Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')

Imam Muslim : 3296

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّهُ قَالَ بَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ نَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَشِمَالِي فَإِذَا أَنَا بَيْنَ غُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ لَوْ كُنْتُ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ وَمَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لَا يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا قَالَ فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ مِثْلَهَا قَالَ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَزُولُ فِي النَّاسِ فَقُلْتُ أَلَا تَرَيَانِ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي تَسْأَلَانِ عَنْهُ قَالَ فَابْتَدَرَاهُ فَضَرَبَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ فَقَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُ فَقَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ وَقَضَى بِسَلَبِهِ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَالرَّجُلَانِ مُعَاذُ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَمُعَاذُ بْنُ عَفْرَاءَ

يحييٰ بن يحييٰ تميمي اسان کان بيان ڪيو آهي ته يوسف بن المجيسون ان کان صالح بن ابراهيم بن عبدالرحمان بن عوف پنهنجي پيءُ کان عبدالرحمان بن عوف کان روايت ڪئي آهي ته هن چيو ته: جڏهن مان بدر جي جنگ دوران فوج جي صفن ۾ بيٺو هوس، مون پنهنجي ساڄي ۽ کاٻي طرف ڏٺو ته مان انصار جي ٻن نوجوانن جي وچ ۾ هوس، جڏهن ته مون اڳ ۾ تصور ڪيو هو ته مان انهن کان وڌيڪ طاقتور ٻن ماڻهن جي وچ ۾ آهيان. پوءِ انهن مان هڪ مون کي پنهنجي اکين سان اشارو ڪيو ۽ چيو: 'اي چاچا، ڇا توهان ابوجهل نالي هڪ شخص کي سڃاڻو ٿا؟' مون جواب ڏنو، 'ها، پوءِ توهان کي هن سان ڇا ضرورت آهي، منهنجي ڀاءُ جا پٽ؟' هن جواب ڏنو، 'مون ٻڌو آهي ته هن رسول الله ﷺ جي توهين ڪئي آهي. ان ذات جو قسم جنهن جي هٿ ۾ منهنجي جان آهي، جيڪڏهن مان هن کي ڏسان ها ته مان ان کان جدا نه ٿيان ها جيستائين اسان مان ڪو هڪ مري نه وڃي.' عبدالرحمان جاري رکيو، 'اهو ٻڌي مون کي صدمو پهتو.' پوءِ هڪ ٻئي شخص مون ڏانهن اکين سان اشارو ڪيو ۽ ساڳيو سوال پڇيو. ٿوري دير کان پوءِ، مون ابوجهل کي ماڻهن جي ميڙ ۾ گهمندي ڏٺو، تنهن ڪري مون ٻنهي کي چيو، 'ڇا توهان نٿا ڏسو، اهو اهو ماڻهو آهي جنهن بابت توهان مون کان اڳ پڇيو هو'. عبدالرحمان جاري رکيو، 'ان کان پوءِ انهن ٻنهي فوري طور تي ان جو شڪار ڪيو ۽ پنهنجون تلوارون هلايون جيستائين آخرڪار اهي ٻئي ابوجهل کي مارڻ جي قابل ٿي ويا. ان کي مارڻ کان پوءِ، اهي ٻئي رسول الله ﷺ وٽ واپس ويا ۽ ان کي ٻڌايو، ته پاڻ ﷺ پڇيو؛ 'توهان ٻنهي مان ڪنهن ان کي ماريو؟' انهن مان هر هڪ جواب ڏنو، 'مان اهو آهيان جنهن ان کي ماريو!' هن چيو؛ 'ڇا توهان ٻنهي پنهنجون تلوارون صاف ڪيون آهن؟' انهن چيو؛ 'اڃا تائين نه'. هن ٻنهي تلوارن ڏانهن ڏٺو ۽ چيو؛ 'توهان ٻنهي ان کي ماريو آهي'. پوءِ هن مارجي ويل دشمن کان لٽيل خزانو معاذ بن عمرو بن جموح کي ڏنو. انهي دوران، اهي ٻئي نوجوان معاذ بن عمرو بن جموح ۽ معاذ بن عفراء هئا.