Salamah bin Al-Akwa' berbaiat dua kali di Hudaibiyah, dan Nabi menjelaskan bahwa isinya adalah baiat untuk menyongsong kematian

Imam Muslim : 3372

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ ح و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ وَهَذَا حَدِيثُهُ أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لَا تُرْوِيهَا قَالَ فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَصَقَ فِيهَا قَالَ فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنْ النَّاسِ قَالَ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزِلًا يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلَاحٌ قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ أَلَا تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلًا فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الْأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدِمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا قَالَ فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلَاحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لِلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الْأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلَاحَهُمْ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لَا يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلَّا ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنْ الْعَبَلَاتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ } الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمْ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلَامِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ قَالَ ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلَاثًا يَا صَبَاحَاهْ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَيَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثِينَ بُرْدَةً وَثَلَاثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلَا يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلَّا جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنْ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلَانُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَيْءٍ فِي أَيْدِينَا قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ قَالَ فَصَعِدَ إِلَيَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ قَالَ فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنْ الْكَلَامِ قَالَ قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لَا وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَطْلُبُ رَجُلًا مِنْكُمْ إِلَّا أَدْرَكْتُهُ وَلَا يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ قَالَ فَإِذَا أَوَّلُهُمْ الْأَخْرَمُ الْأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ قَالَ فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الْأَخْرَمِ قَالَ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لَا يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَيَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذَو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ قَالَ فَنَظَرُوا إِلَيَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَخَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً قَالَ وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ قَالَ فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ قَالَ وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللّ

Sinabi sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] sinabi sa amin [Hasyim Ibnul Qasim]. (sa ibang paraan ay nakasaad) Sinabi sa amin [Ishaq bin Ibrahim] sinabi sa amin [Abu Amir Al Aqadi] pareho mula kay [Ikrimah bin Ammar]. (sa ibang paraan ay nakasaad) Sinabi sa amin [Abdullah bin 'Abdurrahman Ad Darimi] at ito ang hadith. Ibinalita sa amin [Abu Ali Al Hanafi Ubaidullah bin Abdul Majid] na ibinalita sa amin [Ikrimah] - si Ibn Ammar - ay nagsalaysay sa akin [Iyas bin Salamah] mula sa [kanyang ama] na sinabi niya, "Minsan kaming nakipagdigma sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa Hudaibiyah, noong panahong iyon ay may labing-apat na raan kami, at limampung kambing lamang ang aming dala, kaya ang dami ng gatas ng kambing na iyon ay hindi sapat para mainom namin. Pagkatapos noon, ang Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam ay umupo malapit sa balon habang nagdarasal o dumudura dito. Dahil sa panalangin na binibigkas ng Rasulullah sa ibabaw ng gatas ng kambing, lahat kami ay nakainom ng gatas hanggang sa aming naisin. Pagkatapos ay inanyayahan kami ng Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam na magbigay ng katapatan sa kanya sa ilalim ng puno. Pagkatapos ay patuloy siyang tumanggap ng katapatan mula sa mga kaibigan na naroroon noong panahong iyon. Nang makarating siya sa grupo sa gitna, sinabi sa akin ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: "Pagpalain ka, O Salamah." Sinabi ko sa sa kanya, "Nangako ako ng katapatan sa iyo sa unang grupo, O Sugo ng Allah." Ngunit sa halip ay sinabi niya sa akin: "Talunin mo ulit ang katapatan, O Salamah." Sa wakas ay sinunod ko ang kanyang kahilingan. Nang makita niyang wala akong dalang anumang armas, binigyan ako ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ng isang kalasag. Pagkatapos ay nakatanggap siya ng isa pang inisyatiba mula sa huling grupo. Sa oras na iyon, tinanong niya akong muli: "Bakit hindi ka mangako ng katapatan sa akin, O Salamah?" Sumagot ako, "Nangako ako ng katapatan sa iyo, O Sugo ng Allah, sa katunayan ay dalawang beses na akong nangako ng katapatan sa iyo, lalo na sa unang grupo at sa gitnang grupo." Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: "Maging katapatan ka muli, O Salamah!" Sa wakas, nag-katapatan ako sa kanya sa ikatlong pagkakataon. Pagkatapos, tinanong ako ng Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam: "O Salamah, nasaan ang mga kalasag at panangga na ibinigay ko sa iyo?" "Sinubukan kong ipaliwanag ang kanyang tanong, "O Sugo ng Allah, kanina ko pa nakilala ang aking tiyuhin na si Amir, at lumabas na wala rin siyang dalang armas, kaya ibinigay ko sa kanya ang kalasag." Nang marinig ang paliwanag na iyon, ang Sugo ng Allah shallallahu 'alaihi wasallam ay ngumiti at nagsabi: "Tunay nga, kayo ay katulad ng sinabi ng mga tao noong unang panahon, 'O Allah, O aking Panginoon, bigyan ninyo ako ng isang mangingibig na higit kong minamahal kaysa sa aking sarili'." Pagkalipas ng ilang araw, inanyayahan kami ng mga politeista na makipagkasundo sa pamamagitan ng pagpapadala muna ng isang mensahero. Pagkatapos ng maikling proseso, sa wakas ay napagkasunduan naming makipagkasundo. Dati, ako ay isang alipin ni Talhah bin Ubaidillah, ang aking trabaho ay ang magpainom at magpaligo ng mga kabayo. Bilang kapalit ng serbisyong ito, nakatanggap ako ng pagkain mula sa kanya. Determinado akong iwanan ang aking pamilya at kayamanan upang lumipat sa landas ni Allah at ng Kanyang Sugo. Nang magkaroon ng kasunduan sa kapayapaan sa pagitan namin at ng mga tao ng Mecca, hanggang sa makapaghalo kami sa isa't isa, isang araw ay pumunta ako sa mga puno upang magpahinga sa ilalim ng mga ito. Habang nakahiga sa ilalim ng puno, doon dumating ang apat na Mushrikin mula sa mga tao ng Mecca na Nagtsitsismisan kami tungkol sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, na ikinagalit ko sa kanila. Pagkatapos ay lumipat ako sa isa pang puno habang pinapanood silang isabit ang kanilang mga sandata at pagkatapos noon ay nakatulog sila. Sa sandaling iyon, biglang may narinig na boses na tumatawag mula sa ilalim ng bangin, "O Muhajirin, si Ibn Zunaim ay napatay na." "Agad akong lumabas at pumunta sa apat na politeista na natutulog, kinuha ko ang kanilang mga sandata." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos noon ay sinabi ko sa kanila, 'Sumpa man sa Kanya na nagluwalhati sa mukha ni Muhammad, sinumang sa inyo ang maglakas-loob na magtaas ng kanyang ulo, puputulin ko ang kanyang leeg." Sa wakas, dinala ko ang apat na Quraish na hindi naniniwala sa Diyos sa harap ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Kasabay nito ay nakita ko si Amir, ang aking tiyuhin. Lumabas na siya rin ang nangunguna sa isang lalaking Quraysh na nagngangalang Mikraz upang dalhin sa harap ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Ang lalaking Quraish na nagngangalang Mikraz ay iniwan upang sumakay sa isang kabayo na sinusundan pala ng humigit-kumulang tatlumpung sumasamba sa diyus-diyosan mula sa kanyang mga tauhan. Sandali na lamang ay ang Sugo ng Allah Tiningnan sila ni sallallaahu 'alaihi wasallam at sinabi: "Pabayaan mo sila, sapagkat titiisin nila ang kanilang kawalan ng katarungan mula simula hanggang katapusan." mula sa (Wasakin) kayo at (pigilan) ang inyong mga kamay sa (pagwasak) sa kanila sa gitna ng Makkah matapos kayong bigyan ni Allah ng tagumpay laban sa kanila)' (Qs. Al Fath: 24). Pagkatapos ng pangyayaring iyon, sabay kaming umuwi sa lungsod ng Medina na may tagumpay. Ngunit bago iyon, huminto kami sa isang lugar. Habang ang distansya sa pagitan namin at ng Bani Lihyan noong panahong iyon ay pinaghihiwalay lamang ng isang bundok, ayon sa impormasyong alam ko, ang Bani Lihyan ay kabilang din sa mga politeista. Pagkatapos ay sinabi ng Sugo ng Allah shallallahu 'alaihi wasallam na patatawarin niya ang sinumang makakaakyat sa bundok sa gabi. Sa katunayan, ang bundok sa harap nila ay tila hinahamon ang Sugo ng Allah shallallahu 'alaihi wasallam at ang mga kasama na naroroon noong panahong iyon. Nang gabing iyon, nagawa kong umakyat sa bundok nang dalawa o tatlong beses. Sa wakas ay nakarating kami sa lungsod ng Medina. Pagkatapos ay ang Sugo ng Allah shallallahu 'alaihi Isinugo ni wasallam si Rabbah - ang kanyang alipin - upang ihatid ang kamelyo na may kargang medyo malaking kargamento, pagkatapos ay sinamahan ko rin si Rabbah sakay ng kabayo ni Talha. Kinabukasan, nabalitaan ko na haharangin ni Abdurrahman Al Fazari ang aming grupo. Lumabas na totoo ang impormasyon, nakuha ni Abdurrahman ang kamelyo ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at ang kargang dala nito. Nabalitaan pa nga namin na nagawa niyang patayin ang taong nakasakay sa kamelyo. Nang panahong iyon ay sinabi ko kay Rabbah, 'O Rabbah, kunin mo ang kabayong ito at ibigay mo kay Talha bin Ubaidullah, huwag mong kalimutan, sabihin mo sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na nakuha na ng mga politeista ang grupo ng kamelyo na kanyang ipinadala.' Pagkatapos noon, umakyat ako sa burol, nakaharap sa lungsod ng Medina, sumigaw ako nang malakas, 'O mga tao!' Tatlong beses nang sunud-sunod. Pagkatapos ay bumaba ako mula sa burol habang patuloy na nagpapana sa mga target ng kaaway, habang kasabay nito upang aliwin ang aking puso, humuhuni ako, 'Ako ang anak ni Al Akwa', ngayon ang araw ng pagkawasak!' Habang hinahabol ang kaaway, nakasalubong ko ang isang lalaki mula sa mga politeista. Pagkatapos ay sinimulan ko siyang patunugin ng mga palaso. Hindi nagtagal, nagawa kong itusok ang isang palaso sa kanyang balikat. Mula sa malayo ay sinabi ko sa kanya, 'Tikman mo ang palaso, ako ang anak ni Al Akwa,' ngayon ang araw ng pagkawasak. Sinabi ni Salamah, "Sumpa man kay Allah, nagpatuloy ako sa pagpapana sa kaaway. Bigla, mula sa harapan, nakita ko ang isang kaaway na nakasakay sa isang kabayo na papalapit sa akin. Pagkatapos ay nagtago ako sa likod ng isang makapal na puno. Sa sandaling dumaan ang kaaway na nakasakay sa kabayo, agad akong nagpana at nagawa ko siyang sugatan. Hindi nagtagal, dumating ang ilan pang mga tropa ng kaaway. Ngunit tulad ng dati, agad akong umakyat sa burol. Mula sa tuktok ng burol, sinubukan kong pigilan ang kanilang pag-usad sa pamamagitan ng paghagis ng mga bato sa kanila, at ito ay naging matagumpay. Umatras sila nang maayos at hinayaan akong magpatuloy sa paghabol sa kanila. Dahil mabigat ang kanilang pakiramdam sa kanilang dala-dalang pasanin, sa wakas ay naiwan nila ang karamihan sa kanilang mga baon mula sa kamelyo ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) na kanilang kinuha, upang gumaan ito at makatakas sila sakay ng kanilang sasakyan. Patuloy ko silang sinundan habang nagpapana. Gumawa rin ako ng bakas sa mga kalsada gamit ang mga bato upang malaman ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) at ng kanyang mga kasamahan kung ano ang aking ginawa sa mga kaaway. Dahil nagsiksikan, sinubukan ng mga hukbo ng mga politeista na bumaba mula sa burol sa pamamagitan ng pagdaan sa isang makitid na landas sa burol. Mabuti na lang at handa nang maghintay sa ibaba si Fulan bin Badri Al Fazari upang tulungan sila. Pagkatapos ay naupo sila upang magpahinga dahil sila ay pagod na pagod, habang ako ay nakaupo sa burol. Mula sa burol, narinig ko si Al Fazari na nagtanong sa kanyang mga kaibigan na kababa lang mula sa burol, 'Ano ito? Anong nangyari sa inyo?' ' Sumagot sila, 'Naranasan namin ang pagod, sumpa man kay Allah, hindi namin nalampasan ang pagtatapos ng gabi, ngunit palagi kaming pinaulanan ng mga palaso, kaya itinapon namin ang karamihan sa aming mga gamit.' Pagkatapos ay inutusan ni Al Fazari ang apat sa kanila na humarap sa akin, sa wakas ay nagmadali silang apat paakyat sa burol upang humarap sa akin. Nang papalapit na ang distansya sa pagitan ko at nila, upang marinig nila ang aking boses, saka ako sumigaw, "O kayong apat, kilala ba ninyo ako?" Sumagot sila, "Hindi, hindi namin kayo kilala, sino ba talaga kayo?" Sumagot ako, "Ako si Salamah bin Al Akwa', sumpa man sa Nag-iisang nagluwalhati sa mukha ni Muhammad, hindi ko kayo hahayaang mabuhay, marahil ay imposible rin para sa inyo na hayaan akong mabuhay.' Pagkatapos ay narinig ko ang isa sa apat na tao na sumagot habang sinasabi ko. Bago pa ako makagalaw, biglang nakita ko ang ilang mga kasamahan ng Sugo ni Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah) na nakasakay sa mga kabayo na lumalabas mula sa likod ng mga palumpong patungo sa kinaroroonan ko. Sinabi ni Salamah, "Ang unang taong nakita ko ay si Akhram Al Asadi, kasunod si Abu Qatadah Al Ansari. Pagkatapos noon, lumitaw si Miqdad bin Aswad Al Kindi." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos ay hinawakan ko ang renda ng kabayo ni Akhram, at nagmadali silang tumulong sa akin. Agad kong sinabi, "O Akhram, mag-ingat ka sa kanila, baka masaktan ka nila o mapahamak, hanggang sa dumating ang mga karagdagang tulong mula sa Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) at sa iba pang mga kasama." Sumagot siya, "O Salamah, kung tunay kang naniniwala kay Allah at kay Allah at sa Huling Araw, at sigurado kang totoo ang Paraiso at Impiyerno, huwag mo akong pigilan sa pagkamit ng pagkamartir." Sinabi ni Salamah, "Pagkatapos ay hinayaan ko siyang lumaban nang isa-isa, pagkatapos ay lumapit si Abdurrahman upang harapin si Akhram, noong una ay nasugatan niya ang kabayo ni Abdurrahman, ngunit sa huli ay nasaksak ni Abdurrahman si Akhram hanggang sa ito ay mamatay. Pagkatapos ay sumakay si Abdurrahman sa kanyang kabayo. Pagkatapos nito, si Abu Qatadah - isang sundalong nakasakay sa kabayo ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam - ay lumapit upang harapin si Abdurrahman. Pagkatapos ay nasaksak siya ni Abu Qatadah. Si Abdurrahman at pinatay siya, alang-alang sa Isa na lumuluwalhati sa mukha ni Muhammad shallallahu 'alaihi wasallam, patuloy ko silang sinundan nang naglalakad hanggang sa wala akong nakitang sinuman sa mga kaibigan ni Muhammad shallallahu 'alaihi wasallam o anumang alikabok. Papalapit sa paglubog ng araw, tumungo sila sa kalsada sa burol kung saan may bukal na tinatawag na Dzu Qard, para sa kanila upang uminom dahil sila ay nauuhaw." Sinabi ni Salamah, "Pagkatapos ay nakita nila akong tumatakbong humahabol sa kanila, hinarangan ko sila mula sa lawa upang hindi sila makainom ng kahit isang patak ng tubig." Sabi ni Salamah, "Pagkatapos ay nilisan nila ang lugar nang may kahirapan sa mga dalisdis ng burol." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos ay tumakbo ako at nakasalubong ang isa sa kanila, pagkatapos ay sinaksak ko siya ng palaso sa dulo ng buto ng balikat." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos ay sinabi ko sa pangungutya, 'Subukan mong bunutin ang palaso na aking sinaksak, ako ang anak ni Al Akwa', ngayon ang araw ng pagkawasak.' Sabi ng kaaway, 'Malas na umaga, ikaw ba talaga si Akwa'?' Sumagot ako, 'Oo, O kaaway ni Allah, ako si Akwa' na nagdadala ng malas sa iyo sa madaling araw.' Nagpatuloy si Akwa', "Sinaktan ng kaaway ang dalawa sa kanyang mga kabayo sa mga dalisdis ng bundok. Inakay ko sila sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam. Sinundan ako ni Amir na may dalang isang urna na gawa sa katad na may dalawang bulsa, ang isa ay naglalaman ng halong gatas, at ang isa naman ay naglalaman ng purong tubig. Naghugas ako at uminom, pagkatapos ay nakasalubong ko ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam na nasa pinagmumulan ng tubig na pinigilan kong inumin ng kaaway. Lumabas na kinuha ng Sugo ng Allah ang lahat ng mga kamelyo at lahat ng aking nailigtas mula sa mga tropang politeista, pati na rin ang sibat at tela ng burdah. Nang panahong iyon, pinatay ni Bilal ang isang kamelyo mula sa ilang mga kamelyo na aking nailigtas mula sa mga Mushrik, pagkatapos ay kinuha niya ang atay at umbok nito at sinunog, pagkatapos ay inialay niya ito sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam." Nagpatuloy si Salamah, 'Sinabi ko, 'O Sugo ng Allah, hayaan mo akong pumili ng isang daang tao mula sa hukbo ng kaaway, pagkatapos ay sinundan ko sila hanggang sa wala nang natira upang ipaalam sa amin ang aming posisyon ngunit pinutol ko ang kanilang mga leeg'." Sinabi ni Salamah, "Kaya't ngumiti ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam kaya't malinaw na nakikita ang kanyang mga bagang sa maghapon. Pagkatapos ay nagtanong siya: "O Salamah, handa ka na ba sa iyong gagawin?" " Sumagot ako, "Tunay nga, sa Kanya na nagbigay-pugay sa iyo." Pagkatapos ay sinabi niya: "Alamin mo, O Salamah, na sila ngayon ay nasa teritoryo ng mga taga-Ghatafan." Sinabi ni Salamah, "Pagkatapos ay dumating ang isang lalaki mula sa Ghatafan at nagsabi, "Si ganito at ganoon ay pumatay ng kamelyo para sa kanila, at nang binabalatan nila ito, bigla nilang nakita ang alikabok na nakalutang, kaya't sila ay tumakbo palayo sa takot." Kinabukasan, ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah): "Ang pinakamahusay na mangangabayo ngayon ay si Abu Qatadah, habang ang pinakamahusay na sundalong naglalakad ay si Salamah." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos ay binigyan ako ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ng dalawang sibat, isa para sa mga mangangabayo at isa para sa mga sundalong naglalakad, at pinagsama ko ang mga ito sa isa. Pagkatapos ay bumalik kami sa Medina at sumakay ako sa likuran ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) sa Adzba`." Sabi ni Salamah, "Habang nasa daan kami, -sabi ni Salamah- may isang kaibigan ng mga Anshar na nag-imbita sa amin sa isang karera ng sprint. Sabi ni Salamah, "Pagkatapos ay sinabi ng kaibigan ng mga Anshar, 'Wala bang gustong makipagkarera papuntang Medina?' at inulit niya ito nang ilang beses." Nagpatuloy si Salamah, "Pagkatapos kong marinig ang kanyang mga salita, sinabi ko, 'Gusto mo bang parangalan ang isang marangal na tao, o gusto mo bang makakuha ng prestihiyo sa harap ng isang iginagalang na tao?' ' Sumagot siya, "Hindi, ngunit alang-alang sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam." Nagpatuloy si Salamah, "Sinabi ko, "O Sugo ng Allah, sa ngalan ng aking ama at ina, hayaan ninyong tanggapin ko ang hamon ng lahi ng lalaki!" Sumagot siya: "Pakiusap, kung nais ninyo." Sinabi ni Salamah, "Magsimula na tayo." Pagkatapos ay tumakbo ako gamit ang aking mga paa, sa katunayan ay sinadya ko siyang umakyat sa isa o dalawang burol, dahil natatakot akong maubusan siya ng enerhiya, pagkatapos ay tumakbo ako lampas sa kanyang mga yapak at hinayaan ko pa rin siyang umakyat sa isa o dalawang burol. Pagkatapos ay binilisan ko ang aking pagtakbo nang pinakamabilis hangga't maaari hanggang sa makasalubong ko siya." Sinabi ni Salamah, "Pagkatapos ay tinapik ko siya sa pagitan ng mga balikat." Nagpatuloy si Salamah, "Sinabi ko, 'Sumpa man kay Allah, nauna ka na'." - sabi ni Iyasy; Sa palagay ko ay sinabi ni Salamah- "Nauna na ako sa kanya sa Medina." Nagpatuloy si Salamah, "Sumpa man kay Allah, noong kami ay