Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan

Imam Bukhari : 4792

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }حَتَّى حَجَّ وَحَجَجْتُ مَعَهُ وَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِإِدَاوَةٍ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْهَا فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }قَالَ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ هُمَا عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَجَارٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهُمْ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ بِمَا حَدَثَ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنْ الْوَحْيِ أَوْ غَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصَخِبْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي قَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي ذَلِكَ وَقُلْتُ لَهَا قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكِ مِنْهُنَّ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَنَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا أَيْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ قَدْ خِبْتِ وَخَسِرْتِ أَفَتَأْمَنِينَ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِي لَا تَسْتَكْثِرِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تُرَاجِعِيهِ فِي شَيْءٍ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ عُمَرُ وَكُنَّا قَدْ تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي الْأَنْصَارِيُّ يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ إِلَيْنَا عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَثَمَّ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ قَدْ حَدَثَ الْيَوْمَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَهْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُوَقَالَ عُبَيْدُ بْنُ حُنَيْنٍ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنْ عُمَرَ فَقَالَ اعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَزْوَاجَهُ فَقُلْتُ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ هَذَا أَطَلَّقَكُنَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَا أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي الْمَشْرُبَةِ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي فِيهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ كَلَّمْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَقُلْتُ لِلْغُلَامِ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَرَجَعْتُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا قَالَ إِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي فَقَالَ قَدْ أَذِنَ لَكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ إِلَيَّ بَصَرَهُ فَقَالَ لَا فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَبَسُّمَةً أُخْرَى فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ فَرَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِي بَيْتِهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلَاثَةٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ قَدْ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَجَلَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ أَوَفِي هَذَا أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلُوا طَيِّبَاتِهِمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً وَكَانَ قَالَ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّمَا أَصْبَحْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا فَقَالَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً فَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً قَالَتْ عَائِشَةُ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى آيَةَ التَّخَيُّرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ فَاخْتَرْتُهُ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ كُلَّهُنَّ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ

আমাক কৈছে [আবু ইয়ামান] আমাক [ছ্যুইব] [আজ জুহৰী]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; মোক [উবাইদুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ বিন আবু ছাউৰ] [আব্দুল্লাহ বিন আব্বাছ] ৰাডিয়াল্লাহ আনহুমাৰ পৰা ৰিপৰ্ট কৰিছে, তেওঁ ক’লে; মই সদায় উমৰ বিন আল খাথথাবক নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নীৰ পৰা দুগৰাকী মহিলাৰ বিষয়ে সুধিবলৈ জোৰ দি আছিলো, যাক আল্লাহে দুয়োজনকে কৈছিল: ‘ইন তাটুববা ইলাল্লাহী ফকাদ শ্বাঘাট কুলুবুকুমা’। এদিনলৈকে তেওঁ হজ কৰিছিল আৰু মইও তেওঁৰ লগত হজ কৰিছিলোঁ। বাটত সি নিজকে সকাহ দিবলৈ এফালে খোজ দিলে, তাৰ পিছত মই পানীৰ মোনা এটা লৈ তাৰ পিছে পিছে গ’লোঁ৷ তেওঁ শৌচ কৰিলে, আৰু তেওঁ উভতি আহিল আৰু মই তেওঁৰ হাতত পানী ঢালি দিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ অজু কৰিলে। তেতিয়াই মই সুধিলোঁ, 'হে আমিৰুল মুকমিনিন, যি দুগৰাকী নাৰী হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নীৰ পৰা যি দুগৰাকী মহিলাৰ বিষয়ে আল্লাহ তা'আলাই দুয়োকে কৈছিল, 'ইন তাটুবা ইলাল্লাহী ফকাদ শ্বাঘাট কুলুবুকমা - যদি তোমালোক দুয়োজনে আল্লাহৰ ওচৰত তওবা কৰে, তেন্তে সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ হৃদয় দুয়োজনেই প্ৰৱল হ'ব -মংগল গ্ৰহণ কৰিবলৈ..-'।' [উমৰে] উত্তৰ দিলে, ‘হে ইবনে আব্বাছ, তুমি কি আচৰিত। মহিলা দুগৰাকী হৈছে আইছিয়া আৰু হাফশ্বাহ'। তাৰ পাছত উমৰে তেওঁৰ হাদীছ অধিক বিস্তৃতভাৱে বর্ণনা কৰিলে, তেওঁ ক’লে; আগতে বানি উমাইয়া বিন জাইদৰ আনছাৰৰ পৰা মোৰ ওচৰ চুবুৰীয়া এজন মণিদাৰ দৰিদ্ৰ বাসিন্দা আছিল। আমি পাল পাতি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সভাত অংশ লৈছিলো। মই এদিন উপস্থিত আছিলো আৰু তেওঁ এদিন উপস্থিত আছিল। মই উপস্থিত থাকিলে তেওঁ প্ৰকাশ কৰা কথাবোৰ সেইদিনা প্ৰকাশ বা আন কিবা এটা ৰূপত বুজাই দিলোঁহেঁতেন। আৰু যেতিয়া তাৰ অহাৰ পাল আহে তেতিয়া সিও একে কামেই কৰে। আমি সেই কোৰেইচ জাতি যাৰ স্থান সদায় নাৰীৰ ওপৰত। আৰু আমি আনছাৰক লগ পোৱাৰ পিছত গম পোৱা গ’ল যে তেওঁলোক এনে এক জনগোষ্ঠী যিয়ে নিজৰ নাৰীৰ দ্বাৰা প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱত পৰিছিল। গতিকে আমাৰ পত্নীসকলে আনছাৰ মহিলাসকলৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু অভ্যাস অনুকৰণ আৰু গ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত মই মোৰ পত্নীক আলোচনা কৰিবলৈ মাতিলোঁ, তাৰ পিছত তাই মোৰ যুক্তিৰ বিতৰ্ক কৰিলে। মই তেওঁৰ চিকিৎসা অস্বীকাৰ কৰিলোঁ, তেওঁ ক’লে, ‘আপুনি মোক আলোচনা কৰিবলৈ কিয় নিমন্ত্ৰণ নকৰে? আল্লাহৰ কচম, সঁচাকৈয়ে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পত্নীসকলে তেওঁক আলোচনা কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। আজিও আজি ৰাতিলৈকে এজনে তেওঁক নিমাত কৰি ৰাখিলে।' মইও সেই কথাত আচৰিত হৈছিলোঁ। মই তেওঁক ক’লোঁ, ‘সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকৰ যিকোনো এজনৰ বাবে ই ক্ষতি হ’ব যিয়ে তেনে কৰে’। ইয়াৰ পিছত মই মোৰ কাপোৰ থ’বলৈ লৰালৰি কৰিলোঁ আৰু তাৰ পিছত হাফশ্বাহক লগ পালোঁ। মই তেওঁক ক’লোঁ, ‘হে হাফছাহ, তোমালোকৰ মাজৰ কোনোবাই আজি সন্ধিয়ালৈকে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক খঙাল কৰি তুলিছেনে?’ তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘হয়’। মই ক’লো, ‘সঁচাকৈয়ে তুমি হেৰুৱাইছা। আপুনি অনুভৱ কৰেনে যে যদি আল্লাহ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ক্ৰোধৰ বাবে ক্ৰোধিত হয় তেন্তে আপুনি বিনাশ হ’ব? ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত বহুত দাবী নকৰিব আৰু তেওঁৰ লগত কোনো কথাত তৰ্ক নকৰিব। আৰু আওকাণ নকৰিব। কি বিচাৰে মোক সুধিব। আপোনাৰ মৌৰ প্ৰতি ঈৰ্ষা নকৰিব যিটো নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে অধিক ভাল পাইছিল - অৰ্থাৎ আইছিয়া -'। উমৰে ক’লে; আগতে আমি ইজনে সিজনৰ লগত কথা পাতিছিলোঁ যে ঘছানে আমাৰ লগত যুঁজিবলৈ ঘোঁৰাচালক সাজু কৰি আছে। যিদিনা তেওঁৰ উপস্থিত থকাৰ পাল আহিছিল, সেইদিনা মোৰ বন্ধু আনছাৰীয়ে সভাত উপস্থিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত ঈশা নামাজ শেষ কৰি মোক লগ কৰিবলৈ আহিছিল। মোৰ দুৱাৰত খুব জোৰেৰে টোকৰ মাৰি ক’লে- সোনকালে খুলি দিয়া! গতিকে মই লগে লগে তেওঁক লগ কৰিবলৈ ওলাই আহিলোঁ। তেওঁ ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে আজি এটা ডাঙৰ কাম হৈছে’। মই সুধিলোঁ, ‘সেইটো কি অনুষ্ঠান আছিল? ঘছান আহিছে নেকি?' তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘নাই, তাতোকৈ ডাঙৰ। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ পত্নীসকলক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিছিল’। [উবাইদ বিন হুনাইনে] ক’লে; তেওঁ [ইবনে আব্বাছ] শুনিছিল, [উমৰ]ৰ পৰা, তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নিজৰ পত্নীসকলক এৰি থৈ গ’ল, গতিকে মই ক’লোঁ, ‘সঁচাকৈয়ে হাফছাহে টকা হেৰুৱাইছে’। মই আশা কৰিছিলোঁ যে এনেকুৱা হ’ব। মই লগে লগে কাপোৰ পেক কৰিলোঁ, তাৰ পিছত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ লগত ফজৰৰ নামাজ পঢ়িলোঁ। ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নিজৰ মদ্যপান স্থানত প্ৰৱেশ কৰি তাত নিমাত হৈ থাকিল। তাৰ পিছত হাফশ্বাহক চাবলৈ সোমাই গ’লোঁ, দেখা গ’ল সি কান্দিছে। মই তেওঁক ক’লোঁ, ‘কিহৰ বাবে কান্দিলে। এই কথাটো মই তোমাক সোঁৱৰাই দিয়া নাছিলো নেকি? ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তোমাক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিছেনে?' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'নাজানো, তেওঁ মদ্যপান কৰা ঠাইত লুকাই আছে।' গতিকে মই লগে লগে ওলাই আহি পুলপিটৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ৷ আশে-পাশে কিছুমান মানুহ আছিল, কিছুমানেও কান্দি কান্দি আছিল, গতিকে মই সিহঁতৰ লগত অলপ সময় বহিলোঁ, তাৰ পিছত পৰিৱেশটো আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰিলোঁ। গতিকে মই সেই পানীয় খোৱা ঠাইলৈ গ’লোঁ, য’ত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে থাকিছিল। মই তেওঁৰ ক’লা দাসজনক ক’লোঁ, ‘উমৰৰ অনুমতি লওক।’ গতিকে দাসজনে সোমাই গৈ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ লগত কথা পাতিলে, তাৰ পিছত উভতি আহি ক’লে, ‘মই নবী (ছাঃ)ৰ লগত কথা পাতিলোঁ আৰু আপোনাৰ নামো উল্লেখ কৰিলোঁ, কিন্তু তেওঁ মনে মনে থাকিল।’ অৱশেষত মই উভতি গৈ পুলপিটৰ চাৰিওফালে থকা মানুহবোৰৰ দলটোৰ লগত আকৌ বহিলোঁ। ইয়াৰ পিছত মই আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলোঁ, গতিকে মই আকৌ দাসৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক ক’লোঁ, ‘উমৰৰ অনুমতি বিচাৰিব’। তেওঁ সোমাই আহি উভতি আহিল, ‘মই তোমাৰ কথা ক’লোঁ, কিন্তু তেওঁ নিমাত হৈ থাকিল’। উভতি আহি কেইবাজনো মানুহৰ লগত মঞ্চত বহিলোঁ৷ অৱশ্যে মই আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰি দাসৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লোঁ, ‘উমৰৰ বাবে এইটো সুধিব’। তেওঁ সোমাই আহি ঘূৰি আহি ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে মই তোমাৰ নামটো ক’লোঁ, কিন্তু তেওঁ নিমাত হৈ থাকিল’। গতিকে যেতিয়া মই যাবলৈ ঘূৰিলোঁ, তেতিয়া হঠাতে দাসজনে মোক মাতি ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তোমাক অনুমতি দিছে’। অৱশেষত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক লগ পালোঁ যিজন বালিৰ ওপৰত বিচনা নোহোৱাকৈ মেটত পৰি আছিল। বালিয়ে তাৰ শৰীৰৰ কাষত নিজৰ চিন থৈ গৈছিল। তেওঁৰ হাতত কয়লাৰে ভৰা চামৰাৰ কুশ্বন এটা আছিল। মই তেওঁক সম্ভাষণ জনাই থিয় হৈয়েই ক’লোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তুমি তোমাৰ পত্নীসকলক তালাক দিলা নেকি? গতিকে মোৰ ফালে চকু তুলি উত্তৰ দিলে: ‘নাই’। গতিকে মই ক’লোঁ, ‘আল্লাহ আকবৰ’। মই থিয় হৈ আকৌ ক’লোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তুমি মোক দেখিলে শুনিছোঁ। আমি সেই কোৰেইচ জাতি যিয়ে সদায় নাৰীক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। অৱশ্যে আমি মদীনা ভ্ৰমণ কৰিলে দেখা গ’ল যে তেওঁলোক নাৰীৰ আধিপত্য থকা জনগোষ্ঠী। তেতিয়া হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে হাঁহিলে। তাৰ পাছত আকৌ ক’লো, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, যদি তুমি মোক চাব বিচাৰিছা। মই হাফশ্বাহক লগ পাই তেওঁক কৈছো, 'আপোনাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াক যদি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম -অৰ্থাৎ আইছিয়াহ-ৰ দ্বাৰা অধিক ভাল পায় তেন্তে কেতিয়াও ঈৰ্ষা নকৰিব।' তেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আকৌ হাঁহি মাৰিলে। গতিকে সেই সময়ত মই বহি তেওঁৰ ঘৰৰ ফালে চকু তুলিলোঁ। গতিকে আল্লাহৰ কচম তেওঁৰ ঘৰত তিনিটা টেন কৰা ছালৰ বাহিৰে একো দেখা নাপালোঁ। মই তেওঁক ক’লোঁ, হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তোমাৰ উম্মাহৰ বাবে আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰা। কাৰণ পাৰ্চী আৰু ৰোমানসকলক স্বাধীনতা দিয়া হৈছে, আৰু তেওঁলোককো পৃথিৱীখন দিয়া হৈছে, যদিও তেওঁলোকে আল্লাহৰ ইবাদত নকৰে’। অৱশেষত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে য’ত আগতে শুই আছিল তাতেই বহিল। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে, ‘হে ইবনুল খাথথাব, আপোনাৰ এই মনোভাৱ নেকি? সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক এনে এক জনগোষ্ঠী যাৰ মংগল জগতত খৰখেদা কৰা হয়'। মই ক’লোঁ, ‘মোৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিব’। গতিকে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সেই কথাৰ বাবেই নিজৰ পত্নীসকলক এৰি থৈ গ’ল। অৰ্থাৎ যেতিয়া হাফচাহে আইছিয়াত বিয়পাইছিল, তেতিয়া সেইটো উনবিংশ দিন আছিল। সেই সময়ত তেওঁ ক’লে: ‘মই এমাহলৈকে তেওঁলোকক চাবলৈ সোমাই নাযাওঁ’। এইদৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিৰক্তিৰ তীব্ৰতাৰ বাবে, অৰ্থাৎ যেতিয়া আল্লাহে তেওঁক তিৰস্কাৰ কৰিছিল। আৰু উনবিংশ দিন পাৰ হৈ গ’ল, আইছাক লগ পাই সি তাইৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিলে। গতিকে আইছিয়াই তেওঁক ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, সঁচাকৈয়ে আপুনি আমাক গোটেই এমাহ দেখা নাপাবলৈ শপত খাইছে। ইফালে আজি তুমি মাত্ৰ তোমাৰ উনবিংশ দিনটোত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ, মই গণনা কৰা মতে।' তেতিয়া তেওঁ ক’লে; 'সঁচাকৈয়ে মাহৰ সংখ্যা উনবিংশ দিন'। আৰু সঁচাকৈয়ে সেই মাহত দিনৰ সংখ্যা উনবিংশ ৰাতি। আইছাই ক’লে; তাৰ পিছত আল্লাহ তাআলাই আত তাখিৰ আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে - যি আয়াতত নবীৰ পত্নী হৈ থাকিব নে নাথাকিব তাৰ বাছনি আছে -। তেওঁ মোৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁৰ পত্নীসকলৰ ভিতৰত প্ৰথম মহিলা। আৰু মই তেওঁক বেছি পছন্দ কৰো। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিজৰ সকলো পত্নীক এটা বাছনি দিলে আৰু তেওঁলোকে আইছিয়াই কোৱাৰ দৰে উত্তৰ দিলে।