Imam Muslim : 3331

حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ وَفَدَتْ وُفُودٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ فَكَانَ يَصْنَعُ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ الطَّعَامَ فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَدْعُوَنَا إِلَى رَحْلِهِ فَقُلْتُ أَلَا أَصْنَعُ طَعَامًا فَأَدْعُوَهُمْ إِلَى رَحْلِي فَأَمَرْتُ بِطَعَامٍ يُصْنَعُ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا هُرَيْرَةَ مِنْ الْعَشِيِّ فَقُلْتُ الدَّعْوَةُ عِنْدِي اللَّيْلَةَ فَقَالَ سَبَقْتَنِي قُلْتُ نَعَمْ فَدَعَوْتُهُمْ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَلَا أُعْلِمُكُمْ بِحَدِيثٍ مِنْ حَدِيثِكُمْ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ ثُمَّ ذَكَرَ فَتْحَ مَكَّةَ فَقَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَبَعَثَ الزُّبَيْرَ عَلَى إِحْدَى الْمُجَنِّبَتَيْنِ وَبَعَثَ خَالِدًا عَلَى الْمُجَنِّبَةِ الْأُخْرَى وَبَعَثَ أَبَا عُبَيْدَةَ عَلَى الْحُسَّرِ فَأَخَذُوا بَطْنَ الْوَادِي وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي كَتِيبَةٍ قَالَ فَنَظَرَ فَرَآنِي فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَا يَأْتِينِي إِلَّا أَنْصَارِيٌّ زَادَ غَيْرُ شَيْبَانَ فَقَالَ اهْتِفْ لِي بِالْأَنْصَارِ قَالَ فَأَطَافُوا بِهِ وَوَبَّشَتْ قُرَيْشٌ أَوْبَاشًا لَهَا وَأَتْبَاعًا فَقَالُوا نُقَدِّمُ هَؤُلَاءِ فَإِنْ كَانَ لَهُمْ شَيْءٌ كُنَّا مَعَهُمْ وَإِنْ أُصِيبُوا أَعْطَيْنَا الَّذِي سُئِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَرَوْنَ إِلَى أَوْبَاشِ قُرَيْشٍ وَأَتْبَاعِهِمْ ثُمَّ قَالَ بِيَدَيْهِ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ حَتَّى تُوَافُونِي بِالصَّفَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَمَا شَاءَ أَحَدٌ مِنَّا أَنْ يَقْتُلَ أَحَدًا إِلَّا قَتَلَهُ وَمَا أَحَدٌ مِنْهُمْ يُوَجِّهُ إِلَيْنَا شَيْئًا قَالَ فَجَاءَ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُبِيحَتْ خَضْرَاءُ قُرَيْشٍ لَا قُرَيْشَ بَعْدَ الْيَوْمِ ثُمَّ قَالَ مَنْ دَخَلَ دَارَ أَبِي سُفْيَانَ فَهُوَ آمِنٌ فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ وَرَأْفَةٌ بِعَشِيرَتِهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَجَاءَ الْوَحْيُ وَكَانَ إِذَا جَاءَ الْوَحْيُ لَا يَخْفَى عَلَيْنَا فَإِذَا جَاءَ فَلَيْسَ أَحَدٌ يَرْفَعُ طَرْفَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يَنْقَضِيَ الْوَحْيُ فَلَمَّا انْقَضَى الْوَحْيُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ قُلْتُمْ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ قَالُوا قَدْ كَانَ ذَاكَ قَالَ كَلَّا إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ هَاجَرْتُ إِلَى اللَّهِ وَإِلَيْكُمْ وَالْمَحْيَا مَحْيَاكُمْ وَالْمَمَاتُ مَمَاتُكُمْ فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَبْكُونَ وَيَقُولُونَ وَاللَّهِ مَا قُلْنَا الَّذِي قُلْنَا إِلَّا الضِّنَّ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُصَدِّقَانِكُمْ وَيَعْذِرَانِكُمْ قَالَ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى دَارِ أَبِي سُفْيَانَ وَأَغْلَقَ النَّاسُ أَبْوَابَهُمْ قَالَ وَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَقْبَلَ إِلَى الْحَجَرِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ قَالَ فَأَتَى عَلَى صَنَمٍ إِلَى جَنْبِ الْبَيْتِ كَانُوا يَعْبُدُونَهُ قَالَ وَفِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْسٌ وَهُوَ آخِذٌ بِسِيَةِ الْقَوْسِ فَلَمَّا أَتَى عَلَى الصَّنَمِ جَعَلَ يَطْعُنُهُ فِي عَيْنِهِ وَيَقُولُ { جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ } فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَتَى الصَّفَا فَعَلَا عَلَيْهِ حَتَّى نَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيَدْعُو بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَ و حَدَّثَنِيهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمٍ حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَزَادَ فِي الْحَدِيثِ ثُمَّ قَالَ بِيَدَيْهِ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى احْصُدُوهُمْ حَصْدًا وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ قَالُوا قُلْنَا ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَمَا اسْمِي إِذًا كَلَّا إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ

Ibinalita sa amin [Syaiban bin Farruh] Ibinalita sa amin [Sulaiman bin Al Mughirah] Ibinalita sa amin [Thabit Al Bunani] mula kay [Abdullah bin Rabbah] mula kay [Abu Hurairah] sinabi niya, "Isang delegasyon ang dumating kay Mu'awiyah sa buwan ng Ramadan, kaya ang ilan sa amin ay abala sa pagluluto ng pagkain para sa iba, kabilang sa kanila ay si Abu Hurairah na madalas kaming iniimbitahan sa kanyang tahanan (kanyang bahay), pagkatapos ay sinabi ko sa kanya, "Hindi ba nararapat kung ako ang magluluto ng pagkain ay aanyayahan ko silang kumain sa aking bahay?" pagkatapos ay sasabihin ko (sa aking pamilya) na magluto ng pagkain." Kinagabihan, nakilala ko si Abu Hurairah, sinabi ko sa kanya, "Ngayon ay kumain kayo ng hapunan sa aking bahay." Sumagot si Abu Hurairah, "Nauna ka na sa akin." Sabi ko; "Oo, nauna ako sa iyo, at inimbitahan ko rin silang lahat." Pagkatapos noon, sinabi ni Abu Hurairah; "Magustuhan ba ninyo kung ikukwento ko sa inyo ang isang pangyayari tungkol sa inyo, O mga tao ng Ansar?" pagkatapos ay binanggit niya ang pananakop sa lungsod ng Mecca, aniya, "Nang panahong iyon ay umalis ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam hanggang sa makarating siya sa Mecca. Pagkatapos ay hinirang niya si Zubair upang pamunuan ang isang pakpak (mga tropa), si Khalid sa kabilang pakpak, at hinirang si Abu 'Ubaidah upang pamunuan ang mga tropang hindi nakasuot ng baluti. Pumasok sila sa lambak, habang si Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay nasa isang pangkat." Sabi ni Abu Hurairah, "Pagkatapos ay tumingin siya sa akin at sinabi: "O Abu Hurairah." Sumagot ako, "Opo, O Sugo ng Allah!" Sabi niya: "Huwag mong hayaang may lumapit sa akin maliban sa mga Ansar." - dagdag niya - "Maliban kay Shaiban." Nagpatuloy siya: "Sabihin mo sa mga Ansar na lumapit sa akin." Nagpatuloy si Abu Hurairah, "Agad silang nagtipon sa paligid niya, habang ang mga Quraysh ay bumuo rin ng isang hanay. sa ilang mga pangkat. Sinabi ng mga Quraysh, "Pabayaan mo silang mauna sa atin, kung sila ay mapalad, kung gayon ay makakasama natin sila, ngunit kung sila ay mapanganib, kung gayon ay ibibigay natin sa kanila ang kanilang hinihiling." Sinabi ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: "Tingnan ninyo ang mga sundalong Quraysh at ang kanilang mga tagasunod!" pagkatapos ay itinuro niya gamit ang dalawang kamay, ang isa ay nasa ibabaw ng isa (ibig sabihin ay maging alerto at protektahan ang isa't isa), pagkatapos ay sinabi niya muli: "Magkita tayo sa Shaffa." Sinabi ni Abu Hurairah, "Nagpatuloy kami sa paglalakad, at walang sinuman sa amin ang napatay, maliban kung may isang Quraysh na napatay." Lumabas na walang paglaban na itinuro sa amin. Pagkatapos ay dumating si Abu Sufyan at nagsabi, "O Sugo ng Allah, kung ang mga Quraysh ay mapatay, wala nang Quraysh pagkatapos nito." (ibig sabihin; sumuko ang mga Quraysh nang walang pagdanak ng dugo), pagkatapos ay sinabi niya: "Sinumang pumasok sa bahay ni Abu Sufyan ay magiging ligtas." Kaya't ang mga taong Ansar ay nag-usap-usap, "Tila ang lalaking ito ay naimpluwensyahan ng mga damdamin ng pananabik para sa kanyang bayan kaya't lumitaw ang mga damdamin ng pagmamahal para sa kanyang mga kamag-anak." Sinabi ni Abu Hurairah, "Nang panahong iyon ay bumaba ang rebelasyon. Nang bumaba ang rebelasyon, wala ni isa sa amin ang tumingin kay Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam hanggang sa matapos ang pagbaba ng rebelasyon. Nang matapos ang pagbaba ng rebelasyon, sinabi ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: "O mga tao ng Ansar!" Sumagot sila, "Kami, O Sugo ng Allah?" "Batul" Sabi niya: "Hinding-hindi, ako ay isang lingkod ng Allah at ng Kanyang Sugo. Lumipat ako kay Allah at sa inyong lahat, ang aking buhay at kamatayan ay kasama rin ninyo." Matapos marinig iyon, lumapit sila sa kanya, umiiyak at nagsabi, "Sumpa man sa Allah, hindi namin sinasabi iyan ngunit kami ay naiinggit kay Allah at sa Kanyang Sugo." Pagkatapos ay sinabi ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam: "Katotohanan, kinumpirma ng Allah at ng Kanyang Sugo ang inyong pag-amin at pinatawad kayo." Sinabi ni Abu Hurairah, "Pagkatapos ay dumating ang mga tao (mga residente ng Mecca) sa bahay ni Abu Sufyan, at isinara nila ang mga pinto ng kanilang mga bahay. Pagkatapos ay naglakad ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam hanggang sa makarating siya sa Itim na Bato at hinalikan ito, pagkatapos ay isinagawa niya ang Tawaf sa paligid ng Kaaba. Sinabi ni Abu Hurairah, "Pumunta rin siya sa mga diyus-diyusang sinasamba ng mga Quraish na matatagpuan sa paligid ng Ka'bah, pagkatapos ay tinusok niya ang kanilang mga mata gamit ang pana sa kanyang kamay habang sinasabing: "Dumating na ang katotohanan, at nawala na ang kasinungalingan." Pagkatapos makumpleto ang tawaf, pumunta siya sa burol ng Shafa at pagkatapos ay umakyat sa tuktok. Nang makarating siya sa tuktok, tiningnan niya ang Ka'bah, pagkatapos ay itinaas niya ang dalawang kamay habang pinupuri si Allah at nagdarasal ng panalangin na gusto niya." At sinabi sa akin [Abdullah bin Hasyim] na sinabi sa amin [Bahz] na sinabi sa amin [Sulaiman bin Al Mughirah] gamit ang isang isnad na tulad nito, at sa hadith idinagdag niya, "pagkatapos ay sumenyas siya gamit ang dalawang kamay, ang isa sa isa ay hinihigpitan (pinoprotektahan) ang isa't isa." At binanggit niya sa kanyang hadith, "Sinabi nila, "Tunay ngang nasabi na namin iyan, O Sugo ng Allah." Sinabi niya: "Nakalimutan mo na ba kung sino ako, hindi mo pa nalilimutan kailanman, katotohanang ako ay isang lingkod ng Allah at ng Kanyang Sugo."