopo la femine e parturì un frut che al confermà la confession di 'Uwaimir.